In het eerste decennium van de 21e eeuw hing met de komst van nieuwe media optimisme in de lucht over de mogelijkheden voor publieksparticipatie in de media. Onderzoekers met een utopische inslag zagen mogelijkheden voor publieken bij mediaproductie waardoor een meer democratische relatie tussen producent en mediaconsument zou kunnen ontstaan. Publieken krijgen echter geen toegang tot vooral massamediaproductie, zonder dat mediaorganisaties en mediaprofessionals hier ruimte voor maken. Hoewel publieksparticipatie een erosie van de traditionele scheidslijn tussen makers en publieken zou betekenen, was er beduidend minder aandacht voor wat publieksparticipatie betekent voor de mediaprofessional. In dit proefschrift is de positie van publieksparticipatie binnen Nederlandse broadcasttelevisie onder de loep genomen vanuit het perspectief van professionals in een tijdperk waarin het medialandschap snel digitaliseerde en Web 2.0 (sociale netwerksites) in opkomst was. Deze studie beoogt een bijdrage te leveren aan kennis over de werkwijzen, de beroepsopvattingen en de professionele identiteit van televisiemakers in de Nederlandse televisie-industrie wanneer publieksparticipatie onderdeel uitmaakt van het televisieproductieproces. Een belangrijk deel van het onderzoek speelt zich af binnen de kaders van crossmediale (non-spot) special interest formats. Dit proefschrift laat zien dat de afstand tussen makers en publieken telkens opnieuw gereproduceerd wordt. Het blijkt dat boundary work-praktijken van professionals in televisieproductie amateurs buitensluit. Wel hebben televisiemakers symbolische publieksparticipatie succesvol aan het productie-arsenaal toegevoegd. Institutionele mechanismen en productiepraktijken blijken stevig verankerd in de televisieproductiecultuur. Zolang aan creatieve en zakelijke aspiraties wordt voldaan, hebben televisiemakers geen reden om hun handelswijze en beroepsopvatting te herzien