7 research outputs found
Difficulties in diagnosis of malignant mesothelioma of the pleura - case reports
Z艂o艣liwy mi臋dzyb艂oniak op艂ucnej nadal stanowi cz臋sty problem diagnostyczny. Niecharakterystyczny obraz
kliniczny i radiologiczny oraz podobie艅stwo do innych nowotwor贸w (gruczolakoraka) w badaniu mikroskopowym
cz臋sto powoduj膮 op贸藕nienie w ustaleniu ostatecznego rozpoznania. Badaniem rozstrzygaj膮cym
jest histopatologiczna i immunohistochemiczna ocena wycink贸w pobranych za pomoc膮 torakoskopii,
a w przypadkach w膮tpliwych - za pomoc膮 torakotomii. W niniejszej pracy przedstawiono przypadki
3 chorych z mi臋dzyb艂oniakiem op艂ucnej, u kt贸rych rozpoznanie by艂o utrudnione ze wzgl臋du na nieswoiste
objawy oraz fa艂szywie ujemny wynik biopsji torakoskopowej.Malignant pleural mesothelioma of the pleura is a difficult diagnostic problem. Diagnosis is often delayed
due to nonspecific clinical symptoms, a variety of radiological images and similarity to other neoplasms
particularly adenocarcinoma in microscopical evaluation. The mainstay of diagnosis is histopatological and
immunohistochemical analysis of microscopic samples obtained during thoracoscopy or diagnostic thoracotomy
in equivocal cases. In this report, presented are three cases of malignant pleural mesothelioma are
presented
Coexistance of lung cancer and chronic obstructive pulmonary disease
Wst臋p. Celem niniejszego opracowania by艂o okre艣lenie cz臋sto艣ci wyst臋powania przewlek艂ej obturacyjnej
choroby p艂uc (POChP) u chorych na zaawansowanego raka p艂uca.
Materia艂 i metody. Badaniem obj臋to kolejnych 51 chorych na zaawansowanego (stopie艅 IIIB i IV) raka
p艂uca - 13 kobiet (25%) i 38 m臋偶czyzn (75%) w wieku 40-80 lat (艣rednia wieku: 63 lata).
Wyniki. W艣r贸d 51 chorych na zaawansowanego raka p艂uca w 18 przypadkach (35%) rozpoznano POChP.
W tej grupie u niemal 3/4 os贸b (72%) wyst臋powa艂a umiarkowana, a u 28% ci臋偶ka i bardzo ci臋偶ka posta膰
choroby. Zwi膮zek mi臋dzy POChP a rakiem p艂uca by艂 najsilniejszy u chorych na raka p艂askonab艂onkowego
(wsp贸艂czynnik korelacji Spearmana: r = 0,43; r贸偶nica w por贸wnaniu z pozosta艂ymi typami: p = 0,002).
Wykazano, 偶e wsp贸艂wyst臋powanie raka p艂uca i POChP wi膮za艂o si臋 z wi臋kszym nara偶eniem na dym tytoniowy,
jednak zale偶no艣膰 ta nie osi膮gn臋艂a znamienno艣ci statystycznej (p = 0,072). Nie stwierdzono korelacji
mi臋dzy obecno艣ci膮 POChP w badanej grupie a innymi klinicznymi cechami, takimi jak wiek, p艂e膰 i zaawansowanie
choroby nowotworowej.
Wnioski. Wsp贸艂wyst臋powanie raka p艂uca i POChP jest cz臋ste. Wydaje si臋, 偶e uwzgl臋dnienie wsp贸艂istniej膮cych
pneumonologicznych schorze艅 w opiece paliatywnej nad chorymi w ko艅cowej fazie choroby nowotworowej
pozwoli艂oby poprawi膰 jako艣膰 ich 偶ycia.Background. The aim of the study was to evaluate the frequency of coexistance of lung cancer and chronic
obstructive pulmonary disease.
Material and methods. Fifty one patients (13 women and 38 men, aged from 40 to 80 years, range:
63 years) with diagnosed advanced lung cancer (stage IIIB and IV) were included into the study.
Results. The chronic obstructive pulmonary disease was diagnosed in 18 cases (35%), including 72%
moderate and 28% with severe and very severe disease. The chronic obstructive pulmonary disease was
significantly more frequent in squamous cell lung carcinoma in comparison to other subtypes (p = 0.002).
There was also a tendency to coexistence of lung cancer and the chronic obstructive pulmonary disease in
patients with higher exposure to cigarette smoke (p = 0.072).Conclusion. Coexistence of lung cancer and the chronic obstructive pulmonary disease is frequent, thus it is
important to include treatment for the chronic obstructive pulmonary disease in palliative care of advanced
lung cancer patients
Receptory Fcγ: potencjalne biomarkery w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia staw贸w i tocznia rumieniowatego uk艂adowego?
Reumatoidalne zapalenie staw贸w (RZS) i tocze艅 rumieniowaty uk艂adowy (TRU) s膮 autoimmunizacyjnymi
chorobami, kt贸rych patomechanizm nie zosta艂 do ko艅ca poznany.
W etiopatogenezie zar贸wno RZS, jak i TRU podkre艣la si臋 rol臋 polimorfizmu oraz zaburzonej
liczby kopii gen贸w (FCGR2A, FCGR2B, FCGR2C i FCGR3A, FCGR3B), koduj膮cych
receptory dla fragmentu Fc immunoglobuliny G (FcγR). Receptory FcγRII i FcγRIII, obecne
na kom贸rkach uk艂adu immunologicznego, wp艂ywaj膮 na fagocytoz臋, przede wszystkim
kompleks贸w immunologicznych, apoptoz臋, reakcj臋 cytotoksyczno艣ci z udzia艂em przeciwcia艂,
ekspresj臋 cytokin prozapalnych czy produkcj臋 rodnik贸w hydroksylowych u chorych
na RZS i TRU. Ze wzgl臋du na znaczny udzia艂 wymienionych receptor贸w w odpowiedzi
immunologicznej tych chor贸b, rozwa偶a si臋 je jako potencjalne biomarkery RZS i TRU.
Mog膮 by膰 one pomocne tak偶e w ocenie przebiegu choroby, odpowiedzi organizmu na
zastosowane leczenie oraz w diagnozowaniu wsp贸艂istniej膮cych infekcji. Obecnie nie ma
wysoce swoistych i specyficznych biomarker贸w RZS i TRU w diagnostyce, leczeniu i rokowaniu
tych schorze艅. Dlatego te偶 badanie liczby i ekspresji receptor贸w Fcγ na powierzchni
kom贸rek krwi obwodowej oraz analiza obecno艣ci poszczeg贸lnych alleli gen贸w,
koduj膮cych te receptory, mog膮 sta膰 si臋 biomarkerem wykorzystywanym rutynowo
w praktyce lekarskiej.
Forum Medycyny Rodzinnej 2011, tom 5, nr 1, 57-6