25 research outputs found
Embedded crimes? On the overlapping patterns of delinquency among legal and illegal immigrants in the Netherlands
Abstract
The prevalence of crime among illegal immigrants in the Netherlands appears to have risen. Primary and secondary analyses of police data showed that the involvement in crime among illegal immigrants (aged 12 to 25) reflects the patterns of delinquency among legal migrants of comparable age and country of origin. At present, the (rising) crime rate among illegal immigrants is perceived as (an increase of) „survival crime. that is caused by „marginalization., i.e., a lack of „social capital.. The evidence presented in this study indicates that the relation between „social capital. and „delinquency. is not unambiguous, and suggests that additional explanatory variables should be taken into consideration besides social capital in the Netherlands
(Dis)functies van illegaal verblijf in Amsterdam en Rotterdam
Er woedt in de sociale wetenschappen al geruime tijd een debat over de macht van de staat in een tijd van geïntensiveerde mondialisering. Daarin doet zich onder meer de vraag voor in hoeverre lokale overheden aan invloed winnen (Borja & Castells,
1997) en of nationale overheden internationale migratiestromen nog wel kunnen sturen (Andreas & Snyder, 2000). De stadssociologische blik van waaruit dit artikel is geschreven vergroot het inzicht in de (in)effecitiviteit van nationaal immigratiebeleid
Het lot van het inreisverbod. Een onderzoek naar de uitvoeringspraktijk en gepercipieerde effecten van de Terugkeerrichtlijn in Nederland.
__Abstract__
In 2008 hebben de Raad van de Europese Unie en het Europees Parlement een Terugkeerrichtlijn vastgesteld (nr. 2008/115/EG).1 Deze richtlijn betreft gemeen-schappelijke normen en procedures in EU-lidstaten over de terugkeer van onder-danen van derde landen – ook wel ‘derdelanders’ genoemd – die illegaal op het grondgebied verblijven. Ten behoeve van de implementatie van de richtlijn in Nederland op 31 december 2011 is de Vreemdelingenwet 2000 gewijzigd, waarmee het terugkeerbesluit en het inreisverbod zijn geïntroduceerd. De voormalige Minister voor Immigratie en Asiel heeft op 6 december 2011 aan de Eerste Kamer toegezegd om drie jaar na de inwerkingtreding van de wetswijziging de uitvoeringspraktijk en werking van de richtlijn in Nederland te onderzoeken.2 De Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie heeft op 14 februari 2013 toegezegd de evaluatie eerder te laten plaatsvinden en de rapportage zo spoedig mogelijk in 2014 te verzenden. De reden om de evaluatie eerder te houden was dat de resultaten meegenomen zouden kunnen worden bij de (toen nog geplande) beslissing over een eventuele strafbaar-stelling van illegaal verblijf.
De onderhavige rapportage vormt de neerslag van de toegezegde evaluatie. Cen-traal staat ten eerste de vraag hoe relevante partijen in de Vreemdelingenketen (Immigratie- en Naturalisatiedienst, vreemdelingenpolitie, Koninklijke Marechaus-see) en Strafrechtketen (Centraal Justitieel Incassobureau, Openbaar Ministerie en strafrechters) gebruikmaken van de mogelijkheid om terugkeerbesluiten uit te vaardigen, inreisverboden op te leggen en de eventuele overtreding van inreisver-boden te bestraffen. Omdat deze processen vrij complex verlopen, wordt in box 1.een beschrijving gegeven van de belangrijkste taken van instanties in de Vreem-delingen- en Strafrechtketen. Ten tweede zal worden nagegaan wat volgens sleutel-informanten de effecten zijn van de Terugkeerrichtlijn en met name het inreisver-bod.
In dit hoofdstuk worden de Europese Terugkeerrichtlijn en de implementatie daar-van in Nederland kort toegelicht, evenals de discussie die rondom de richtlijn heeft plaatsgevonden. Daarna wordt de centrale vraagstelling van dit onderzoek weerge-geven en wordt een korte beschrijving van de onderzoeksmethoden gegeven. Tot slot volgt een leeswijzer voor de overige hoofdstukken van dit rapport
Tegen de wetten van de staat, tegen de wetten van de straat?
In grote steden zijn wijken met concentraties van illegale immigranten. De bewoners voelen zich er relatief onveilig, en worden vaker slachtoffer van criminaliteit. Komt dat door de aanwezigheid van illegalen? De auteurs belichten de relaties tussen illegaal verblijf en veiligheid door statistische analyses en veldwerk in twee stadswijken in Rotterdam en Den Haag
Met de schrik vrij?
__Abstract__
In de afgelopen jaren hebben diverse instanties en wetenschappers kritiek geuit
op de Nederlandse praktijk van vreemdelingendetentie (zie bijvoorbeeld Amnesty
International, 2011, 2010; Van Kalmthout, 2011, 2007; Cornelisse, 2011; Ist,
2010). Die kritiek richt zich op diverse aspecten van vreemdelingendetentie,
waaronder de detentieduur, de detentieomstandigheden en de rechterlijke toetsing
van de inbewaringstelling. Dit heeft geleid tot een kleinschalige heroriëntatie
van vreemdelingendetentie in 2010 (Kamerstukken II 2009/10, 19 637, nr. 1353)
en enkele pilots met alternatieven voor vreemdelingendetentie zoals een meldplicht
en vrijheidsbeperking in 2012 (Kamerstukken II 2011/12, 19 637,
nr. 1483). De kritiek is sindsdien echter niet verstomd, getuige de kritische rapporten
die sinds deze aanpassingen verschenen zijn. Zo stelde de Nationale
ombudsman in de zomer van 2012 (2012: 37) nog dat ‘vreemdelingen in vreemdelingenbewaring
verblijven onder een niet passend regime waardoor de eerbiediging
van grondrechten ernstig onder druk komt te staan. (…) Het huidige regime
doet geen recht aan het karakter van een bestuursrechtelijke maatregel. Het enige
doel van de bewaring is te voorkomen dat een vreemdeling zich onttrekt aan uitzetting.
De maatregel is niet bedoeld als bestraffing. De uitvoering van de vreemdelingenbewaring
is echter in een aantal opzichten soberder dan het regime voor
strafrechtelijk gedetineerden.’ (Zie ook CPT, 2012; Ist, 2012.
Towards a Smarter and More Just Fortress Europe. Combining Temporary Labor Migration and Effective Policies of Return
Morele verontrusting en wetenschappelijke bijziendheid
In de tweede AGORA van dit jaar werd in de recensierubriek de studie ‘Wijken voor Illegalen. Over ruimtelijke spreiding, huisvesting en leefbaarheid’ (2004) van Arjen Leerkes e.a. kritisch besproken. AGORA-redacteur Maarten Loopmans meent dat de onderzoekers zich blindelings hebben laten inzetten binnen het heersende discours van repressie en uitwijzing van illegalen. Hij uit bovendien onderzoekstechnische kritiek. Arjen Leerkes en Marion van San, de belangrijkste auteurs van het onderzoek, leggen uit waarom Loopmans’ zienswijze onjuist is
Playing hard(er) to get. The State, International Couples, and the Income Requirement
Abstract: In recent years, several member states of the European Union have tightened the criteria for the legal immigration of a partner from outside the European Union. In the Netherlands, the income requirement for „family formation‟ was raised in 2004 from 100% to 120% of the minimum wage, potentially excluding about thirty percent of the working population from eligibility. The outcomes of this measure for international couples and, on the aggregate level, for migration flows were examined on the basis of administrative trend data and fifty in-depth interviews among international couples. It is demonstrated that the potential power of governments to intervene in partner migration risks being at odds with strongly felt cultural values surrounding partner choice and family life. Partner immigration decreased substantially, especially among poorer groups (ethnic minorities, women, youngsters). At the same time, the measure put pressure on the well-being of a segment of the international couples. In 2010, the European Court of Justice ruled that the Dutch income requirement contradicts the EU directive on family reunification
Kiezen tussen twee kwaden
Achtergrond: Uitgeprocedeerde asielmigranten – daaronder zijn zowel asielzoekers van wie de asielaanvraag is afgewezen als voormalige asielvergunninghouders met een tijdelijke
verblijfsvergunning die is geëindigd – moeten Nederland in beginsel binnen 28 dagen te verlaten. Wie niet zelfstandig vertrekt, riskeert uitzetting. Uit eerder onderzoek komt naar voren dat zelfstandige terugkeer vaak problematisch is; in de
praktijk blijft een aanzienlijke minderheid van de uitgeprocedeerde asielmigranten in Nederland als illegale migrant