14 research outputs found
Effective prevention of cardiovascular events in high-risk patients - new indications for telmisartan
Blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron
odgrywa kluczową rolę leczeniu nadciśnienia tętniczego
i zapobieganiu jego narządowym powikłaniom.
Telmisartan jest antagonistą receptora angiotensyny
II, wykazującym korzystne, szczególne właściwości
farmakokinetyczne, efekty metaboliczne,
skuteczność hipotensyjną w monoterapii i leczeniu
skojarzonym oraz dobrą tolerancję. W badaniach klinicznych
potwierdzono, że telmisartan poprawia
funkcję śródbłonka, wrażliwość na insulinę i profil
lipidowy, a także zmniejsza przerost mięśnia lewej
komory serca, sztywność tętnic i obniża ryzyko nawrotu
migotania przedsionków. Dodatkowo poprawia
funkcję nerek i potencjalnie korzystnie wpływa
na prewencję chorób naczyniowo-mózgowych.
W badaniu ONgoing Telmisartan Alone and in Combination
with Ramipril Global Endpoint Trial
(ONTARGET) wykazano, że telmisartan zapewnia
podobną ochronę układu sercowo-naczyniowego jak
ramipril u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka,
a dodatkowo jest lepiej tolerowany.
Nadciśnienie Tętnicze 2010, tom 14, nr 4, strony 332-343.Blockade of the renin–angiotensin–aldosterone system plays
a pivotal role in the treatment of high blood pressure and
prevention of target organ damage. Telmisartan is an angiotensin
II receptor blocker displaying beneficial unique
pharmacologic properties, metabolic effects, antihypertensive
efficacy in monotherapy and combinations and good
tolerance. Clinical studies confirm that telmisartan improves
endothelial function, insulin sensitivity and lipid profiles,
reduces arterial stiffness, left ventricular hypertrophy and
the recurrence of atrial fibrillation. In addition, telmisartan
improves renal function and has potential beneficial effects
on prevention of cerebrovascular disease. The ONgoing
Telmisartan Alone and in Combination with Ramipril Global
Endpoint Trial (ONTARGET) study has shown that
telmisartan provides similar cardiovascular protection to
ramipril in high-risk patients, while being better tolerated.
Arterial Hypertension 2010, vol. 14, no 4, pages 332-343
The effect of dietary salt load on insulin resistance in hypertensive patients with the Gly972Arg polymorphism of the insulin receptor substrate 1 (IRS-1) gene
Wstęp Celem pracy była ocena wpływu różnej podaży
soli w diecie na częstość występowania insulinooporności
u chorych na nadciśnienie tętnicze z polimorfizmem
Gly972Arg genu IRS-1.
Materiał i metody Grupę badaną stanowiło 115 pacjentów
w wieku 27,48 ± 5,15 lat, chorych na samoistne,
niepowikłane nadciśnienie tętnicze, bez otyłości.
U wszystkich badanych oceniono obecność polimorfizmu
Gly972Arg genu IRS-1. Genotypy
identyfikowano według protokołu Yamady. Badania
przeprowadzono w warunkach szpitalnych, stosując
przez 7 dni kontrolowaną dietę, kolejno normo-,
ubogo- i bogatosodową. W 7. dobie spożywania diety
normosodowej pobierano krew w celu oznaczenia
insuliny, aktywności reninowej osocza i stężenia aldosteronu
w osoczu, określając je jako warunki podstawowe.
Następnie badani spożywali kolejno dietę
niskosodową i wysokosodową. W 7. dobie tych diet
ponownie pobierano krew w celu oznaczenia glukozy,
insuliny, aldosteronu i aktywności reninowej osocza.
Ponadto w 6. dniu diety ubogo- i bogatosodowej
przeprowadzano 24-godzinny pomiar ciśnienia tętniczego
metodą ABPM. Insulinooporność została
oceniona za pomocą współczynnika HOMA.
Wyniki Wśród 115 chorych na nadciśnienie tętnicze
obecność heterozygotycznej formy mutacji (GA)
stwierdzono u 16 osób (13,9%). Polimorfizm genu
IRS-1 wiązał się z istotnie częstszym występowaniem
cechy insulinooporności, zwłaszcza w warunkach diety normosodowej i bogatosodowej. Po zastosowaniu
diety ubogosodowej częstość cechy insulinooporności
u chorych GA uległa zmniejszeniu, nadal była
jednak istotnie większa w porównaniu z GG. Ponadto
u osób z genotypem GA stwierdzono istotnie
wyższe stężenie cholesterolu całkowitego, cholesterolu
frakcji LDL, triglicerydów oraz niższe stężenie
cholesterolu frakcji HDL w porównaniu z GG.
W czasie stosowania diety bogatosodowej istotny
wzrost stężenia insuliny i wskaźnika HOMA stwierdzono
tylko w grupie GA. Natomiast pozostałe badane
parametry pod wpływem zmiany podaży soli
w diecie zmieniały się podobnie w grupie GA i GG.
Wnioski 1. Chorzy na nadciśnienie tętnicze, mający
polimorfizm Gly972Arg genu substratu insulinowego-
1 (IRS-1), charakteryzują się istotnie większą insulinoopornością
oraz zaburzeniami gospodarki lipidowej.
2. Dieta bogatosodowa indukuje większą
insulinooporność u chorych z nadciśnieniem o genotypie
GA, co sugeruje możliwość wcześniejszych
powikłań sercowo-naczyniowych przy długotrwałym
nadciśnieniu i przewlekle stosowanej diecie bogatosodowej
u tych chorych.Background This work was designed to assess the effect of
various dietary salt loads on the frequency of insulin resistance
in hypertensive patients with Gly972Arg polymorphism
of the IRS-1 gene.
Material and methods The study group comprised
115 non-obese patients aged 27.48 ± 5.15 years with essential
uncomplicated arterial hypertension. Gly972Arg
polymorphism of the IRS-1 gene was disclosed according
to Yamada. The patients were hospitalized and placed on
7-day cycles of normal-, low- and high-sodium diet. Blood
was sampled on day 7 of the normal sodium diet for the
measurement of insulin, plasma renin activity, and aldosterone.
Blood was again sampled on day 7 of the low- and
high-sodium diet for the same determinations. In addition,
24 h ABPM was carried out on day 6 of the low- and
high-sodium diet cycle. Insulin resistance was assessed
with HOMA.
Results The GA genotype was revealed in 16 patients (13.9%).
This genotype polymorphism of the IRS-1 gene was associated
with higher frequency of insulin resistance, particularly
on a normal and high-sodium diet. On low-sodium diet insulin resistance was less frequent in GA patients but still remained
significantly more frequent than in GG patients.
Higher concentrations of total cholesterol, LDL-cholesterol,
and triglycerides and lower concentrations of HDL-cholesterol
were demonstrated in GA patients. Significant increase
in insulin concentrations and HOMA during the high-sodium
cycle were observed in GA patients only. In the case of
the remaining parameters, changes induced by varying sodium
load were similar in GA and GG patients.
Conclusions 1. Hypertensive patients with the GA genotype
Gly972Arg polymorphism of the IRS-1 gene are predisposed
to insulin resistance and disorders of lipid metabolism.
2. High-sodium diet enhances insulin resistance
in patients with the GA genotype suggesting early progression
to cardiovascular pathology if the patient remains hypertensive
and salt consumption is not reduced
Chronic type B aortic dissection in a 31-year-old female with severe arterial hypertension
W rozwarstwieniu aorty dochodzi do pęknięcia błony
wewnętrznej i wytworzenia kanału rzekomego.
W pracy przedstawiono przypadek 31-letniej kobiety
z przewlekłym rozwarstwieniem aorty typu B, rozpoznanym
na podstawie tomografii komputerowej,
z towarzyszącym ciężkim nadciśnieniem tętniczym.
Optymalną metodą leczenia rozwarstwienia aorty
jest przezskórne wszczepienie stentgraftu, prowadzące
do zamknięcia rozdarcia ściany naczynia. Zabieg
przeprowadzono u chorej, z dobrym efektem, zaś
normalizację wartości ciśnienia tętniczego uzyskano,
stosując wielolekową terapię hipotensyjną.Aortic dissection is remarkable for a tear in the intima and
formation of a spurious canal in the inner wall of the aorta.
We present a case of a 31-year-old female with chronic type B
aortic dissection discovered during CT and accompanied by
severe arterial hypertension. Aortic dissection is optimally
managed with transcutaneous stentgraft placement aimed
at sealing the tear in the inner wall. This procedure was
successfully undertaken and the blood pressure was normalized
with multi-drug anti-hypertensive therapy
Frequency of Gly972Arg polymorphism of the insulin receptor substrate 1 (IRS-1) gene in essential hypertension
Wstęp Ocenę genetycznego podłoża nadciśnienia
tętniczego komplikuje fakt, że jest ono częścią złożonego
zespołu metabolicznego, obejmującego otyłość,
cukrzycę typu 2 i dyslipidemię. U podłoża tych aterogennych
zaburzeń leży insulinooporność, której
częstość w populacji chorych z nadciśnieniem wynosi
około 50%. Celem niniejszej pracy była ocena częstości
polimorfizmu Gly972Arg genu cytoplazmatycznego
substratu receptora insulinowego-1 (IRS-1)
w dobrze scharakteryzowanej, jednorodnej grupie
chorych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym.
Materiał i metody Grupę badaną stanowiło 115 chorych
na pierwotne, niepowikłane nadciśnienie tętnicze
w wieku 27,48 ± 5,15 roku, bez otyłości (wskaźnik
masy ciała [BMI] 24,72 ± 1,93 kg/m2) i 46 zdrowych
osób w wieku 28,0 ± 4,39 roku (BMI 22,6 ± 2,16 kg/m2). U badanych osób nie występowały
cukrzyca ani zaburzenia lipidowe. Od każdego badanego
pobrano jednorazowo 5 ml krwi żylnej w celu
izolacji genomowego DNA. Genotypy w zakresie badanego
polimorfizmu identyfikowano przy użyciu
łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR), według protokołu
opisanego przez Yamadę i wsp. [18].
Wyniki Wśród 115 chorych z nadciśnieniem tętniczym
obecność heterozygotycznej formy mutacji
(GA) stwierdzono u 16 osób (13,9%), zaś u 46 zdrowych
osób genotyp GA wystąpił tylko w 2 przypadkach
(4,3%), przy czym 1 osoba była homozygotą AA
(2,2%). Za pomocą testu χ2 nie stwierdzono znamiennej
różnicy w częstości polimorfizmu Gly972Arg u chorych z nadciśnieniem tętniczym w porównaniu
z osobami z prawidłowymi wartościami ciśnienia.
Wnioski Polimorfizm Gly972Arg genu IRS-1 występuje
z taką samą częstością u chorych z pierwotnym
nadciśnieniem tętniczym i u osób z prawidłowymi
wartościami ciśnienia w badanej populacji, co sugeruje,
że nie ma on bezpośredniego wpływu na rozwój
nadciśnienia tętniczego.Introduction Difficulties in studies on the genetic background
of arterial hypertension are compounded when hypertension
is part of the complex polymetabolic syndrome
together with obesity, type 2 diabetes, and dyslipidemia.
Atherogenicity in this case is fuelled by insulin resistance
present in some 50% of patients with hypertension. The
present study was undertaken to determine the frequency
of Gly972Arg polymorphism of the cytoplasmic insulin
receptor substrate-1 (IRS-1) gene in a well-defined, homogenous
group of patients with essential hypertension.
Material and methods The study group comprised 115 nonobese
(BMI 24.72 ± 1.93 kg/m2) patients, aged 27.48 ± 5.15 years, with essential and uncomplicated arterial
hypertension, while 46 healthy persons aged 28.0 ± 4.39
years (BMI 22.6 ± 2.16 kg/m2) formed the control group.
There were no cases of diabetes or dyslipidemia in the
groups. A single sample of 5 ml venous blood was drawn
and genomic DNA was isolated for genotyping with the
polymerase chain reaction as described by Yamade et al.
Results The GA genotype was disclosed in 16 (13.9%) patients
and in just 2 controls (4.3%), one of them (2.2%) being
AA homozygote. The χ2 test did not disclose significant differences
between both groups in the distribution of genotypes.
Conclusion The distribution of Gly972Arg polymorphism
of the IRS-1 gene appears to be similar in hypertensives and normotensives suggesting that this polymorphism is not directly
involved in the pathogenesis of arterial hypertension
Severe hyponatremia in a patient with arterial hypertension and depression treated with ACE-inhibitor and fluoxetine
Ponieważ zarówno nadciśnienie tętnicze, jak i zaburzenia
psychiczne, jako choroby cywilizacyjne, dotyczą
coraz większej części naszego społeczeństwa
i nierzadko występują łącznie, warto zwrócić uwagę
na niektóre niekorzystne aspekty długotrwałego leczenia
obu tych schorzeń. Jednym z nich jest hiponatremia,która, z uwagi na rozpowszechnienie oraz
implikacje kliniczne, jest istotnym, chociaż wciąż
niedocenianym problemem interdyscyplinarnym.
W prezentowanej pracy przedstawiono przypadek
73-letniej chorej na nadciśnienie tętnicze, leczonej
inhibitorem konwertazy angiotensyny u której, po
włączeniu fluoksetyny z powodu towarzyszącej depresji,
rozwinęła się objawowa hiponatremia w mechanizmie
zespołu nieadekwatnego wydzielania wazopresyny
(SIADH).Nadciśnienie Tętnicze 2007, tom 11, nr 6, strony 522-524.Both arterial hypertension and psychiatric disturbances afflict
an increasing part of modern society and commonly
coexist being perceived as a industrial disease. Therefore, it
seems vital to address certain complications of a long-term
treatment of these diseases. One of these complications is
hyponatremia, which remains an interdisciplinary problem
of major significance because of its large prevalence and
clinical implications. This paper presents the case of
73 year-old woman, suffering from arterial hypertension and
depression treated with ACE-inhibitor and fluoxetine, who
developed symptomatic hyponatremia due to syndrome of
inappropriate diuretic hormone secretion
The valuation of the effects of biochemical parameters and 24-h blood pressure circadian rhythm on chronic kidney disease risk in patients with primary hypertension
Wstęp Celem pracy była próba ustalenia parametrów
biochemicznych i parametrów ciśnienia tętniczego,
ocenianych w 24-godzinnym automatycznym pomiarze
ciśnienia tętniczego (ABPM), predysponujących
do rozwoju przewlekłej choroby nerek (CKD) w populacji
chorych na samoistne nadciśnienie tętnicze.
Materiał i metody Retrospektywną analizą objęto 142
pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym,
w średnim wieku 51 lat. Dane na temat pacjentów
uzyskane z dokumentacji lekarskiej obejmowały:
wiek, wskaźnik masy ciała oraz parametry biochemiczne,
w tym stężenie glukozy, cholesterolu całkowitego,
frakcji LDL i HDL, triglicerydów oraz kreatyniny
w surowicy. Na podstawie wzoru Modification
of Diet in Renal Disease (MDRD) obliczono przesączanie kłębuszkowe (GFR). U chorych, u których
wartości GFR wynosiły poniżej 60 ml/min/1,73 m2,
rozpoznano CKD. Analizie poddano pomiary metodą
ABPM, z uwzględnieniem skurczowego, rozkurczowego
i średniego ciśnienia tętniczego, ciśnienia tętna
oraz nocnego spadku ciśnienia. Cechę dippers określano,
gdy spadek nocny średniego ciśnienia dziennego
wynosił co najmniej 10%, natomiast cechę non-dippers
przy spadku tego ciśnienia poniżej 10%.
Wyniki Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i CKD
byli starsi oraz mieli wyższe stężenie glukozy niż
pozostali chorzy. Ponadto charakteryzowali się hipetriglicerydemią
i hipercholesterolemią, choć nie
stwierdzono istotnych różnic w zakresie gospodarki
lipidowej między badanymi grupami. Chorzy
z CKD mieli wyższe wartości ciśnienia skurczowego
w pomiarach tradycyjnych i ciśnienia tętna w ciągu
całej doby w ABPM. U chorych z CKD nieistotnie
częściej występowała cecha non-dippers. W całej grupie
chorych na nadciśnienie tętnicze stwierdzono
istotne statystycznie ujemne korelacje między wartością
GFR a ciśnieniem skurczowym, stężeniem glukozy
i triglicerydów oraz nocnym ciśnieniem tętna
w pomiarach metodą ABPM.
Wnioski 1. Istotnie wyższe ciśnienie skurczowe, ciśnienie
tętna, wyższe stężenie glukozy w surowicy
chorych z samoistnym nadciśnieniem tętniczym i CKD
oraz ujemne korelacje między tymi parametrami
a wielkością GFR świadczą o ich istotnej roli w rozwoju
uszkodzenia nerek w przebiegu nadciśnienia
tętniczego. 2. Zaburzenia gospodarki węglowodanowej
i lipidowej oraz wysokość ciśnienia skurczowego
i ciśnienia tętna są ważnymi wczesnymi wskaźnikami
w identyfikowaniu pacjentów z grupy ryzyka rozwoju
CKD.
Nadciśnienie Tętnicze 2010, tom 14, nr 2, strony 151-156.Background The aim of the study was to evaluate biochemical
parameters and parameters of blood pressure circadian
rhythm from ABPM that predispose to chronic kidney
disease in population of patients with primary hypertension.
Material and methods 142 patients with average age of
51 years with primary hypertension were included into
the retrospective study. All information about patients
were taken from medical documentations, and contained:
age, weight, glucose level, total cholesterol, LDL, HDL,
triglycerides level and serum creatinine level. Glomerular
filtration rate (GFR) was estimated using Modification of
Diet in Renal Disease (MDRD) formula. Chronic kidney
disease (CKD) was diagnosed in patients with GFRs less
than 60 ml/min/1.73 m2, other patients were healthy.
24-hour blood pressure from ABPM was analyzed including
systolic and diastolic blood pressure, mean arterial pressure (MAP), pulse pressure, and dip. Dippers
was defined when MAP dip was at least 10%, and nondippers
if less than 10%.
Results Hypertensive patients with coexisting chronic kidney
disease were older and had higher glucose level than patients
without CKD. Moreover they had hypertriglyceridemia and
hypercholesterolemia, although there were no significant
differences between both groups. Systolic blood pressure
measured with sphygmomanometer and pulse pressure
from ABPM were higher at day and night in patients with
CKD. More non-dippers were in the group of hypertensive
patients with CKD, but it was not significant. There
was significant negative correlation between GFR and
systolic blood pressure, glucose level, triglycerides level and
night-time pulse pressure from ABPM.
Conclusions 1. Significantly higher blood pressure, pulse
pressure, higher glucose serum level in the group of patients
with hypertension and chronic kidney disease and
negative correlation between these parameters and GFR,
evidence their role in renal damage in hypertensive patients.
2. Estimation of glucose level, total cholesterol,
LDL, HDL, triglycerides levels, systolic blood pressure and
pulse pressure are significant and early indicators to identify
patients with CKD risk.
Arterial Hypertension 2010, vol. 14, no 2, pages 151-156
Variability and 24-hour rhythm of blood pressure in sodium-sensitive and sodium-resistant patients with essential arterial hypertension
Wstęp Celem niniejszej pracy było porównanie zmienności średniego ciśnienia tętniczego i wielkości spadku nocnego ciśnienia u chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe i sodoniewrażliwe, stosujących dietę niskosodową i wysokosodową.
Materiał i metody Grupę badaną stanowiło 69 chorych (19 kobiet i 50 mężczyzn) na samoistne nadciśnienie tętnicze I stopnia (łagodne) lub II stopnia (umiarkowane) według ESH (2003 r.). Badania przeprowadzono w warunkach szpitalnych u osób stosujących w siedmiodniowych okresach kontrolowaną dietę zawierającą kolejno: 100-120 mmol, 10-20 mmol, 220-240 mmol sodu na dobę. W 6. i 7. dobie spożywania diety niskosodowej oraz wysokosodowej zakładano dobowe zbiórki moczu, w których oznaczano objętość moczu, wydalanie sodu, potasu i kreatyniny. W 7. dobie stosowania diety niskosodowej
i wysokosodowej dokonywano 24-godzinnego pomiaru ciśnienia tętniczego metodą ABPM za pomocą aparatu firmy Spacelabs 90207. Obliczano średnie dobowe (24 h MAP), dzienne (DMAP), nocne (NMAP) ciśnienie tętnicze. Ponadto oceniano zmienność średniego ciśnienia dobowego, której miarą było odchylenie standardowe (SD) ze wszystkich pomiarów w ciągu doby, oraz średni nocny spadek ciśnienia tętniczego, przedstawiony jako procentowa wartość średniego ciśnienia dziennego (N/D). Określano cechę dippers, gdy spadek N/D wynosił co najmniej 10%, natomiast cechę non-dippers przy spadku tego ciśnienia poniżej 10%, zgodnie z przyjętymi kryteriami. Podczas stosowania każdej z diet pobierano próbki krwi żylnej w celu wykonania rutynowymi metodami
oznaczeń: aktywności reninowej osocza (PRA), stężenia aldosteronu, sodu, potasu i kreatyniny.
Wyniki W pomiarach ciśnienia za pomocą metody ABPM wykonanych u chorych na naciśnienie tętnicze sodowrażliwe podczas stosowania diety niskosodowej średnie dobowe, dzienne i nocne ciśnienie tętnicze było znamiennie niższe niż u pacjentów z nadciśnieniem sodoniewrażliwym. Natomiast podczas stosowania diety wysokosodowej
stwierdzono znamienny wzrost 24 h MAP, DMAP i NMAP tylko u chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe w porównaniu z pacjentami z nadciśnieniem sodoniewrażliwym. Podczas stosowania diety niskosodowej cechę nondippers stwierdzono u 10 pacjentów
sodowrażliwych (21,7%) i u 1 (4,3%) osoby sodoniewrażliwej, natomiast cechę dippers u 36 (78,3%) chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe i u 22 (95,7%) pacjentów z nadciśnieniem sodoniewrażliwym. Podczas stosowania diety wysokosodowej cechę
non-dippers wykazywało 30 (65,0%) chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe i 3 (13,1%) pacjentów z nadciśnieniem sodoniewrażliwym, a cechę dippers 16 (35,0%) chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe i 20 (86,9%) pacjentów z nadciśnieniem sodoniewrażliwym. Za pomocą testu x2 stwierdzono istotne zwiększenie częstości cechy non-dippers u chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe niż u pacjentów
z nadciśnieniem sodoniewrażliwym. Stwierdzono, że 20 osób sodowrażliwych w warunkach obciążenia solą zmieniło cechę dippers na non-dippers.
Wnioski Stosowanie diety wysokosodowej u chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe wywołuje, poza istotnym podwyższeniem ciśnienia tętniczego, większą jego zmienność i osłabienie spadku nocnego, co może zwiększać częstość incydentów
sercowo-naczyniowych w tej grupie chorych. Na podstawie wyników autorów niniejszej pracy można twierdzić, że zmniejszenie zawartości soli w diecie u chorych na nadciśnienie tętnicze sodowrażliwe może obniżać ciśnienie tętnicze i przywracać prawidłowy profil dobowego ciśnienia tętniczego, a przez to może redukować częstość powikłań
sercowo-naczyniowych.Introduction The purpose of this work was to compare the variability of mean arterial blood pressure and the nocturnal blood pressure dip in patients with sodium-sensitive and sodium-nonsensitive arterial hypertension on a lowsodium
and high-sodium diet.
Material and methods The study group comprised 69 hospitalized patients (19 females and 50 males) with essential arterial hypertension grade I (mild) or II (moderate) according to ESH 2003. Three dietary sodium loads: 100-120, 10-20,
220-240 mmol/24 h were applied in succession for seven days each. A 24 h urine collection was done on day 6 and 7 of the low-sodium and high-sodium diets and used to measure urine volume and concentrations of sodium, potassium, and creatinine. On day 7 of the lowsodium and high-sodium diets blood pressure was monitored for
24 h according to the ABPM protocol with Spacelabs 90207 aparat and recalculated to obtain 24 h (24 h MAP), diurnal (DMAP), and nocturnal (NMAP) mean arterial pressures. Variability of mean arterial pressure was assessed by calculating standard
deviation (SD) from all data of the 24 h recording. Nocturnal pressure dip was estimated with the nocturnal to diurnal ratio (N/D). Patients were classified as dippers for reductions of at least 10%, otherwise they were labeled non-dippers. Venous blood samples were obtained in the course of each sodium load to determine PRA, aldosterone, sodium, potassium, and creatinine concentrations using routine methods.
Results Patients with sodium-sensitive (SS) hypertension on low-sodium diet demonstrated significantly lower 24 h MAP, DMAP, and NMAP than sodium-resistant patients (SR). These three parameters were significantly elevated on high-sodium diet in SS as compared with SR patients. Ten SS (21.7%) and only one SR (4.3%) were non-dippers on low-sodium diet, the remaining 36 (78.3%) SS and 22 (95.7%)
SR were dippers. On high-sodium diet, there were 30 (65.0%) non-dippers among SS and 3 (13.1%) among SR patients, the remaining 16 (35.0%) SS and 20 (86.9%) SR being dippers. The x2 test revealed significantly more non-dippers category on high-sodium diet.
Conclusions Our high-sodium diet in sodium-sensitive hypertensive patients induced not only a significant rise in blood pressure, but also increased the 24 h pressure variability and reduced the nocturnal dip. Such changes are known to increase the risk of cardiovascular episodes. The present findings suggest
that reduced sodium intake in SS patients may protect against cardiovascular morbidity by reducing arterial blood pressuure and normalizing the 24 h blood pressure rhythm
The effect of education on the improvement of therapeutic efficacy in patients with arterial hypertension taking fixed combination of antihypertensive agents
Wstęp Celem pracy była ocena wpływu edukacji na poprawę skuteczności terapeutycznej u chorych z nadciśnieniem tętniczym leczonych złożonymi preparatami hipotensyjnymi w codziennej praktyce klinicznej.Materiał i metody W ciągu 15 miesięcy 354 lekarzy, w tym kardiologów, internistów, hipertensjologów oraz lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej z terenu całego kraju włączyło do badania 4218 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, rozpoczynających leczenie złożonym preparatem hipotensyjnym. Obserwacja i edukacja chorych odbywały się podczas dwóch wizyt w ciągu 3 miesięcy, podczas których wypełniano formularz, zawierający pytania o dotychczasową kontrolę nadciśnienia tętniczego, czynniki behawioralne, a także wiedzę pacjenta na temat choroby. Na podstawie testu Morisky’ego-Greena oceniano stopień współpracy z chorym. Na obu wizytach pacjent otrzymywał materiały edukacyjne.Wyniki Na wizycie pierwszej większość badanych miała małą wiedzę na temat nadciśnienia tętniczego, nie stosowała się do zasad leczenia niefarmakologicznego oraz niesystematycznie przyjmowała leki hipotensyjne. U 95,5% kobiet i 96,8% mężczyzn nadciśnienie tętnicze było nieskutecznie leczone. Po przeprowadzonej edukacji pacjenci mieli znacznie większą wiedzę o nadciśnieniu tętniczym i czynnikach ryzyka sercowo-naczyniowego, a dodatkowo włączenie do leczenia złożonych preparatów hipotensyjnych skutkowało poprawą współczynnika współpracy oraz skuteczniejszym leczeniem nadciśnienia tętniczego. Docelowe wartości ciśnienia tętniczego uzyskano u 79,5% kobiet i 76,7% mężczyzn.Wnioski Edukacja chorych oraz stosowanie złożonych preparatów hipotensyjnych, poprawiają współpracę pacjent–lekarz oraz zwiększają skuteczność leczenia nadciśnienia tętniczego w codziennej praktyce klinicznej.Background The aim of study was to evaluate in daily clinical practice the effect of education on the improvement of therapeutic efficacy in patients with arterial hypertension taking fixed combination of antihypertensive agents.Material and methods During 15 months, 354 medical practitioners from all over the country, including cardiologists, internists, hypertensiologists and general practitioners,included to the study 4218 patients with arterialhypertension who started treatment with fixed combination of antihypertensive agents. Observation and education were performed on two visits followed at 3-month intervals, in which the questionnaires evaluating blood pressure control, behavioral factors and patients’ knowledge on the disease were self-reported. The compliance was assessed by the Morisky-Green test. During the office visits, patients received educational materials.Results On the first visit, majority of patients had a poor knowledge on arterial hypertension, did not comply with non-pharmacological treatments and did not take their antihypertensive medications systematically. In 95.5% of women and 96.8% of men, hypertension was not treated effectively. After education, patients had significantly greaterknowledge about hypertension and cardiovascular risk factors; additionally, the use of fixed combination of antihypertensive agents resulted in the improvement in compliance and effective treatment of hypertension. The target blood pressure values were achieved in 79.5% of women and 76.7% of men.Conclusions Patients education and the use of fixed combination antihypertensive agents improve the patient–doctor cooperation and effectiveness of hypertension treatment in daily clinical practice
The influence of extensive, ambulatory, non-pharmacological treatment of obesity on blood pressure in 24-hour blood pressure monitoring
Wstęp Otyłość jest jednym z głównych czynników zwiększających częstość schorzeń układu sercowo-naczyniowego i śmiertelność. Aby ograniczyć wystąpienie powikłań tej choroby, wystarczy obniżyć masę ciała o 5-10%. Podstawą jej leczenia są działania niefarmakologiczne: dieta i aktywność fizyczna. W prezentowanym badaniu oceniano wpływ takiego leczenia na parametry antropometryczne, profil dobowy ciśnienia tętniczego oraz na insulinemię, insulinooporność i leptynemię.
Materiał i metody Badaną grupę stanowiły 43 osoby (30 kobiet i 13 mężczyzn) w wieku średnio 36 ± 7,7 roku; BMI 36 ± 4,9 kg/m2, uczestniczące w edukacji dietetycznej i zajęciach ruchowych, to znaczy objęte 3-miesięcznym programem zajęć z dietetyczkami (dieta z ograniczeniem 400–600 kcal/d. odpowiednio do zapotrzebowania dla danej masy ciała), rehabilitantem (2 x tygodniu 60 minut ćwiczeń na sali gimnastycznej, 1 x 45 minut na basenie) oraz lekarzem. Grupę kontrolną stanowiło 17 osób (12 kobiet i 5 mężczyzn) w wieku średnio 33 ± 7,57 roku z BMI 36 ± 4,9
kg/m2, które nie wyrażały chęci uczestnictwa w opisanym programie i deklarowały ograniczenie kaloryczne i zwiększenie aktywności fizycznej we własnym zakresie.
U pacjentów wykonano pomiary antropometryczne. Wykonano również pomiar ciśnienia tętniczego metodą 24-godzinnego ABPM, a także oznaczenia hormonalne - insuliny, leptyny - oraz obliczono insulinooporność według wskaźnika HOMA. Wszystkie oznaczenia
wykonano na początku programu i po roku jego trwania. Dodatkowo badaną grupę oceniano po 3 miesiącach.
Wyniki Wyjściowo grupa badana i grupa kontrolna charakteryzowały się prawidłowymi wartościami ciśnienia tętniczego i nie różniły się parametrami ciśnienia ocenianego w ABPM. W badanej grupie po 3 miesiącach kontrolowanego programu leczenia stwierdzono
nieznaczne, ale istotne obniżenie nocnego SBP i DBP, a następnie ich wzrost do wartości wyjściowych po rocznej obserwacji. Ponadto, po 3 miesiącach aktywnego leczenia w grupie badanej istotnie obniżyły się stężenia insuliny, leptyny i wartości wskaźnika insulinooporności, natomiast po kolejnych 9 miesiącach obserwacji parametry te znamiennie wzrosły w porównaniu z aktywnym okresem leczenia do wartości porównywalnych z wyjściowymi. Stwierdzono korzystny wpływ okresu aktywnego leczenia na rozkład cechy dippers/non-dippers. Wykazano dodatnie korelacje w grupie badanej
między wyjściowym stężeniem insuliny a SBP oraz między leptyną a częstością akcji serca.
Wnioski 1. Kompleksowy, ambulatoryjny, niefarmakologiczny program redukcji masy ciała u otyłych osób z prawidłowymi wartościami ciśnienia tętniczego nie wpływa na wartości ciśnienia tętniczego, może jednak prowadzić do poprawy profilu dobowego ciśnienia i zamiany cechy non-dippers na korzystną dippers. 2. Powrót stężenia leptyny i insuliny do wartości wyjściowych po 9 miesiącach od zakończenia aktywnego leczenia może być niekorzystnym czynnikiem prognostycznym dla utrzymania zredukowanej masy ciała oraz korzystnego profilu ciśnieniowego
i wskazuje na konieczność cyklicznego powtarzania kontrolowanego programu w leczonych grupach chorych.Background Obesity is one of main factors increasing cardiovascular morbidity and mortality. Loosing 5 to 10% of body weight leads to decreased frequency of complications related to obesity. A principle of obesity management is non-pharmacological
treatment: diet and physical exercise. In this study we evaluated an influence of such a treatment on anthropometric parameters, ambulatory 24-hour blood pressure values, insulin resistance and plasma insulin and leptin levels.
Material and methods The study group consisted of 43 individuals (30 women and 13 men) of average age 36 ± 7.7 years and body mass index (BMI): 36 ± 4.9 kg/m2, participating in dietary education (3-months dietary education course with
dieticians and the diet limited to 400–600 kcal/day depending on a body mass), physical exercise programme (60 minutes of physical exercise at a gym hall twice a week and 45 minutes of swimming once a week) and medical control. The control group consisted of 17 individuals (12 women and 5 men), of average age 33 ± 7.57
years with BMI 36 ± 4.9 kg/m2, not willing to take part in the programme, but
declaring dietary restrictions and increased physical activity on their own. In all patients anthropometric parameters were estimated as well as measurements of 24-hours ambulatory blood pressure values (ABPM), hormonal levels (plasma insulin, leptin) and insulin resistance with use of HOMA index. All measurements were performed
at baseline and after one year. The study group was additionally evaluated after 3 months of the treatment.
Results At the baseline the study group and control group were normotensive and there were no differences in ABPM values. After 3 months of the study, in the study group slight but significant decrease in night-time systolic and diastolic
blood pressure was observed and then increase of these parameters up to the baseline values after one year observation. Also plasma insulin and leptin levels as well as insulin resistance decreased in the study group after 3 months of the active
treatment and after next 9 months of observation the parameters returned to the baseline values. The active period of treatment had a beneficial influence on dippers/non-dippers parameter in the study group. There were positive correlations between plasma insulin levels at baseline and systolic blood pressure and between
plasma leptin levels and heart rate.
Conclusions 1. A complex, ambulatory, non-pharmacological management of obesity in obese, normotensive individuals does not influence blood pressure values
but it may lead to improvement in a diurnal blood pressure profile and change from non-dipper to dipper. 2. The return of plasma leptin and insulin to baseline levels after 9 months from the end of the active treatment period may be an unfavourable prognostic factor for maintaining a reduced body weight and a good blood pressure profile. It indicates a need for a cyclic repetition of the controlled programme
in the patients concerned
Insertion-deletion polymorphism of the ACE gene, blood pressure profile, albuminuria, and sodium sensitivity in patients with arterial hypertension
Wstęp W prezentowanym badaniu oceniano częstość
insercyjno-delecyjnego polimorfizmu genu konwertazy
angiotensyny (ACE) w grupie chorych na nadciśnienie
tętnicze oraz jego związek ze zmiennością
ciśnienia tętniczego, albuminurią i sodowrażliwością, uznanymi wskaźnikami wczesnych powikłań sercowo-naczyniowych, w zależności od podaży sodu w diecie.
Materiał i metody Grupę badaną stanowiło 69 chorych
na samoistne nadciśnienie tętnicze I stopnia lub
II stopnia według klasyfikacji Polskiego Towarzystwa
Nadciśnienia Tętniczego. Badania przeprowadzono
w warunkach szpitalnych u osób stosujących
przez 7 dni kontrolowaną dietę, zawierającą kolejno:
100-120 mmol, 10-20 mmol, 220-240 mmol sodu
na dobę. W 6. i 7. dobie spożywania diety niskosodowej
oraz wysokosodowej zakładano dobowe
zbiórki moczu, w których oznaczano objętość moczu,
wydalanie sodu, potasu i kreatyniny oraz wydalanie
albumin. W 7. dobie diety niskosodowej
i wysokosodowej dokonywano 24-godzinnego pomiaru
ciśnienia tętniczego metodą ABPM. Na każdej
z diet pobierano próbki krwi żylnej celem oznaczeń
rutynowymi metodami: aktywności reninowej
osocza (PRA), aldosteronu (ALDO), sodu, potasu
i kreatyniny. Ponadto od wszystkich badanych jednorazowo
pobierano 10 ml krwi żylnej w celu izolacji
DNA, a następnie oznaczania metodą PCR polimorfizmu
I/D genu ACE.
Wyniki Stwierdzono istotnie większą częstość genotypu
DD i alleli D u osób sodowrażliwych. W warunkach
diety niskosodowej chorzy sodowrażliwi
z genotypem DD i ID/II nie różnili się albuminurią
(UAE), klirensem meatyniny (Ccr), dobowym wydalaniem
sodu (UNa), dobowym wydalaniem potasu
(UK), objętością moczu (Uvol) oraz wartościami
średniego dobowego (MAP), dziennego (DMAP)
i nocnego ciśnienia tętniczego (NMAP), a także jego
spadkiem nocnym. Dieta wysokosodowa wywoływała
podobny, znamienny wzrost 24MAP, DMAP,
NMAP i STD oraz istotnie hamowała spadek nocnego
ciśnienia, zarówno u osób z genotypem DD,
jak i ID/II. Jednak średnia wartość N/D była jednak
istotnie mniejsza u chorych z genotypem DD. Na
diecie wysokosodowej zaobserwowano istotnie większy
wzrost wydalania UAE i Ccr u DD. W warunkach
diety niskosodowej stwierdzono nieznacznie,
ale znamiennie wyższą PRA i ALDO u osób z genotypem
DD w porównaniu z osobami o genotypie ID/II.
Dieta wysokosodowa wywoływała znamiennie wyższe
zahamowanie PRA i ALDO u osób z genotypem
DD w porównaniu z ID/II.
Wnioski 1. Genotyp delecyjny DD występuje istotnie
częściej u osób rasy białej badanej populacji,
z nadciśnieniem tętniczym sodowrażliwym. 2. Dieta
wysokosodowa wywołuje znamiennie słabszy nocny
spadek ciśnienia, większą albuminurię, mniejszy spadek
PRA i ALDO u chorych z nadciśnieniem sodowrażliwym
o genotypie DD, co może sugerować, że
przy przewlekłym nadciśnieniu i długotrwale stosowanej
diecie bogatosodowej u tych chorych wcześniej
rozwiną się powikłania sercowo-naczyniowe
i nerkowe.Background We studied the frequency of insertion-deletion
polymorphism of the ACE gene in patients with arterial
hypertension and associations of this polymorphism
with blood pressure profiles, albuminuria, and sodium
sensitivity recognized as markers of early cardiovascular
events.
Material and methods The study group consisted of 69
patients with stage I or II essential arterial hypertension
according to the Polish Arterial Hypertension Society.
Patients were hospitalized and were given a controlled diet
in 7-day cycles containing 100-120 mmol, 10-20 mmol,
and 220-240 mmol of sodium per day. 24 h urine collection
was started on day 6 and 7 of the high- and low-sodium diet
cycle. We measured urine volume and excretion of sodium,
potassium, creatinine, and albumin. 24 h blood pressure
monitoring according to ABPM was started on day 7 of the
high- and low-sodium diet cycle. During each diet cycle
venous blood was sampled and ARO, ALDO, sodium,
potasssium, and creatinine concentrations were determined
using routine laboratory methods. 10 ml venous blood was
obtained on a single occasion and DNA was isolated for
PCR assessment of I/D polymorphism of the ACE gene. Results A higher frequency of the DD genotype and D
allele was noted in sodium-sensitive patients. During the
low-sodium cycle, sodium-sensitive patients regardless of
the I/D genotype demonstrated similar UAE, Ccr, UNa,
UK, Uvol, mean 24 h, day and night blood pressure values,
as well as nocturnal dip in blood pressure (N/D). During
the high-sodium cycle, 24MAP, DMAP, NMAP and
STD increased and the nocturnal dip in blood pressure
decreased significantly in the genotype groups. The mean
N/D value was nevertheless smaller in DD patients. UAE
and Ccr increased to a greater extent during the high-sodium diet in DD patients. In DD patients as compared
with ID/II patients, ARO and ALDO were modestly but
significantly higher on the low-sodium diet and the rise in
ARO and ALDO values was significantly suppressed on
the high-sodium diet.
Conclusions
1. The deletion genotype (DD) is found more often in
Caucasian sodium-sensitive hypertensive patients.
2. High-sodium diet induced a smaller nocturnal dip in
blood pressure, greater albuminuria, and smaller reduction
in ARO and ALDO values in DD hypertensive patients,
suggesting that hypertension combined with a high-sodium diet will over a shorter period of time produce
cardiovascular and renal complications in patients with
the DD genotype