Formowanie się modelu kultury opartego w dużej mierze na dominacji medialnej wizualności zmienia stopniowo nasze doświadczanie świata, poszerza możliwości poznawcze, stwarza nowe podstawy wiedzy, ale również skłania do stawiania pytań o zakres i znaczenie pojęcia kultura filmowa. Wydaje się, że w natłoku różnorodnych doświadczeń audiowizualnych, praktyk interaktywnych i cyfrowej rewolucji kultura filmowa stała się określeniem niemodnym, wręcz przestarzałym, bowiem współczesna refleksja teoretyczna zajmuje się generalnie opisywaniem kultury medialnej oraz badaniem szeroko rozumianej nowej audiowizualności. Centrum zainteresowania teoretyków kultury stanowią media, zarówno nowe jak i tradycyjne, ich sposób istnienia, jak również ich wpływ na kształt współczesnej kultury. Ale nie można przecież zapomnieć, że to właśnie „technika filmowa po raz pierwszy połączyła dwa podstawowe wymiary naszego potocznego doświadczenia: wzrokowy i słuchowy. Uczyła wrażliwości na całą gamę przedstawień obrazowych i dźwiękowych. Przyzwyczaiła do znaczeniowego sąsiedztwa znaków wizualnych i audialnych. Kino dźwiękowe sprzyjało kształtowaniu się nowego audiowizualnego typu kultury”
