Kinderen die op jonge leeftijd een hoge mate van agressief gedrag laten zien hebben een verhoogd risico op problemen later in de ontwikkeling. Blootstelling aan risicofactoren tijdens de prenatale periode is in verband gebracht met de ontwikkeling van agressief gedrag. Echter, de mate waarin deze risicofactoren de ontwikkeling van het kind beïnvloeden hangt deels af van de eigenschappen van het individuele kind, waaronder het vermogen tot zelfregulatie. In dit proefschrift is onderzocht hoe zelfregulatie, gemeten op fysiologisch, emotioneel en cognitief niveau, en prenatale risicofactoren de kwetsbaarheid voor agressief gedrag in de vroege kinderleeftijd vergroten en in hoeverre prenatale risicofactoren samenhangen met vroege zelfregulatie. Geconcludeerd kan worden dat 1) kinderen in de voorschoolse leeftijd met een verhoogde mate van agressief gedrag gekenmerkt worden door een specifieke combinatie van tekorten in zelfregulatie op emotioneel en cognitief niveau, 2) de impact van prenatale risicofactoren op de ontwikkeling van fysieke agressie in de peuterleeftijd afhankelijk is van fysiologische zelfregulatie in de babytijd, en 3) blootstelling aan prenatale risicofactoren voorspellend is voor fysiologische zelfregulatie in de babytijd. Deze bevindingen suggereren dat (preventieve) interventieprogramma’s ter voorkoming van agressief gedrag zich moeten richten op zowel beïnvloeden van prenatale omstandigheden als zelfregulatie in de vroege kindertijd.Development Psychopathology in context: clinical setting