(Fragment wstępu:) Mechanizmy postępu naukowego wciąż zajmują filozofów nauki. Pozostaje przedmiotem sporu, czy jest on efektem ciągłego falsyfikowania kolejnych propozycji teoretycznych, następstwa niewspółmiernych paradygmatów czy raczej rozwoju programów badawczych o coraz większym potencjale wyjaśniania i predykcji. Nie ulega jednak wątpliwości, że czynnikiem, który postawił w stan alarmu, a zdaniem niektórych zrewolucjonizował nauki społeczne i humanistykę ostatnich dekad, był zespół propozycji teoretycznych, metodologicznych i epistemologicznych określanych mianem postmodernizmu. Krytyka postmodernistyczna znalazła szeroki oddźwięk nie tylko w sztuce, filozofii i literaturze, lecz także w obszarze antropologii, historii, socjologii, a nawet ekonomii. Pewne jej elementy zostały zaakceptowane w naukach społecznych i humanistyce mimo to, że oprócz zwolenników posiadają zagorzałych przeciwników
