Monuments of the Polish language contain numerous examples of apposition groups of the type jezioro Błędno, imię Bartłomiej, miasto Betsaida, Maryja, match Boża, królewna Nebraska, Jesusa Krysta syna Dawidowego, Bogu Oćcu. Metalinguistic appositions refer to intra-textual elements, e.g. słowo Pokłada, słowo Betanija, imię Jan, imię Fryzon. The article focuses on an overview and description of expressions of this type from the formal point of view (internal structure, grammatical features of the members), semantic (issues of the connotation of the basis of apposition and apposition, denotation, function) and syntactic (deep structure, the arrangement of members, syntactic accommodation). As it turned out, these groups were, to a large extent, shaped in terms of their specific features in the oldest Polish language and have preserved them until the present times. In semantic and grammatical terms, contemporary constructions of the word Sometime or the name Piotr imitate the old Polish groups, such as the słowo Zawżdy or the imię Bartłomiej. They are connoted on both sides, characterized by inclusion and restrictiveness of appeals. Appeals are not accommodated; expressions have a strict chord and are derived from the use of elements SOUND or HAVE A CHARACTER. Even today, they appear extremely rarely in the texts. Zabytki języka polskiego zawierają liczne przykłady grup apozycyjnych typu jezioro Błędno, imię Bartłomiej; miasto Betsaida; Maryja, matuchna Boża, królewna niebieska; Jesusa Krysta syna Dawidowego; Bogu Oćcu. Najrzadziej pośród nich reprezentowane były apozycje metajęzykowe, które odnosiły się do elementów wewnątrztekstowych, np. słowo „pokłada”; słowo „Betanija”; imię Jan; imię Fryzon. Przedmiotem zainteresowania w artkule uczyniono ogląd i opis tego typu wyrażeń z punktu widzenia formalnego (budowa wewnętrzna, cechy gramatyczne członów), semantycznego (kwestie konotacji podstawy apozycji i apozycji, denotacji, funkcji) oraz syntaktycznego (struktura głęboka, szyk członów, akomodacja składniowa). Jak się okazało, grupy te w dużym stopniu ukształtowały się pod względem swoistych cech już w najdawniejszej polszczyźnie i zachowały je aż do czasów obecnych. Współczesna konstrukcje słowo „kiedyś” czy imię Piotr naśladują pod względem semantycznym i gramatycznym staropolskie grupy typu słowo „zawżdy” czy imię Bartłomiej: są one obustronnie konotowane, odznaczają się inkluzją i restryktywnością apozycji, apozycje nie są akomodowane, wyrażenia mają ścisły szyk i derywowane są z wykorzystaniem elementów BRZMIEĆ lub MIEĆ POSTAĆ. Także dziś pojawiają się w tekstach wyjątkowo rzadko
