ШИНОСОӢ ВА ТАҲЛИЛИ ВАЗИФАҲОИ ИҶТИМОӢ ДАР ЭҶОДИ АСАРҲОИ БАДЕӢ

Abstract

Functionalism is one of the most important and fundamental theories in the social sciences, that its impact of can be traced to many events and phenomena of human life. The basis of this theory is very simple: the causes of phenomena are in the role and task that are responsible for. In other words, the foundation of functionalist thought in society is based on the principle that the continuity of social relations and Social section on the role and mission which play in society. Although this concept is one of the modern concepts of social science, the truth is that functionalism has a very ancient record in the history of human thought. On the other hand, art - in the general sense - is a phenomenon whose origins go back to the creation of man and has never been far from the material and spiritual life of man. But in the meantime, there is always a fundamental question. The question that this article tries to find a concise answer to without any prejudice and judgment is: How did art enter human society and what did happen that made a person to think of creating works full of beauty, creativity and innovation? The results of this study showed that art is always the product of its environmental conditions, even if that art is beyond and more advanced than its society in terms of form and content. In other words, there was a deep and close connection between the work of art and the artist on the one hand and society on the other.کارکردگرایی از نظریه‌های مهم و بنیادی در علوم اجتماعی است که تأثیر آن را می¬توان در بسیاری از رخدادها و پدیده‌هایِ زندگی بشری جستجو نمود. اساس این نظریه بسیار ساده می‌نماید: علل بروز پدیده‌ها در نقش و وظیفه‌ای است که بر عهده دارند. به سخن دیگر شالودۀ اندیشۀ کارکردگرایی در جامعه بر این اصل استوار است که استمرار مناسبت‌ها و نهادهای اجتماعی در گرو نقش و ماموریتی است که در جامعه ایفا می¬کنند. اگر چه این مفهوم از مفاهیم امروزین دانش علوم اجتماعی محسوب می¬شود اما حقیقت امر آن است که کارکردگرایی، سابقه‌ای بسیار کهن در تاریخِ اندیشه و تفکر آدمی دارد، به عنوان نمونه افلاطون، فیلسوف یونانی نیز در آثار خود به این مفهوم توجه داشته و کوشش نموده است نقش و وظیفه پدیده‌ها را بررسی نماید. از دیگر سوی، هنر ـ به مفهوم عام ـ پدیده‌ای است که سابقۀ ظهور آن به خلقت آدمی باز می‌گردد، و هیچ‌گاه از حیات مادی و معنوی انسان دور نبوده است. اما در این میان همواره یک پرسش اساسی مطرح است. پرسشی که در این مقاله کوشش شده است بصورت اجمالی و بدون هرگونه پیش داوری و قضاوت بدان پاسخ داده شود: هنر چگونه در جامعه بوجود آمد و چه شد که آدمی به فکر خلق آثاری مملو از خلاقیت و نوآوری افتاد؟ یافته‌های حاصل از این کاوش، به ما نشان می‌دهد که هنر همیشه محصول شرایط محیطی خود است ـ حتی اگر آن هنر از نظر فرم و محتوا فراتر و جلوتر از جامعه خود باشد ـ و این اصلی انکار ناپذیر است. به سخن دیگر پیوند عمیق و تنگاتنگی بین اثر هنری و هنرمند از یک سو و جامعه از سوی دیگر وجود داشته است.Функсионалистӣ (Коркирдгароӣ) яке аз назарияҳои муҳимтарин ва асосӣ дар илмҳои ҷамъиятӣ мебошад, ки таъсири онро ба бисёр ҳодисаҳо ва падидаҳои ҳаёти инсонӣ пайгирӣ кардан мумкин аст. Асоси ин назария хеле содда аст: сабабҳои падидаҳо дар нақш ва вазифаи масъул мебошанд. Ба сухани дигар шолудаи андешаи коркирдгароӣ дар ҷомеа бар ин асл устувор аст, ки истимрори муносибҳо ва ниҳодҳои иҷтимоӣ дар гарави нақш ва маъмуриятӣ аст, ки дар ҷомеа ифо мeкунанд. Гарчанде ки ин мафҳум яке аз мафҳумҳои муосири илмҳои иҷтимоӣ ба ҳисоб меравад, ҳақиқат ин аст, ки функсионализм дар таърихи афкори инсон сабти хеле қадимӣ дорад. Ба унвони намуна Афлотун, файласуфи юнонӣ низ дар осор худ ба ин мафҳум таваҷҷуҳ дошта ва кӯшиш намудааст нақш ва вазифа падидаҳоро барраси намояд. Аз дигар сӯи, ҳунар ба мафҳум омм падидае аст, ки собиқа зуҳури он ба хилқати одаме боз мегардад, чаро, ки ҳунар ҳеҷгоҳ аз ҳаёт модӣ ва маънавӣ инсон дӯр набудааст. Аммо дар ин миён ҳамвора як пурсиш асоси матраҳ аст. Пурсише, ки дар ин мақола кӯшиш шудааст бaсурти иҷмолӣ ва бидуни ҳар гуна пеш доварӣ ва қазоват бидон посух дода шавад: ҳунар чигуна дар ҷомеа бавуҷуд омад ва чӣ шуд, ки одаме ба фикр халқи осоре мамлув аз халлоқият ва навовари афтод? Натоиҷи ҳосила ба мо нишон мeдиҳад, ки ҳунар ҳамеша маҳсули шароит муҳити худ аст ҳатто агар он ҳунар аз назар фурм ва мӯҳтаво фаротар ва ҷилватр аз ҷомеа худ бошад ва ин аслӣ аст инкор нопазир. Ба ибораи дигар, байни асари бадеӣ ва рассом аз як сӯ ва аз сӯи дигар ҷомеа робитаи амиқ ва зич вуҷуд доштааст