بررسی تاثیر آموزش مبتنی برنظریه خودکارآمدی بر ارتقای رفتارهای خود مراقبتی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی در بیمارستان شهید مدرس کاشمر

Abstract

Background and Aim: Congestive heart failure is one of the most common cardiovascular disorders and is considered as a chronic, progressive and debilitating disorder. Heart failure is a high prevalence disorder in both developed and developing countries. The purpose of this study was to determine the effect ofeducation based on self-efficacy theory on improving self-care behaviors in heart failure patients.Materials and methods: This quasi-experimental study was conducted on 80 patients suffering from heart failure. The patients were randomly assigned to two groups. Data were collected using a questionnaire including personal information questions, self-efficacy questionnaire for cardiovascular patients and European self-care behaviors questionnaire in three stages. The obtained results were analyzed by Spss16 software.Results: The mean age of the patients in the experimental group was 55 ± 8.48 and in the control group 51.6 ± 8.51, respectively. Before intervention, there was no significant difference between the two groups in terms of self-care behaviors. Following intervention, however, there was a statistically significant difference in self-care behaviors (p = 0.000). There was strong correlation between self-efficacy and disease management, so that with increased self-efficacy, disease management was better.Conclusion: Given that self-care behaviors are important in patients with heart failure, interventive efforts are important and necessary to improve these behaviors in corresponding patients and thus for controlling the disease and preventing its complications as well as for admission and ultimately for early mortality.زمينه و اهداف  : نارسایی احتقانی قلب از شایعترین اختلالات قلبی و عروقی بوده و به عنوان یک اختلال مزمن، پیشرونده و ناتوان کننده مطرح میباشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش مبتنی بر نظریه خودکارآمدی بر ارتقای رفتارهای خود مراقبتی در بیماران نارسایی قلب انجام شد مواد و روشها : مطالعه نیمه تجربی بر روی 80 نفر از بیماران نارسایی قلب که به طور تصادفی به دو گروه تخصیص یافته بودند، انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامهای مشتمل بر سوالات اطلاعات فردی، پرسشنامه خودکارآمدی بیماران قلبی سالیوان و پرسشنامه اروپایی رفتارهای خودمراقبتی پس از اخذ رضایت نامه آگاهانه شفاهی و کتبی از داوطلبان، تکمیل و در سه مرحله جمع آوری گردید و نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS ویرایش 16 مورد تجزیه وتحلیل شد. یافته ها:  میانگین سنی بیماران در گروه آزمون48/8 ±55   و در گروه کنترل 51/8±61/51  بود. قبل از مداخله تفاوت معناداری بین دو گروه آزمون و کنترل از نظر انجام رفتارهای خود مراقبتی مشاهده نشد، اما بعد از مداخله آموزشی اختلاف معنی داری در انجام رفتارهای خودمراقبتی(000/0 p=)  مشاهده شد. بین خود کارآمدی و مدیریت بیماری، همبستگی قوی وجود داشت؛ به نحوی که با افزایش خود کارآمدی، مدیریت بیماری بهتر بود نتیجه گیری: با توجه به اینکه رفتارهای خود مراقبتی در بیماران نارسایی قلبی اهمیت زیادی دارد، تلاشهای مداخله ای در راستای ارتقای این یی رفتارها در این بیماران جهت کنترل بیماری و جلوگیری از بروز عوارض آن و پذیرش و بستری شدن مجدد و نهایتا مرگ و میر زودرس، مهم و ضروری است