Biljke poseduju različite odbrambene mehanizme kojima se štite od napada patogena. Oni se mogu podeliti na mehanizme pasivne i aktivne prirode, u zavisnosti da li su već prisutni u biljci ili se aktiviraju nakon infekcije. Jedan od vidova aktivne otpornosti je indukovana otpornost koja predstavlja fiziološko stanje povećane odbrambene sposobnosti biljke i može biti izazvana različitim biotskim ili abiotskim faktorima. Na osnovu razlike u signalnim putevima i efikasnosti, definisana su dva tipa indukovane otpornosti. Prvi tip predstavlja sistemično stečena otpornost (Systemic Acquired Resistance - SAR) koja se ispoljava u svim delovima biljke kao posledica aktivacije odbrambenog mehanizma biljke u kontaktu sa organizmom koji je parazitira ili se hrani njenim delovima. Pri ovoj otpornosti dolazi do akumulacije salicilne kiseline kao signalnog molekula i povećane sinteze PR (Pathogenicity Related) proteina. Drugi tip, indukovanu sistemičnu otpornost (Induced Systemic Resistance - ISR) izazivaju nepatogene rizosferne bakterije (Plant Growth Promoting Rhizobacteria - PGPR). Ovaj tip otpornosti je regulisan jasmonskom kiselinom i etilenom i pri njenom ispoljavanju ne dolazi do sinteze PR proteina. Oba tipa otpornosti zahtevaju funkciju regulatornog NPR1 proteina. Osim bioloških agenasa i neka hemijska jedinjenja mogu indukovati otpornost biljaka. Poslednjih godina evidentan je napredak u razumevanju mehanizma dejstva ovih tipova otpornosti što je dovelo do njihove komercijalne primene u zaštiti bilja
