101 research outputs found
Komentarz redakcyjny Diagnostyczne i prognostyczne znaczenie peptydu natiuretycznego typu B u chorych z migotaniem przedsionków - niespełnione nadzieje
Stare i nowe i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego - jak zahamować epidemię miażdżycy? Część I. Klasyczne czynniki ryzyka
Choroby układu sercowo-naczyniowego są najczęstszą przyczyną zgonów w Polsce, stanowiąc
prawie 50% wszystkich zgonów. Jak wykazały badania epidemiologiczne, występowanie
i umieralność z powodu tych chorób ściśle wiąże się z występowaniem czynników
ryzyka miażdżycy. Wśród nich najważniejszą grupę stanowią czynniki klasyczne, takie
jak dyslipidemie, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, wiek, płeć,
mała aktywność fizyczna i czynniki psychospołeczne. Czynniki ryzyka podzielono na poddające
się modyfikacji i niemodyfikowalne. Pierwsze z nich związane są ze stylem życia oraz
z cechami biochemicznymi i fizjologicznymi, które można zmienić. Drugie - to cechy, na
które nie można wpłynąć, jednak pozwalają zidentyfikować osoby wysokiego ryzyka rozwoju
choroby sercowo-naczyniowej.
W ocenie zagrożenia osoby zdrowej chorobą układu sercowo-naczyniowego należy kierować
się oszacowaniem globalnego ryzyka obejmującego wszystkie rozpoznane czynniki
ryzyka u danej osoby. W ramach prewencji pierwotnej należy przede wszystkim dążyć
do zmiany stylu życia i w razie potrzeby zastosować leczenie farmakologiczne.
W profilaktyce wtórnej u osób z już obecną chorobą sercowo-naczyniową należy nie
tylko wyeliminować lub modyfikować konwencjonalne czynniki ryzyka, ale także często
wdrożyć agresywną farmakoterapię tych czynników. (Forum Zaburzeń Metabolicznych
2010, tom 1, nr 2, 106-114)Choroby układu sercowo-naczyniowego są najczęstszą przyczyną zgonów w Polsce, stanowiąc
prawie 50% wszystkich zgonów. Jak wykazały badania epidemiologiczne, występowanie
i umieralność z powodu tych chorób ściśle wiąże się z występowaniem czynników
ryzyka miażdżycy. Wśród nich najważniejszą grupę stanowią czynniki klasyczne, takie
jak dyslipidemie, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, wiek, płeć,
mała aktywność fizyczna i czynniki psychospołeczne. Czynniki ryzyka podzielono na poddające
się modyfikacji i niemodyfikowalne. Pierwsze z nich związane są ze stylem życia oraz
z cechami biochemicznymi i fizjologicznymi, które można zmienić. Drugie - to cechy, na
które nie można wpłynąć, jednak pozwalają zidentyfikować osoby wysokiego ryzyka rozwoju
choroby sercowo-naczyniowej.
W ocenie zagrożenia osoby zdrowej chorobą układu sercowo-naczyniowego należy kierować
się oszacowaniem globalnego ryzyka obejmującego wszystkie rozpoznane czynniki
ryzyka u danej osoby. W ramach prewencji pierwotnej należy przede wszystkim dążyć
do zmiany stylu życia i w razie potrzeby zastosować leczenie farmakologiczne.
W profilaktyce wtórnej u osób z już obecną chorobą sercowo-naczyniową należy nie
tylko wyeliminować lub modyfikować konwencjonalne czynniki ryzyka, ale także często
wdrożyć agresywną farmakoterapię tych czynników. (Forum Zaburzeń Metabolicznych
2010, tom 1, nr 2, 106-114
The value of dobutamine stress echocardiography in predicting clinical improvement following coronary artery bypass grafting in patients with left ventricular systolic dysfunction
Background: Recent years have seen an increasing number of patients with multivessel
coronary artery disease and left ventricular systolic dysfunction being qualified for cardiac
surgery. Identification of patients who are likely to benefit most from revascularisation procedures
poses a considerable problem. The aim of the study was to assess the value of dobutamine
stress echocardiography in predicting the clinical course following coronary artery bypass
grafting (CABG) in patients with ischaemic left ventricular dysfunction.
Methods: Fifty patients with multivessel coronary artery disease and reduced left ventricular
ejection fraction (LVEF < 40%) who were qualified for CABG were included in the study.
Resting echocardiography and a small-dose (5–10 µg/kg/min) dobutamine test were performed
before the procedure. Subsequent tests were repeated after the procedure and at 3.6 and 12 months.
A combined endpoint of death, repeat hospitalisations, NYHA stage, severity of angina and left
ventricular systolic function was evaluated.
Results: Two factors were found to affect the prognosis adversely following CABG in both
univariate and multivariate analysis: a history of hypertension (p = 0.039, OR 4.9, 95% CI
1.4-17.1) and lack of improvement in contractility in at least 4 segments during the
dobutamine test (p = 0.0003, OR 37.2, 95% CI 6.3-218.4). An improvement in contractility
in at least 4 segments of the left ventricle is the most important prognostic factor.
Conclusions: The results of the dobutamine stress test have a more potent prognostic value than
clinical or demographic parameters in predicting clinical improvement. Patients with negative
results of the test represent the group with the gravest prognosis. (Cardiol J 2007; 14: 174-179
Stare i nowe czynniki ryzyka sercowo- -naczyniowego — jak zahamować epidemię miażdżycy? Część II
Conventional risk factors for atherosclerosis are confirmed in 50–90% of patients with cardiovascular
diseases. A number of genetic, biochemical and vascular wall features may
determine cardiovascular risk, independent of classical risk factors. Some of them are pathophysiologically
associated with atherothrombosis, for example genetic polymorphisms
or coagulation factors. Moreover, C-reactive protein or plasma homocysteine are considered
to be a reason for disease. Next, there are the markers of early injury of vascular wall,
like increased carotid artery intima-media thickness or coronary calcium score. However,
no convincing data from clinical trials is available to confirm that tailored treatment of the
new cardiovascular risk factors brings therapeutic and prognostic benefits.
One should stress, that the new risk determinants substantially increase our knowledge in
patophysiology of cardiovascular disease, even if they do not contribute to risk stratification.
(Forum Zaburzen Metabolicznych 2010, vol. 1, no 3, 168–176)Choroby układu sercowo-naczyniowego są najczęstszą przyczyną zgonów w Polsce, stanowiąc
prawie 50% wszystkich zgonów. W badaniach epidemiologicznych wykazano, że występowanie
i umieralność z powodu tych chorób ściśle korelują z występowaniem czynników
ryzyka miażdżycy. Wśród nich najważniejszą grupę stanowią czynniki klasyczne, takie
jak: dyslipidemie, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, wiek, płeć, mała
aktywność fizyczna i czynniki psychospołeczne. Czynniki ryzyka podzielono na poddające
się modyfikacji i niemodyfikowalne. Pierwsze z nich wiążą się ze stylem życia oraz z cechami
biochemicznymi i fizjologicznymi, które można zmienić. Drugie czynniki to cechy, na które
nie można wpłynąć, jednak umożliwiają określenie osoby z wysokim ryzykiem rozwoju choroby
sercowo-naczyniowej.
Aby ocenić zagrożenia osoby nieobciążonej innymi schorzeniami poza chorobą układu sercowo-
naczyniowego, należy oszacować globalne ryzyko obejmujące wszystkie rozpoznane
czynniki ryzyka u danej osoby. W ramach prewencji pierwotnej trzeba przede wszystkim
dążyć do zmiany stylu życia i w razie potrzeby zastosować leczenie farmakologiczne. W profilaktyce
wtórnej u osób z chorobą sercowo-naczyniową należy nie tylko wyeliminować lub
modyfikować konwencjonalne czynniki ryzyka, ale także często wdrożyć agresywną farmakoterapię
tych czynników.
Wymienione obciążenia stwierdza się u około 50–90% pacjentów z chorobami układu sercowo-
naczyniowego. Wiele cech genetycznych, biochemicznych, właściwości ściany naczyń
może być determinantem ryzyka sercowo-naczyniowego, niezależnie od klasycznych
czynników ryzyka. Niektóre z nich wiążą się przyczynowo z rozwojem aterotrombozy, na przykład
polimorfizm genetyczny lub czynniki krzepnięcia. Białko C-reaktywne i homocysteinę
rozważa się jako czynniki będące przyczyną choroby, a zwiększoną grubość błony wewnętrznej
i środkowej tętnicy szyjnej lub wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych — jako markery końwczesnego
uszkodzenia ściany naczynia. Brakuje jednak wystarczająco przekonujących
danych z badań klinicznych, że stosowanie terapii ukierunkowanej na zwalczanie nowych
czynników poprawia efekty lecznicze i prognostyczne.
Należy jednak podkreślić, że jeżeli nawet nowe determinanty ryzyka nie poprawiają stratyfikacji
ryzyka, to dostarczają wartościowej wiedzy na temat patofizjologii chorób układu sercowo-
naczyniowego. (Forum Zaburzeń Metabolicznych 2010, tom 1, nr 3, 168–176)
Myocardial contractility improvement after coronary artery by-pass grafting in a 1-year observation: The role of myocardial viability assessment
Background: Left ventricular (LV) contractility impairment in coronary artery disease patients
may be the effect of heart muscle hibernation due to chronic ischemia. Revascularization
is the only method to restore contractile function in these patients. The time and degree of LV
function improvement have not been precisely determined, and the published data are discordant.
The aim of our study was to evaluate the time of myocardial contractility recovery after
surgical revascularization in patients with systolic LV dysfunction in relation to the results of
echocardiography stress tests.
Methods: The study included 50 patients with multivessel coronary artery disease and decreased
left ventricular ejection fraction (LVEF < 40%) qualified for coronary artery by-pass
grafting. The intervention was preceded by rest echocardiography, low dose dobutamine stress
test (5-10 µg/kg/min) and by low dose dipyridamole stress test (0.24 mg/kg during 4 min)
performed on the next day. Consecutive rest echocardiograms were performed immediately
after the intervention and after 3, 6 and 12 months. LVEF and the index of left ventricular
contractility (WMSI, wall motion score index) were evaluated at each examination.
Results: During 1-year follow-up after coronary artery by-pass grafting (CABG), significant
improvement in LV systolic function was observed (LVEF increased, WSMI reduced), with
major changes occurring over the first 6 months. The correlation of echocardiography parameters
(EF, WMSI) at stress tests and during 1-year follow-up showed that the strongest relationship
exists between the change in WMSI both in dobutamine and dipyridamole stress tests
and the improvement in WMSI observed after 6 months.
Conclusions: LV function improvement after CABG in patients with systolic LV dysfunction
was most pronounced 3 to 6 months after the intervention. Both types of stress tests are characterized
by similar diagnostic value for assessing LV myocardial viability. WMSI calculated during
stress was identified to have the strongest prognostic value. (Cardiol J 2007; 14: 246-251
Assessment of the intima-media thickness and pulse-wave velocity in peripheral arteries in patients with angiographically confirmed coronary artery disease
Background: Non-invasive methods of assessment of the vascular wall have become of significant
interest in recent years. They allow better prediction of cardiovascular lesions when combined
with evaluation of established cardiovascular risk factors. The aim of the study was to evaluate
whether the combination of ultrasonographic assessment of intima-media thickness (IMT) and
pulse-wave velocity (PWV) measurement in peripheral arteries results in an increased predictive
value for the presence of atherosclerotic coronary lesions. In addition, selected established risk
factors for atherosclerosis were analysed for their association with IMT and PWV.
Methods: Fifty patients with angiographically confirmed coronary artery disease were included
in the study. In all patients ultrasonographic assessment of IMT was performed in the common
carotid artery (CCA), the carotid artery bulb (CB) and the common femoral artery (CFA).
Simultaneously PWV was recorded between CCA and the brachial and femoral arteries.
Results: A higher IMT was noted both in CB and CFA as compared to CCA. Carotid-brachial PWV was higher compared to carotid-femoral PWV. Carotid-femoral PWV correlated
with IMT (p = 0.015) and the presence of atherosclerotic plaques (p = 0.04) in CB. No similar
relation was found for carotid-brachial PWV. IMT in CCA, CB, and CFA was significantly
higher in subjects with triple-vessel disease compared to patients with single-vessel or doublevessel
disease. We also found a trend for higher PWV values in patients with multivessel
disease but these differences did not reach statistical significance.
Conclusions: Combining ultrasonographic assessment of IMT and PWV measurements in
peripheral arteries results in an increased predictive value for the presence of atherosclerotic
coronary lesions. Isolated PWV measurements are less useful for non-invasive coronary risk
assessment than IMT measurements
Pacjent z zawałem serca i zespołem metabolicznym
Na zespół metaboliczny składa się wiele zaburzeń metabolicznych, takich jak: otyłość
trzewna, zaburzenia lipidowe, podwyższone ciśnienie tętnicze oraz hiperglikemia. Wiąże
się on z podwyższonym ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2, predysponuje do rozwoju
miażdżycy oraz chorób układu krążenia. Przedstawiony przypadek dotyczy 52-letniego
otyłego pacjenta z zawałem serca i z kumulacją wielu czynników ryzyka, u którego
w ostrym okresie zawału stwierdzono nieprawidłowe wartości glikemii
Wartość echokardiograficznej próby dobutaminowej w przewidywaniu poprawy klinicznej po pomostowaniu aortalno-wieńcowym u pacjentów z upośledzoną funkcją skurczową lewej komory
Wstęp: W ostatnich latach coraz więcej pacjentów z wielonaczyniową chorobą wieńcową oraz
dysfunkcją skurczową lewej komory kwalifikuje się do leczenia kardiochirurgicznego. Identyfikacja
chorych odnoszących największe korzyœci z zabiegów rewaskularyzacji stanowi istotny
problem. Celem niniejszego badania była ocena wartości testu obciążeniowego z dobutaminą
w prognozowaniu przebiegu klinicznego po pomostowaniu aortalno-wieńcowym (CABG)
w grupie pacjentów z dysfunkcją niedokrwienną lewej komory.
Metody: Badaniem objęto 50 pacjentów z wielonaczyniową chorobą wieńcową oraz obniżoną
frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF < 40%) zakwalifikowanych do CABG. Przed zabiegiem
wykonywano spoczynkowe badanie echokardiograficzne oraz próbę z małą dawką dobutaminy
(5-10 µg/kg/min). Kolejne badania powtarzano po zabiegu oraz po 3, 6 i 12 miesiącach. Oceniano złożony punkt końcowy, na który składały się: zgony, powtórne hospitalizacje,
stopień wydolności krążenia według NYHA, nasilenie dolegliwości dławicowych oraz funkcja
skurczowa lewej komory.
Wyniki: W analizie zarówno jedno-, jak i wieloczynnikowej na niekorzystne rokowanie po
zabiegu CABG wpływały 2 czynniki: wywiad w kierunku nadciśnienia tętniczego (p = 0,039; OR:
4,9; 95% CI: 1,4-17,1) oraz brak poprawy kurczliwości w próbie dobutaminowej w przynajmniej
4 segmentach (p = 0,0003; OR 37,2; 95% CI: 6,3-218,4). Poprawa kurczliwości przynajmniej
4 segmentów lewej komory jest czynnikiem o najistotniejszym znaczeniu prognostycznym.
Wnioski: Wynik próby obciążeniowej z dobutaminą ma większą moc prognostyczną od parametrów klinicznych i demograficznych w przewidywaniu poprawy klinicznej. Pacjenci z negatywnymi
rezultatem testu reprezentują grupę charakteryzującą się najgorszym rokowaniem.
(Folia Cardiologica Excerpta 2007; 2: 201-206
Poprawa kurczliwości po zabiegu pomostowania aortalno-wieńcowego w rocznej obserwacji - znaczenie oceny żywotności mięśnia sercowego
Wstęp: Zaburzenia kurczliwości lewej komory (LV) w chorobie wieńcowej mogą wynikać
z zamrożenia mięśnia sercowego w następstwie przewlekłego niedokrwienia. Ich ustąpienie
uzyskuje się jedynie drogą rewaskularyzacji. Nie określono dokładnie czasu i stopnia poprawy
funkcji LV po zabiegu kardiochirurgicznym, a opublikowane na ten temat doniesienia zawierają
rozbieżne dane. Celem pracy było określenie czasu powrotu kurczliwości miokardium
u pacjentów ze skurczową dysfunkcją LV po zabiegu chirurgicznej rewaskularyzacji, w zależności
od wyników echokardiograficznych testów obciążeniowych.
Metody: Badaniem objęto 50 pacjentów z wielonaczyniową chorobą wieńcową oraz obniżoną
frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF < 40%) zakwalifikowanych do pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG). Przed zabiegiem wykonywano spoczynkowe badanie echokardiograficzne
oraz próbę z małą dawką dobutaminy (5-10 µg/kg/min), a następnego dnia z małą dawką
dipirydamolu (0,24 mg/kg przez 4 min). Kolejne badania spoczynkowe powtarzano po operacji
oraz po 3, 6 i 12 miesiącach. Za każdym razem oceniano LVEF oraz wskaźnik kurczliwości
ścian lewej komory (WMSI).
Wyniki: W czasie rocznej obserwacji od zabiegu CABG doszło do znamiennej poprawy funkcji
lewej komory (wzrost LVEF, zmniejszenie WSMI), przy czym największe zmiany nastąpiły
w okresie pierwszych 6 miesięcy. Korelacja parametrów echokardiograficznych (LVEF, WMSI)
podczas prób obciążeniowych i w trakcie rocznej obserwacji wykazała, że najsilniejsza zależność
istnieje między zmianą WMSI po obciążeniu zarówno dobutaminą, jak i dipirydamolem,
a poprawą WMSI po 6 miesiącach od zabiegu.
Wnioski: Optymalny czas poprawy czynności LV u chorych z upośledzoną jej funkcją skurczową
poddanych CABG nastąpił pomiędzy 3. a 6. miesiącem od operacji. Obie próby obciążeniowe
charakteryzuje podobna moc diagnostyczna w identyfikacji żywotności mięśnia lewej
komory. Parametrem o najsilniejszym znaczeniu prognostycznym okazał się WMSI obliczany
po obciążeniu. (Folia Cardiologica Excerpta 2007; 2: 303-308
- …