4 research outputs found
Inappropriate cardioverter-defibrillator discharge continues to be a major problem in clinical practice
Background: The purpose of this study was to determine the rate and causes of inappropriate
rhythm detection, and to compare adequacy of ventricular arrhythmia detection by single-chamber and dual-chamber cardioverter-defibrillators (ICD).
Methods: We evaluated 190 patients (age 57.2 ± 11.2 years) with ICD. Follow-up: 34.3 ±
± 22 months. Dual-chamber ICD was used in 54 patients.
Results: We evaluated 2244 arrhythmia events recognized as of ventricular origin, including
ventricular tachycardia and ventricular fibrillation. 431 events (19.2%) were recognized erroneously
and resulted in an inappropriate ICD discharge. Most cases of inappropriate therapies
(182 events, 42.23%) were due to atrial fibrillation or flutter. Overall, inappropriate arrhythmia
detection was found in 64 (33.6%) of 190 patients. In terms of the number of affected
patients, the most common cause of inappropriate ICD discharge was sinus tachycardia -
23 (12.1%) patients, followed by atrial fibrillation - 16 (8.4%) patients. Among 54 patients
with dual-chamber ICD, inappropriate therapy was noted in 21 (38.8%) patients, (T wave
oversensing, sinus tachycardia and atrial fibrillation etc.). No significant difference was seen
in the rate of inappropriate therapy due to a rapid supraventricular rhythm between patients
with single-chamber versus dual-chamber ICD. In contrast, patients with single-chamber ICD
more often experienced inappropriate therapy due to atrial fibrillation (155 vs. 28 patients)
and sinus tachycardia (66 vs. 9 patients).
Conclusions: Despite of introduction of new generations of ICDs, the problem of inappropriate
ICD discharge could not be eliminated. The major problem is distinction between supraventricular
arrhythmia and ventricular tachyarrhythmia
Nowe wyzwanie dla pracowni hemodynamiki pracuj膮cych w trybie 24-godzinnych dy偶ur贸w dla ostrych zespo艂贸w wie艅cowych - celowana tromboliza z u偶yciem rtPA w leczeniu zatoru t臋tnicy 艣rodkowej siatk贸wki
B艂臋dne interwencje lecznicze kardiowerter贸w-defibrylator贸w - nadal istotny problem kliniczny
Wst臋p: Jednym z wa偶niejszych problem贸w, jakie dotycz膮 pracy kardiowerter贸w-defibrylator贸w
(ICD), s膮 nieadekwatne terapie. Szczeg贸lnie dotyczy to pacjent贸w, u kt贸rych wyst臋puj膮
tachyarytmie nadkomorowe. Celem pracy by艂o okre艣lenie cz臋sto艣ci i przyczyn wyst臋powania
zaburze艅 detekcji, a tak偶e por贸wnanie adekwatno艣ci detekcji arytmii komorowych w ICD
jedno- i dwujamowych, ze szczeg贸lnym uwzgl臋dnieniem wsp贸艂wyst臋powania arytmii nadkomorowych.
Metody: Analizie poddano 190 os贸b (36 kobiet i 154 m臋偶czyzn, w 艣rednim wieku 57,2 ± 11,2 roku),
kt贸rym wszczepiono ICD. 艢redni czas obserwacji wyni贸s艂 34,3 ± 22 miesi膮ce. U 136 pacjent贸w
implantowano ICD jednojamowy, u 54 - dwujamowy.
Wyniki: Przeanalizowano 艂膮cznie 2233 epizody okre艣lone jako komorowe (VT, VF). Ustalono,
偶e 431 (ok. 19,2%) epizod贸w by艂o rozpoznanych nieprawid艂owo i doprowadzi艂o do nieadekwatnej
reakcji ICD. Najwi臋cej nieadekwatnych terapii, 182 (42,23%), wyst膮pi艂o z powodu
migotania b膮d藕 trzepotania przedsionk贸w, 66 (15,31%) - tachykardii zatokowej, 66 (15,31%)
- zaburze艅 czucia o charakterze oversensingu sygna艂u innego ni偶 za艂amek T, 61 (14,15%)
- oversensingu fali T, 40 (9,28%) - uszkodzenia elektrody, 11 (2,56%) - slow VT,
3 (0,7%) - nieutrwalonego VT, 2 (0,46%) - cz臋stoskurczu nadkomorowego. W grupie 190 pacjent贸w
zaburzenia detekcji wyst膮pi艂y u 64 (ok. 33,6%) os贸b. Najcz臋stsz膮 przyczyn膮 nieadekwatnej
terapii - pod wzgl臋dem liczby os贸b, kt贸re je do艣wiadczy艂y - by艂a tachykardia zatokowa.
Zjawisko to wyst膮pi艂o u 23 (12,1%) pacjent贸w. Migotanie przedsionk贸w stwierdzono u 16 (8,4%)
chorych. W艣r贸d 54 pacjent贸w, kt贸rym implantowano urz膮dzenie dwujamowe, nieadekwatnych
terapii do艣wiadczy艂o 21 (38,8%), a najcz臋stszym powodem okaza艂y si臋 sterowanie za艂amkiem
T, tachykardia zatokowa oraz migotanie przedsionk贸w. Wyniki por贸wnania odsetk贸w os贸b,
kt贸re do艣wiadczy艂y nieadekwatnych terapii zwi膮zanych z szybkimi rytmami nadkomorowymi,
w grupie pacjent贸w z jednojamowym ICD i chorych z dwujamowym urz膮dzeniem, wskazuj膮
na brak istotnych r贸偶nic mi臋dzy nimi. Natomiast w przypadku liczby epizod贸w znacznie wi臋cej
nieadekwatnych terapii z powodu migotania przedsionk贸w (155 v. 28) i tachykardii zatokowej
(66 v. 9) zaobserwowano w grupie os贸b z jednojamowym ICD. Wnioski: Przez ponad 20 lat, mimo wprowadzania kolejnych generacji urz膮dze艅 (w tym
dwujamowych ICD) oraz stosowania coraz bardziej wyszukanych algorytm贸w analizuj膮cych
sygna艂y pochodz膮ce z serca, nie uda艂o si臋 wyeliminowa膰 zjawiska nieadekwatnych terapii.
Tachykardia zatokowa oraz migotanie lub trzepotanie przedsionk贸w stanowi膮 najwi臋kszy
problem dla ICD w r贸偶nicowaniu z tachyarytmiami komorowymi. Folia Cardiologica Excerpta
2010; 5, 1: 38-4
Artyku艂 oryginalnyLeczenie ostrego zawa艂u serca z uniesieniem odcinka ST w wojew贸dztwie zachodniopomorskim. Por贸wnanie pierwotnej angioplastyki wie艅cowej z leczeniem trombolitycznym
Introduction: The majority of randomised studies on reperfusion in acute ST-segment elevation myocardial infarction (STEMI) show the advantage of primary percutaneous coronary intervention (PCI) over thrombolysis. However, the real world registers’ data are not so unequivocal. Aim: To evaluate the way acute STEMI is treated in West Pomerania province with emphasis on comparison of two reperfusion strategies, primary PCI vs thrombolytic therapy, in early and long-term perspective. Methods: Medical records of 961 STEMI patients treated between 1 January 2003 and 31 December 2003 were analysed. Data were collected from 3 centres with emergency cath lab availability and 15 regional sites. Long-term mortality was assessed based on regional provincial office database data. Results: 69.9% of the study group received reperfusion (44.6% primary PCI, 25.3% thrombolysis). Mean age of patients was 62 (21 to 91) years. Patients referred for PCI were younger compared to the thrombolysis group. The percentage of females was similar in both groups. The majority of patients treated with PCI or thrombolysis were admitted to the hospital between 2 and 6 hours after symptoms - 268 patients (46.4%). Seventy-nine patients (8.3%) died in the early (30-day) period. Mean age at time of death was 73 ±8 years, whereas survivors’ age was 61.5 (±12) years (pWst臋p: Wi臋kszo艣膰 raport贸w z bada艅 z randomizacj膮 dotycz膮cych leczenia reperfuzyjnego w ostrym zawale z uniesieniem odcinka ST (ST-segment elevation myocardial infarction, STEMI) wykazuje przewag臋 leczenia pierwotn膮 przezsk贸rn膮 interwencj膮 wie艅cow膮 (percutaneous coronary intervention, PCI) nad leczeniem trombolitycznym. Rejestry real world nie s膮 ju偶 tak jednoznaczne w ocenie obu metod leczenia. Cel: Ocena leczenia ostrego STEMI na terenie wojew贸dztwa zachodniopomorskiego, a szczeg贸lnie por贸wnanie obu metod leczenia reperfuzyjnego: pierwotnej PCI i leczenia trombolitycznego w obserwacji wczesnej i odleg艂ej. Metody: Przeanalizowano dane medyczne 961 chorych ze STEMI leczonych w od 1 stycznia do 31 grudnia 2003 r. Dane pochodzi艂y z 3 o艣rodk贸w pe艂ni膮cych ostry dy偶ur angiograficzny i 15 o艣rodk贸w regionalnych. Odleg艂膮 ocen臋 艣miertelno艣ci uzyskano na podstawie danych terenowego banku danych przy Urz臋dzie Wojew贸dzkim w Szczecinie. Wyniki: Badana grupa w 69,9% by艂a leczona metodami reperfuzyjnymi (44,6% pierwotn膮 PCI, 25,3% tromboliz膮). 艢redni wiek chorych wynosi艂 62 lata (od 21 do 91 lat). Chorzy kierowani na PCI byli m艂odsi ni偶 leczeni trombolitycznie. W obu grupach by艂 podobny odsetek kobiet. Wi臋kszo艣膰 chorych leczonych PCI lub trombolitycznie trafi艂a do szpitala pomi臋dzy 2. a 6. godz. b贸lu – 268 chorych (46,4%). W trakcie obserwacji wczesnej (30-dniowej) zmar艂o 79 chorych (8,3%). 艢redni wiek zmar艂ych wynosi艂 73 lata (±8), natomiast w grupie 偶yj膮cych 61,5 (±12 lat),