Powstała na przełomie XIV/XV w. archidiecezja lwowska obrządku łacińskiego zajmowała w 1772 r. terytorium o powierzchni 30 500 km2 . Po józefińskich zmianach na przełomie XVIII/XIX w. miała 41 291 km2 powierzchni, a po włączeniu do niej w 1786 r. Bukowiny jej obszar wynosił 51 721 km2. Sieć parafialna liczyła od 136 placówek w 1772 r. do 416 w 1939 r. W obrębie jej terytorium, będącym zarazem ziemią pogranicza łacińsko-bizantyjskiego, istniały trzy obrządki katolickie: łaciński, bizantyjsko-unicki i ormiański, jako archidiecezje lwowskie
obrządków bizantyjskiego i ormiańskiego. Sieć parafii bizantyjskiego obrządku w granicach łacińskiej archidiecezji liczyła w 1828 r. – 1238, a w 1930 r. – 1800 placówek duszpasterskich. Parafii ormiańskich w XIX w. na tym terenie było 10 (8 na terenie Galicji i 2 na Bukowinie). Proporcje ludnościowe jej terytorium
rzeczywiście wskazywały na znaczną przewagę katolików obrządku bizantyjskiego (Fragment tekstu)
