Celem niniejszego opracowania jest uporządkowanie problematyki, a w szczególności próba udzielenia odpowiedzi na pytanie, kiedy polscy prawnicy wyszli ponad uprawianie dogmatyki prawa karnego, a także w jakim zakresie współpracowali z przedstawicielami innych dziedzin, zwłaszcza lekarzami. Dalszym zamiarem autorki jest ustalenie, w jakim stopniu pomocnicze nauki prawa karnego, w szczególności kryminologia, były przedmiotem zainteresowania lub badań czołowych polskich karników – wybitnych profesorów uniwersyteckich działających pod zaborami i w odrodzonej Rzeczypospolitej
