Artykuł dotyczy najstarszych nazw miejscowych ziemi świętokrzyskiej poświadczonych w dokumentach historycznych do końca XIII w. Ojkonimy te są świadectwem rzeczywistości kulturowo-historycznej, źródłem wiedzy na temat przeszłości lokalnych społeczności i środowiska przyrodniczego. Dziś świętokrzyskie toponimy tworzą ukształtowany i zamknięty system ojkonimiczny, niepodlegający większym zmianom. Głównym celem artykułu jest analiza semantyczna i strukturalna interesującej nas grupy toponimów oraz odpowiedź na pytanie o stopień zachowania pierwotnych form nazw w ojkonimii świętokrzyskiej. Przedmiot opisu stanowią pochodzenie i charakter podstaw motywacyjnych, wśród których występują zarówno wyrazy pospolite, jak i nazwy własne.U radu se govori o najstarijim ojkonimima svetokriškoga područja (bivša provincija
Kielce) ovjerenim u povijesnim dokumentima do kraja 13. stoljeća. Cilj je
rada semantička i strukturna analiza prikupljenih ojkonima i utvrđivanje stupnja
očuvanosti izvornih likova imena u promatranoj ojkonimiji. Predmet opisa
jesu podrijetlo i priroda motivacijske osnove, među kojima ima i apelativa i imena.
Pokazalo se da je najviše posvojnih imena, zatim slijede patronimska i topografska
imena. S obzirom na strukturu i gramatiku, analizirana imena podijeljena
su na primarna (neizvedena), sekundarna (izvedena) i sastavljena (dvorječna).
Primarna su imena izvorno imala muški oblik (patronimi, imena od naziva zanimanja,
etnici). U skupini sekundarnih imena najzastupljenija su posvojna i topografska
imena. Provedena analiza pokazala je da je 30,1 % ojkonima preživjelo
do danas u nepromijenjenu, izvornu liku. Ostala imena doživjela su raznovrsne
promjene – neka se tek neznatno razlikuju od izvornoga lika, dok su neka
potpuno promijenjena
