To ostatni wers z wiersza Bolesława Leśmiana Dziewczyna, opublikowanego w 1924 roku i wydanego w 1936 roku w zbiorze Napój cienisty. Utwór ten jest balladą filozoficzną opowiadającą o dwunastu braciach, którzy chcieli młotami zburzyć mur, ponieważ słyszeli za nim głos dziewczyny. Bardzo ciężko pracowali, jednak był to dla nich zbyt duży wysiłek, w wyniku czego wszyscy zmarli jednej nocy. Pozostały ich cienie, które dalej pracowały, ale i dla nich było to zbyt trudne zadanie – i one umarły (Fragment tekstu)
