Narrative in fictional biographies : a game of imagination and anxiety

Cel naukowy: omówienie specyfiki narracji biograficznych na przykładzie biografii fikcyjnych. Problem i metody badawcze: analiza narracji biograficznej przeniesionej na zasadzie mimetyzmu formalnego w obszar fikcji oraz weryfikacja hipotezy a. Bielik‑robson (2004), iż narracja służy ukrywaniu traumy wynikającej ze zderzenia ja z wymiarem temporalności. Proces wywodu: wyjściowy model narracji biograficznej w fikcji został rozwinięty: wskazano kilka zróżnicowanych typów biografii fikcyjnej z obszaru różnomedialnych tekstów kultury, wyznaczając cztery grupy narracji: 1) o fikcyjnych twórcach; 2) o fikcyjnych biografach; 3) o "mówcach umarłych"; 4) o fikcjonalizacji biegu życia. Fabuły te, jawnie nawiązujące do problematyki biograficznej, są - na głębszym poziomie - opowieściami o traumie śmiertelności i lęku przed utratą kontroli nad własną biografią. Wyniki analizy naukowej: efektem przeprowadzonej analizy jest opracowanie typologii i charakterystyki biografii fikcyjnych w kontekście problematyki narracji. Wnioski, innowacje, rekomendacje: popularność biografii fikcyjnych skłania do dalszych analiz mechanizmów narracyjnych: ich badanie nie tylko pogłębia dotychczasowe rozumienie tożsamościowego znaczenia narracji, ale i kształtuje nowe narzędzia do analizowania problematyki biograficznej w historiografii i kulturze.Research objective: discussion of the narrativity in fictional biographies. The research problem and methods: analysis of the biographical narrative: studying the ways in which a biographical narratives functions withing the fictional framework. Verification of Agata Bielik - Robson’s hypothesis of trauma - concealing characteristic of the narrative that confronts the self with a temporal plane. The process of argumentation: Łebkowska’s model of biographical narrative in fiction will be confronted, accordingly, with a selection of texts of culture that reflect the chosen problem, that is: (1) biographies of fictional artits; (2) histories of fictional biographers; (3) "speaker for the dead|" trope; and (4) the narrative and the course of life. Analysis of their content has shown that these stories tell also about the trauma of mortality and fear of losing control over their own biography. Research results: the paper will provide a thorough study of fictional biographies, alongside with establishing a typology of biographical narratives. Conclusions, innovations, and recommendation: increasing interest in fictional biographism, encourages taking a closer look at narrative mechanisms functioning in analysed texts of culture. Studying and compartmentalising them not only will deepen the heretofore understanding of the idea of narrative identity, but also will shape new tools for analysing biographies in historiography and culture studies

Quasi-film commercials. Analysis of selected car manufacturer campaigns

When seeking original forms of expression, contemporary commercials often reach for the achievements of film making. That is reflected in references to the conventions of certain film genres, and the references to particular films. The goal of the article was to present selected examples of the relationships between commercials and film, which can be found in car manufacturer advertising campaigns (Toyota, BMW, and Mercedes-Benz). The analysis of the gathered study material enabled me to identify two forms of quasi-film commercials: a TV spot and a short film

Irony of human identity : the finished/unfinished self in narration

Tożsamość narracyjna jest kategorią niezbędną dla współczesnej antropologii filozoficznej, a w szczególności dla filozofii podmiotu, co artykuł ten pokaże na przykładzie fenomenu, który Stanely Cavell określa ironią ludzkiej tożsamości: chodzi o fakt, iż każdy człowiek ma poczucie, że wymyka się nieco wszelkim opisom, jakich dostarcza o nim świat, a nawet on sam. To poczucie, że jego istota, w sensie Ricoeurowskiego ipsé, pozostaje zawsze w jakiś sposób niewysłowiona, co więcej, że może on w każdym momencie zanegować swą obecną tożsamość. Niniejsza praca wykazuje, iż z jednej strony narracyjne ujęcie podmiotowości jest niezbędne, by zdać sprawę z tego napięcia, a z drugiej, że jako działanie językowe narracja narażona jest na swą własną ironię: napięcie między językiem jako danym a językiem jako twórczym, wciąż szukającym nowych sposobów ekspresji. Ta istotna relacja między językiem a podmiotem otwiera pole do dalszych badań.Narrative identity is an essential category of contemporary philosophical anthropology, and especially philosophy of selfhood, simply cannot do without. This article will illustrate this specific point with the example of the phenomenon which Stanely Cavell calls ‘the irony of human identity’: the fact that every human being has a sense of surpassing any descriptions that may be offered him/her by the surrounding world, or even by him/herself. A sense that my very self, in the sense of the Ricoeurian ipsé, which somehow always remains unexpressed, and, what is more, that I, the subject, can negate my current identity at any moment. Here, the aim is to show that, on the one hand, a narrative understanding of selfhood is necessary to do justice to this ironic tension, and, on the other, that narration as an act of language use is itself exposed to an irony of its own: the tension between language as a system, as something given and inherited, and language as a creative medium where a constant search for new forms of expression continues. The meaning of this relationship between language and the human self begs further research

Fenomenologiczna post-narracja. Szkic o fenomenologii Henri Maldineya

Celem niniejszego artykułu jest naszkicowanie podstawowych tez nowej fenomenologii Henri Maldineya. Pierwsza część prezentuje styl Maldineyowskiego dyskursu, zmierzając do pokazania jego istotnego znaczenia. Druga zarysowuje szczątkową koncepcję podmiotowości, jaką można „wysnuć” z tekstów Maldineya oraz podstawowe kategorie tej fenomenologii, takie między innymi jak „wydarzenie” i „spotkanie”. W trzeciej części oddana zostaje złożoność tego dyskursu, a także zrekonstruowane są Maldineyowskie opisy wybranych fenomenów, takich jak góry le Cervin i XII-wieczna miniatura przedstawiająca tronującego Chrystusa. Ostatecznie, zmierzamy więc do wykazania, że w przypadku fenomenologii Maldineya nie liczy się tylko „co”, ale także „jak”. Forma tych tekstów, ich rozproszenie i założona niesystemowość stają się częścią jej samej; jak w dziele sztuki, forma okazuje się nieodłączna od treści, stanowiąc samą jej istot

Obliged memory. About the book Exile 1915. Forgotten refugees by Aneta Prymaka-Oniszk

Tekst jest omówieniem treści książki autorstwa Anety Prymaki-Oniszk w kontekście współczesnej refleksji historiograficznej. Podstawowym, branym tu pod uwagę problemem pozostaje kwestia pamięci w jej etycznym ujęciu. Pamięć w takim jej rozumieniu łączy się bezpośrednio z kategorią zobowiązania odnoszącą się do tych, których opowieść nie została wypowiedziana i wysłuchana. Prymaka-Oniszk przywraca pamięć doświadczenia chłopów uczestniczących w ucieczce na Wschód z terenów objętych działaniami wojennymi w roku 1915. Oddając głos tym, którzy pozostawali dotychczas na marginesie dominującej narracji o minionych wydarzeniach, autorka książki realizuje główne założenia antropologii historycznej, będącej szczególnym rodzajem pisarstwa historycznego.The text is a description and analysis of the Aneta Prymaka-Oniszk’s book in regard to contemporary historiographic reflection. The main issue of the article which was taken into account is the ethical aspect of memory. Memory in this regard is directly connected with obligation of those people, whom stories were expressed and listened to. Prymaka-Oniszk recalls experiences of peasants in exile to the East from Warzone in 1915. The author allows refugees, being outside the discussion on the past, to take a floor and in this way she carries out main frameworks of historical anthropology, which is a specific sort of historical writing

Learning from One’s Own Biography as an Exemplification of Biographical Learning

This article presents the results of the biographical research project titled “Learning from One’s Own Biography” conducted in the years 2008–2010. Learning from one’s own biography is an exemplification of biographical learning. The text presents the results of the research project describing learning from one’s own biography in the following perspectives: ontological, epistemological, methodological and methodical. It shows a person as a biographical being and displays the process of studying/exploring one’s own biography and the process of cognition (of reality) through biography. Furthermore, the paper discusses three contexts of understanding and experiencing learning from one’s own biography and methodical implications for adult education.Artykuł odnosi się do wyników projektu dotyczącego badania biografii, realizowanego w latach 2008–2010, pod nazwą „Uczenie się z własnej biografii”. Uczenie się z własnej biografii stanowi egzemplifikację biograficznego uczenia się. Tekst prezentuje wyniki badań projektowych opisujące uczenie się z własnej biografii w perspektywie: ontologicznej, epistemologicznej, metodologicznej i metodycznej; ukazuje człowieka jako istotę biograficzną. Przedstawia proces badania/poznawania własnej biografii oraz proces poznawania (rzeczywistości) poprzez biografię. Prezentuje trzy konteksty rozumienia i doświadczania uczenia się z własnej biografii. Zawiera metodyczne odniesienia dla edukacji dorosłych

Narrativization of Religious Conversion Experience in the Environment of Evangelical Protestantism in Ukraine

In the context of this article and in the perspective of interpretational approach we have considered possibilities of sociological analysis of a religious conversion. Based on examples of Evangelical Protestantism communities functioning on the territory of Ukraine the author analyzes peculiarities of building and structuring conversion narratives, a strategy of representation of the religious experience, linguistic means and tools used in this process. A religious conversion is considered as a particular discursive practice or a religious communication related to producing a narrative, which on the one hand reflects changes occurring to a person who passed through a conversion experience, and on the other hand the narrative itself preconditions such changes by means of adaptation of a canonic language of the religious group. Conversion cases considered by the author allow making a conclusion about existence of steady communicative conversion models at the level of Evangelical Protestantism which determinative distinction is reconstruction of the biographical experience in compliance with the “plot” predetermined by a canonic discourse of the considered communities