مقدمه: پرستاران در معرض عوامل تنشزاي گوناگونی در محيط كار قرار ميگيرند. بدیهی است که تنش شغلي بر سلامت جسمي و رواني پرستاران و كيفيت كار آنان تأثير ميگذارد. هدف از پژوهش حاضر، تعیین میزان تنش شغلی پرستاران و شناسایی عوامل مؤثر بر آن است تا با شناخت بهتر این عوامل جهت کاهش آنها مداخلاتی انجام شود.
روشها: در این مطالعه مقطعی، نمونهگیری طبقهای- تصادفی به کار برده شد و 241 پرستار از بین پرستاران شاغل در بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی زنجان وارد مطالعه شدند. برای جمعآوری دادهها از دو پرسشنامه، ویژگیهای شغلی و پرسشنامه تنش شغلی پرستاران (Nursing stress scale یا NSS) استفاده شد. دادهها با آزمونهای آماری
Kruskal-Wallis، Mann-Whitney U و Spearman correlation و به وسیله نرمافزار SPSS نسخه 16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
نتایج: در این مطالعه 2/1 درصد پرستاران مورد مطالعه تنش کم، 1/48 درصد تنش متوسط و 6/50 درصد نیز تنش زیادی را در محیط کار خود تجربه میکردند. جنس مؤنث (007/0 = P) و افراد با انگیزه پایین برای ادامه تحصیل (050/0 = P) به طور معنیداری تنش شغلی بالاتری داشتند؛ در حالی که بین سن، وضعیت تأهل، نوبت کاری، سابقه کار، بخش محل کار، میزان اضافه کاری و تعداد فرزندان با استرس شغلی ارتباط معنیداری به دست نیامد.
بحث و نتیجهگیری: میزان تنش شغلی پرستاران در زنجان بالا بود. به نظر میرسد انجام مداخلاتی برای گروههای در معرض خطر از جمله کاهش تعارض با پزشكان و یا درگیری با دیگر پرستاران موجب كاهش تنش شغلی در پرستاران خواهد شد.
واژگان کلیدی: تنش شغلی، عوامل مؤثر، پرستاران، زنجان، ایرا
