53 research outputs found

    Insulin Resistance as a Disease of Civilization

    Get PDF
    Civilization - related diseases can be defined as those caused by the effects of harmful factors resulting from the development of civilization, the progressive industrialization and changes in lifestyle that derive from the use of achievements of modern civilization. Abdominal obesity and diabetes are the most typical examples of such ailments. Insulin resistance underpins the obesity and type 2 diabetesÔÇÖ twin epidemics and explains many of the metabolic problems that, linked together, are called a metabolic syndrome. It is defined as a glucose homeostasis disorder, in terms of reduced sensitivity of muscle, fat, liver and other body tissues to insulin. There are three possible mechanisms of insulin resistance: pre-receptor, receptor and post-receptor. Insulin resistance may not be the only and the basic problem of the patient directly leading to impaired glucose metabolism in the form of diabetes. It may be an additional issue, related to another disease the patient is suffering from, and leading to serious complications, including diabetes. This is due to a variety of hormonal disorders occurring in various diseases and leading to the emergence of resistance to insulin. Most of the hormones diminish the effect of insulin in the body in the mechanism of action of the liver and the peripheral tissues. The hormones that in excess most often cause carbohydrate metabolism disorders include growth hormone, thyroxine, glucocorticoids, catecholamine, parathyroid hormone, aldosterone, glucagon and somatostatin. The effect of their activity is hyperinsulinemia resulting from the compensatory rise in insulin secretion in response to increasing insulin resistance. The awareness of insulin resistance prevalence in different globally widely spread disease entities and the understanding of the mechanisms leading to it should contribute to taking better care of patients originally being treated because of other reasons.Choroby cywilizacyjne mo┼╝na zdefiniowa─ç jako choroby spowodowane oddzia┼éywaniem na ludzki organizm szkodliwych czynnik├│w, b─Öd─ůcych skutkiem rozwoju cywilizacji, post─Öpuj─ůcym uprzemys┼éowieniem oraz zmian─ů stylu ┼╝ycia wynikaj─ůc─ů z wykorzystania zdobyczy wsp├│┼éczesnej cywilizacji. Typowymi przyk┼éadami takich schorze┼ä s─ů oty┼éo┼Ť─ç brzuszna i cukrzyca. Insulinooporno┼Ť─ç stanowi podstaw─Ö bli┼║niaczej epidemii oty┼éo┼Ťci oraz cukrzycy typu 2, jak r├│wnie┼╝ t┼éumaczy wiele problem├│w metabolicznych zdefiniowanych jako zesp├│┼é metaboliczny. Definiowana jest jako zaburzenie homeostazy glukozy, polegaj─ůce na zmniejszeniu wra┼╝liwo┼Ťci mi─Ö┼Ťni, tkanki t┼éuszczowej, w─ůtroby oraz innych tkanek organizmu na insulin─Ö. Wyr├│┼╝niamy trzy mechanizmy insulinooporno┼Ťci: przedreceptorowy, receptorowy i postreceptorowy. Insulinooporno┼Ť─ç mo┼╝e nie by─ç tylko jedynym, podstawowym problemem chorego, bezpo┼Ťrednio wiod─ůcym do zaburzenia metabolizmu glukozy pod postaci─ů cukrzycy. Mo┼╝e ona stanowi─ç dodatkowy problem, towarzysz─ůcy innej, pierwotnie u danego pacjenta wyst─Öpuj─ůcej jednostce chorobowej, a prowadz─ůcy do powa┼╝nych powik┼éa┼ä, w tym cukrzycy. Dzieje si─Ö to na skutek rozmaitych zaburze┼ä hormonalnych wyst─Öpuj─ůcych w r├│┼╝nych chorobach a prowadz─ůcych do pojawienia si─Ö oporno┼Ťci na insulin─Ö. Wi─Ökszo┼Ť─ç hormon├│w zmniejsza dzia┼éanie insuliny w organizmie w mechanizmie dzia┼éania na poziomie w─ůtroby oraz tkanek obwodowych. Do hormon├│w, kt├│re w nadmiarze najcz─Ö┼Ťciej powoduj─ů zaburzenia gospodarki w─Öglowodanowej nale┼╝─ů: hormon wzrostu, tyroksyna, glikokortykosteroidy, katecholaminy, parathormon, aldosteron oraz glukagon i somatostatyna. Skutkiem ich dzia┼éania jest hiperinsulinemia b─Öd─ůca wynikiem kompensacyjnego wzrostu wydzielania insuliny w odpowiedzi na narastaj─ůc─ů insulinooporno┼Ť─ç. ┼Üwiadomo┼Ť─ç tak powszechnego wyst─Öpowania insulinooporno┼Ťci w r├│┼╝nych, globalnie szeroko rozpowszechnionych jednostkach chorobowych oraz zrozumienie mechanizm├│w do niej prowadz─ůcych, powinny przyczyni─ç si─Ö do lepszej opieki nad chorymi pierwotnie lecz─ůcymi si─Ö z innych powod├│w

    Ocena st─Ö┼╝enia endostatyny w surowicy krwi chorych z obecno┼Ťci─ů i bez przerzut├│w zr├│┼╝nicowanego raka tarczycy

    Get PDF
    Introduction: The growth of a tumour is limited by its neovascularisation. Angiogenesis is dependent on a dynamic balance between its activators and inhibitors. One of the most important antiangiogenic factors is endostatin. The aim of the study was to assess the usefulness of serum endostatin levels as a potential marker of metastases of well-differentiated thyroid cancer, and to estimate the effect of endogenous TSH stimulation on serum endostatin levels. Material and methods: The study group consisted of 68 patients with differentiated thyroid cancer. We provided a cross-sectional analysis of the study group divided into patients with distant and/or locoregional metastases and patients with remission, and compared it with serum endostatin levels of healthy volunteers. Serum endostatin concentration was measured by ELISA kits (R & D Systems). Results: Median endostatin concentration was significantly higher in patients with distant metastases than in patients with remission (141.95 v. 105.345 ng/ml, p < 0.05). This was not observed in patients with locoregional metastases. Serum endostatin levels were significantly higher in the study group, including patients with remission, than in the control group of healthy volunteers (remission v. healthy median 105.3 v. 88.1 ng/ml, p < 0.05). During endogenous TSH stimulation, endostatin levels significantly decreased (122.94 v. 93.60 ng/ml, p < 0.05). Conclusions: The study indicates that endogenous TSH stimulation plays a role in the regulation of endostatin secretion. Although median serum endostatin levels are higher in patients with distant metastases than in patients with remission, its clinical usefulness is limited due to the overlapping data between the study groups. (Pol J Endocrinol 2010; 61 (1): 7-12)Wst─Öp: Wzrost nowotwor├│w jest zale┼╝ny od stopnia ich unaczynienia. Angiogeneza jest zale┼╝na od dynamicznej r├│wnowagi mi─Ödzy jej aktywatorami i inhibitorami. Jednym z najwa┼╝niejszych czynnik├│w antyangiogennych jest endostatyna. Celem pracy by┼éa ocena przydatno┼Ťci pomiaru st─Ö┼╝enia endostatyny w surowicy krwi, jako potencjalnego wska┼║nika obecno┼Ťci przerzut├│w zr├│┼╝nicowanego raka tarczycy oraz oszacowanie wp┼éywu endogennej stymulacji hormonu tyreotropowego (TSH, thyroid stimulating hormone) na st─Ö┼╝enie endostatyny w surowicy. Materia┼é i metody: Grupa badana sk┼éada┼éa si─Ö z 68 pacjentow ze zr├│┼╝nicowanym rakiem tarczycy. Przeprowadzono analiz─Ö przekrojow─ů st─Ö┼╝enia endostatyny w surowicy krwi pacjent├│w, kt├│rzy w wyniku zastosowanego leczenia uzyskali remisj─Ö w por├│wnaniu z jej st─Ö┼╝eniem u chorych z przerzutami lokoregionalnymi i odleg┼éymi. St─Ö┼╝enie endostatyny oznaczono za pomoc─ů test├│w ELISA R&D Systems. Wyniki: ┼Ürednie st─Ö┼╝enie endostatyny by┼éo znamiennie wy┼╝sze u chorych z przerzutami odleg┼éymi raka tarczycy ni┼╝ u pacjent├│w w remisji (141,95 v. 105,345 ng/ml, p < 0,05). St─Ö┼╝enie endostatyny nie r├│┼╝ni┼éo si─Ö istotnie mi─Ödzy chorymi z przerzutami lokoregionalnymi i pacjentami w remisji. St─Ö┼╝enia endostatyny by┼éy znamiennie wy┼╝sze w ca┼éej grupie badanej, w tym u pacjent├│w w remisji, w por├│wnaniu ze st─Ö┼╝eniem stwierdzonym u zdrowych ochotnik├│w (mediana remisja v. zdrowi 105,3 v. 88,1 ng/ml, p < 0,05). W czasie endogennej stymulacji TSH st─Ö┼╝enie endostatyny znamiennie si─Ö zmniejszy┼éo (122,94 v. 93,60 ng/ml, p < 0,05). Wnioski: Endogenna stymulacja TSH bierze udzia┼é w regulacji wydzielania endostatyny. St─Ö┼╝enie endostatyny jest znamiennie wy┼╝sze u chorych z przerzutami odleg┼éymi raka tarczycy w por├│wnaniu z pacjentami w remisji. Obserwacja ta ma jednak ograniczone znaczenie kliniczne, poniewa┼╝ nie mo┼╝na ustali─ç warto┼Ťci progowej st─Ö┼╝enia endostatyny wskazuj─ůcej na obecno┼Ť─ç przerzut├│w odleg┼éych. (Endokrynol Pol 2010; 61 (1): 7-12

    Insulin resistance in metabolic syndrome depending on the occurrence of its components

    Get PDF
    Introduction: Metabolic syndrome (MetS) is described as a cluster of several commonly occurring disorders including abdominal obesity, hypertension (HT) (Ôëą 130/85 mm Hg), carbohydrate disorders: impaired fasting glucose or type 2 diabetes mellitus and lipids disorders such as hypertriglyceridaemia (TG), and low levels of high-density-lipoprotein cholesterol (HDL-C). Insulin resistance (IR) is defined as a glucose homoeostasis disorder involving a decreased sensitivity of muscles, adipose tissue, liver, and other body tissues to insulin, despite its normal or increased concentration in blood. Material and methods: The study group included 424 subjects with MetS (260 females, 164 males). All patients were recruited for 24 months from the Internal Ward of the District Hospital in W─ůbrze┼║no, Poland and the Department of Endocrinology and Diabetology Collegium Medicum in Bydgoszcz, Poland. The diagnosis of the MetS was made on the basis of International Diabetes Federation (IDF) criteria. MetS diagnosis was established when three or more criteria were met. To evaluate and measure IR, a hyperinsulinaemic-euglycaemic clamp was performed in each patient. IR was also determined through HOMA-IR. Results: All patients of the study group were diagnosed with obesity, 73.5% with high fasting glucose levels, 66.9% with HT, 48.3% with lower level of HDL-C, and 38.2% with TG. It did not have an influence on the IR results. The study group was divided into 6 subgroups according to the constellation of 3 particular components of MetS (O + DM2T + ÔćĹTG; O + HT + DM2T; O + DM2T + ÔćôHDL-C; O + HT + IFG; O + HT + ÔćĹTG and O + HT + ÔćôHDL-C). IR of different degree was diagnosed in all patients of the study group. The results of our study showed that the highest IR was observed in patients with central obesity accompanied by DM2T and ÔćĹTG. Also in subgroups with DM2T and HT or DM2T and ÔćôHDL-C, a high index of IR was noticed. Conclusions: The occurrence of IR in patients with MetS is obvious. However, despite the fact that they are high or very high cardiovascular risk patients, they are not a homogeneous group. Such patients differ from each other depending on the presence and constellation of particular disorders that make up the diagnosis of the MetS. Patients with MetS are a heterogeneous group differing in degree of IR and the risk of CVD.

    The early treatment results of well differentiated thyroid cancer and its dependence on chosen factors

    Get PDF
    Wst─Öp: Celem pracy by┼éa ocena zale┼╝no┼Ťci wczesnych wynik├│w leczenia chorych na zr├│┼╝nicowanego raka tarczycy od obj─Öto┼Ťci kikut├│w tarczycy po strumektomii, pooperacyjnego st─Ö┼╝enia tyreoglobuliny (Tg) oraz wielko┼Ťci dawki jodu promieniotw├│rczego zastosowanego podczas terapii. Materia┼é i metody: Do badania zakwalifikowano 91 pacjent├│w ze zr├│┼╝nicowanym rakiem tarczycy, w tym 76 kobiet i 15 m─Ö┼╝czyzn. Przeprowadzono retrospektywn─ů analiz─Ö dokumentacji medycznej chorych. Wyniki: U 68,1% pacjent├│w (62/91) rozpoznano raka brodawkowatego, u 25,3% (23/91) - raka p─Öcherzykowego, u 6,6% (6/91) - raka oksyfilnego. W wyniku zastosowanego leczenia 74 chorych (81,3%) osi─ůgn─Ö┼éo remisj─Ö, 17 pacjent├│w (18,7%) nie uzyska┼éo remisji. Remisj─Ö uzyskano w 100% przypadk├│w pacjent├│w z I stopniem zaawansowania klinicznego, w 68,4% - z II stopniem, w 78,6% - z III stopniem i w 33,3% u pacjent├│w z IV stopniem. ┼ü─ůczna dawka radiojodu zastosowana u pacjent├│w, kt├│rzy uzyskali remisj─Ö, nie r├│┼╝ni┼éa si─Ö istotnie od dawki zastosowanej u chorych, kt├│rzy nie uzyskali remisji. Nie stwierdzono istotnej zale┼╝no┼Ťci wynik├│w leczenia od obj─Öto┼Ťci kikut├│w tarczycy, jednak mia┼éa ona wp┼éyw na ┼é─ůczn─ů dawk─Ö radiojodu konieczn─ů do uzyskania remisji. Pacjenci, kt├│rzy uzyskali remisj─Ö charakteryzowali si─Ö ni┼╝szym pooperacyjnym st─Ö┼╝eniem Tg oznaczanym w warunkach endogennej stymulacji hormonu tyreotropowego (TSH), ni┼╝ chorzy, kt├│rzy nie uzyskali remisji (22,2 vs. 103,3 ng/ml; p = 0,00025). Wnioski: Wczesne wyniki leczenia chorych na raka tarczycy zale┼╝─ů od jego stopnia zaawansowania klinicznego oraz od pooperacyjnego st─Ö┼╝enia Tg. Wczesne wyniki leczenia nie zale┼╝─ů od wieku, p┼éci, typu histologicznego, wielko┼Ťci dawki jodu promieniotw├│rczego, stosowanej w przedziale 60-150 mCi oraz od obci─ů┼╝enia chorobami dodatkowymi. Strumektomia prawie totalna jest r├│wnie skuteczna jak strumektomia totalna. (Endokrynol Pol 2008; 59 (2): 123-130)Introduction: The aim of the study was to estimate the influence of a thyroid remnants&#8217; volume, postsurgical concentration of thyroglobulin and radioiodine dose on the early treatment efficacy of well differentiated thyroid cancer. Material and methods: We retrospectively analyzed 91 patients (76 females, 15 men) with well differentiated thyroid cancer. Results: Histological classification revealed 68.1% (62/91) papillary thyroid cancers, 25.3% (23/91) follicular thyroid cancers, and 6.6% (6/91) oxyphilic thyroid cancers. Among the group, 74 (81.3%) patients reached the remission criteria and the remaining 17 patients (18.7%) showed biochemical and morphological evidence of metastatic disease. The remission was obtained in 100% of patients in stage I of the disease, 68.4% - in stage II, 78.6% - in stage III and 33.3% in stage IV. The total radioiodine dose used in patients with remission, did not differ from the dose used in patients without remission. We did not observe the influence of remnant&#8217;s volume on treatment efficacy, however larger remants required higher dose of radioiodine to obtain the remission. Patients with remission had lower postsurgical thyroglobulin concentration than patients without remission. (22.2 vs. 103.3 ng/ml; p = 0.00025). Conclusions: Early treatment results of well differentiated thyroid cancer depend on the clinical stage, and postoperative serum thyroglobulin level measured after endogenous TSH stimulation. Early treatment results are not dependent on age, sex, histological type of thyroid cancer, the dose of radioiodine used in brackets of 60-150 mCi and additional diseases. Total thyroidectomy is equally efficient as near total. (Pol J Endocrinol 2008; 59 (1): 123-130

    Czynniki ryzyka wyst─ůpienia zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej po przeszczepieniu nerki

    Get PDF
    Introduction: Post-transplant diabetes mellitus (PTDM), pre-diabetes-impaired glucose tolerance (IGT) and impaired fasting glucose (IFG) are frequent complications after organ transplantation. The aim of this study was to assess the frequency of PTDM, IFG and IGT in a group of renal transplant recipients, to compare the frequency of glucose metabolism disorders in subjects treated with tacrolimus and with cyclosporine, and to establish the influence of different risk factors on the development of glucose metabolism disorders. Material and methods: We examined 206 non-diabetic kidney allograft recipients (age 46.4 &#177; 12.3 years, time since transplantation 45.5 &#177; &#177; 33.6 months, BMI 26.3 &#177; 4.5 kg/m2). Glucose metabolism disorders were diagnosed using an oral glucose tolerance test. Logistic regression was used to assess the influence of each risk factor (age, BMI, waist circumference, physical activity, the presence of cardiovascular disease, positive family history of diabetes, cholesterol and triglycerides concentration) on the development of glucose metabolism disorders. Results: In 103 patients (50%), we diagnosed glucose metabolism disorders. 19% of patients had PTDM, 14% IFG, and 17% IGT. We did not find any differences in the frequency of glucose metabolism disorders between patients treated with tacrolimus and with cyclosporine. Multivariate analysis identified BMI and a family history of diabetes as independent risk factors of glucose metabolism disorders. Conclusions: We found a high prevalence of glucose metabolism disorders in the examined group. This suggests that kidney transplant recipients should be screened for these disturbances. Patients with higher BMI and with first-degree relatives with diabetes had an increased risk of glucose metabolism disorders after kidney transplantation.Wst─Öp: Cukrzyca potransplantacyjna (PTDM) jak r├│wnie┼╝ stan przedcukrzycowy &#8212; nieprawid┼éowa glikemia na czczo (IFG) i nieprawid┼éowa tolerancja glukozy (IGT) s─ů jednymi z cz─Östszych powik┼éa┼ä po przeszczepieniu narz─ůdu. Celem pracy by┼éa ocena cz─Östo┼Ťci wyst─Öpowania PTDM, IFG i IGT u os├│b po przeszczepieniu nerki, por├│wnanie cz─Östo┼Ťci wyst─Öpowania zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej u os├│b leczonych takrolimusem i cyklosporyn─ů oraz ocena wp┼éywu r├│┼╝nych czynnik├│w ryzyka na rozw├│j tych zaburze┼ä. Materia┼é i metody: W badaniu wzi─Ö┼éo udzia┼é 206 os├│b po przeszczepieniu nerki bez rozpoznanych dotychczas zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej (wiek 46,4 &#177; 12,3 lat, czas od przeszczepienia 45,5 &#177; 33,6 miesi─Öcy, BMI 26,3 &#177; 4,5 kg/m2). U wszystkich badanych wykonano test doustnego obci─ů┼╝enia glukoz─ů. W celu oceny wp┼éywu poszczeg├│lnych czynnik├│w ryzyka (wiek, BMI, obw├│d talii, aktywno┼Ť─ç fizyczna, obecno┼Ť─ç choroby sercowo-naczyniowej, dodatni wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy, st─Ö┼╝enie cholesterolu i trigliceryd├│w) na rozw├│j zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej wykorzystano model regresji logistycznej. Wyniki: U 103 pacjent├│w (50%) zosta┼éy rozpoznane zaburzenia gospodarki w─Öglowodanowej. U 19% badanych zdiagnozowano PTDM, u 14% IFG, u 17% IGT. Nie stwierdzono r├│┼╝nic w cz─Östo┼Ťci wyst─Öpowania zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej u leczonych takrolimusem w por├│wnaniu z leczonymi cyklosporyn─ů. W analizie wieloczynnikowej tylko BMI i dodatni wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy okaza┼éy si─Ö niezale┼╝nymi czynnikami ryzyka zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej. Wnioski: W badanej przez nas grupie chorych stwierdzili┼Ťmy wysok─ů cz─Östo┼Ť─ç wyst─Öpowania zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej. Wskazuje to na potrzeb─Ö prowadzenia bada┼ä przesiewowych w tym kierunku u os├│b po przeszczepieniu nerki. Osoby z wy┼╝szym BMI i z rodzinnym obci─ů┼╝eniem cukrzyc─ů maj─ů podwy┼╝szone ryzyko rozwoju zaburze┼ä gospodarki w─Öglowodanowej po przeszczepieniu nerki
    • ÔÇŽ
    corecore