Rad u prvom dijelu analizira pravnu prirodu umjetne inteligencije. Za sada umjetna inteligencija se može odrediti isključivo kao način poduzimanja radnje njezinog vlasnika ili korisnika, a s obzirom da nije moguće konstruirati pravnu osobnost umjetne inteligencije. Analizom digitalne tehnologije zaključuje se postojanje nekoliko tipova tehnološke digitalne arbitraže, i to: elektronička“ arbitraža,; arbitraža umjetne inteligencije unutar tradicionalnog pristupa arbitraži; arbitraža po umjetnoj inteligenciji u kojoj umjetna inteligencija ima ovlaštenje i prerogative arbitra; „Off Chain“ blockchain arbitraža i „On Chain“ blockchain arbitraža. U tipizaciji arbitraže uspostavljen je odnos arbitraže s pametnim ugovorima i blockchain tehnologiji. Završno se postavlja hipotetska arbitražna klauzula u korist umjetne inteligencije kao arbitra u današnjoj regulaciji Republike Hrvatske te analizira njezina valjanost i primjenjivost u praksi.In this paper the legal nature of artificial intelligence (AI) is analysed. So far, artificial intelligence may be defined solely and exclusively as a way of taking actions by its owner or user, since it is not possible for artificial intelligence to have legal personality. In analysing digital technology, several types of technological digital arbitration are provided including: “electronic” arbitration; artificial intelligence arbitration within the traditional approach to arbitration; AI-arbitration in which artificial intelligence has the authority and prerogatives of the arbitrator; off-chain block-chain arbitration and on-chain block-chain arbitration. In the characterization of arbitration, the relationship between arbitration and smart contracts and block-chain
technology is established. Finally, a hypothetical arbitration clause is set up in favour of artificial intelligence as an arbitrator in the current legislation of the Republic of Croatia by providing an analysis of the validity of such claus
