58 research outputs found
Porównanie spektralnych metod oceny wrażliwości baroreceptorów tętniczych i testu fenylefrynowego u chorych po zawale serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory
Wstęp: Celem pracy jest zbadanie, czy wyniki wrażliwości baroreceptorów
tętniczych (BRS), uzyskane za pomocą spektralnej analizy spontanicznej zmienności
ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca (wskaźniki LF-BRS, HF-BRS oraz Robbe-BRS),
są zgodne z wynikami powszechnie akceptowanego testu enylefrynowego (Phe-BRS)
w stopniu wystarczającym, aby porównywane metody można było stosować w sposób
zamienny.
Materiał i metody: Badaniami objęto 72 kolejnych chorych, w średnim
wieku 51 ± 8 lat, po przebytym zawale serca, z obniżoną frakcją wyrzutową lewej
komory (LVEF L 40%), przyjętych do kliniki w celu przeprowadzenia
badań kontrolnych. Zgodność między porównywanymi wynikami oceniano za pomocą analizy
korelacji, porównania średnich, jak również metod opisanych przez Blanda i Altmana.
Wyniki: Wartość średnia Phe-BRS wyniosła w badanej grupie chorych
4,5 ± 3,4 ms/mm Hg. Wartości średnie LF-BRS i HF-BRS były znamiennie wyższe niż
Phe-BRS, wynosząc odpowiednio 6,7 ± 5,3 ms/mm Hg (p < 0,05), 6,5 ± 4,9 ms/mm
Hg (p < 0,05), natomiast wielkość wskaźnika Robbe-BRS nie różniła się istotnie
od Phe-BRS, wynosząc 4,3 ± 4,1 ms/mm Hg. Współczynniki korelacji liniowej między
Phe-BRS a LF-BRS, HF-BRS i Robbe-BRS były znamienne (p < 0,05) i wynosiły odpowiednio
0,56, 0,52 i 0,58. Zakresy zgodności i znormalizowane zakresy zgodności ocenianych
metod w porównaniu z Phe-BRS wynosiły odpowiednio: od –7,3 do 12,1 ms/mm Hg i
od –104% do 192%; od –7 do 9,3 ms/mm Hg i od –140% do 198%; oraz od –5,9 do 6,3
ms/mm Hg i od –160% do 148%. Ponadto stwierdzono, że uzyskanie wartości Robbe-BRS
? 8,8 ms/mm Hg pozwala przewidzieć wynik Phe-BRS >3 ms/mm Hg.
Wnioski: Żadna z użytych metod spektralnych (LF-BRS, HF-BRS,
jak również Robbe-BRS) nie może być używana zamiennie z testem fenylefrynowym
w ocenie BRS u chorych po zawale serca z obniżoną LVEF. Badanie Robbe-BRS, którego
wartości są najbardziej zbliżone do wyników Phe-BRS pozwala ograniczyć liczbę
osób kierowanych na test fenylefrynowy. Stwierdzenie wartości Robbe-BRS ?
8,8 ms/mm Hg daje, przy wysokim poziomie istotności (p < 0,005), pewność, że
wynik Phe-BRS osiągnie wartość wyższą niż 3 ms/mm Hg (p < 0,005), tj. nie będzie
kwalifikował chorego do grupy osób zagrożonych nagłą śmiercią sercową. rzydatność
kliniczna wskaźnika Robbe-BRS jest ograniczona poprzez znaczny odsetek wyników
niediagnostycznych
Porównanie spektralnych metod oceny wrażliwości baroreceptorów tętniczych i testu fenylefrynowego u chorych po zawale serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory
Wstęp: Celem pracy jest zbadanie, czy wyniki wrażliwości baroreceptorów
tętniczych (BRS), uzyskane za pomocą spektralnej analizy spontanicznej zmienności
ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca (wskaźniki LF-BRS, HF-BRS oraz Robbe-BRS),
są zgodne z wynikami powszechnie akceptowanego testu enylefrynowego (Phe-BRS)
w stopniu wystarczającym, aby porównywane metody można było stosować w sposób
zamienny.
Materiał i metody: Badaniami objęto 72 kolejnych chorych, w średnim
wieku 51 ± 8 lat, po przebytym zawale serca, z obniżoną frakcją wyrzutową lewej
komory (LVEF L 40%), przyjętych do kliniki w celu przeprowadzenia
badań kontrolnych. Zgodność między porównywanymi wynikami oceniano za pomocą analizy
korelacji, porównania średnich, jak również metod opisanych przez Blanda i Altmana.
Wyniki: Wartość średnia Phe-BRS wyniosła w badanej grupie chorych
4,5 ± 3,4 ms/mm Hg. Wartości średnie LF-BRS i HF-BRS były znamiennie wyższe niż
Phe-BRS, wynosząc odpowiednio 6,7 ± 5,3 ms/mm Hg (p < 0,05), 6,5 ± 4,9 ms/mm
Hg (p < 0,05), natomiast wielkość wskaźnika Robbe-BRS nie różniła się istotnie
od Phe-BRS, wynosząc 4,3 ± 4,1 ms/mm Hg. Współczynniki korelacji liniowej między
Phe-BRS a LF-BRS, HF-BRS i Robbe-BRS były znamienne (p < 0,05) i wynosiły odpowiednio
0,56, 0,52 i 0,58. Zakresy zgodności i znormalizowane zakresy zgodności ocenianych
metod w porównaniu z Phe-BRS wynosiły odpowiednio: od –7,3 do 12,1 ms/mm Hg i
od –104% do 192%; od –7 do 9,3 ms/mm Hg i od –140% do 198%; oraz od –5,9 do 6,3
ms/mm Hg i od –160% do 148%. Ponadto stwierdzono, że uzyskanie wartości Robbe-BRS
? 8,8 ms/mm Hg pozwala przewidzieć wynik Phe-BRS >3 ms/mm Hg.
Wnioski: Żadna z użytych metod spektralnych (LF-BRS, HF-BRS,
jak również Robbe-BRS) nie może być używana zamiennie z testem fenylefrynowym
w ocenie BRS u chorych po zawale serca z obniżoną LVEF. Badanie Robbe-BRS, którego
wartości są najbardziej zbliżone do wyników Phe-BRS pozwala ograniczyć liczbę
osób kierowanych na test fenylefrynowy. Stwierdzenie wartości Robbe-BRS ?
8,8 ms/mm Hg daje, przy wysokim poziomie istotności (p < 0,005), pewność, że
wynik Phe-BRS osiągnie wartość wyższą niż 3 ms/mm Hg (p < 0,005), tj. nie będzie
kwalifikował chorego do grupy osób zagrożonych nagłą śmiercią sercową. rzydatność
kliniczna wskaźnika Robbe-BRS jest ograniczona poprzez znaczny odsetek wyników
niediagnostycznych
Przydatność nieinwazyjnych testów wrażliwości baroreceptorów tętniczych i oceny krótkoczasowej zmienności rytmu serca w przewidywaniu śmierci sercowej u osób po ostrym zawale serca
Wstęp: Chociaż wartość oceny wrażliwości baroreceptorów tętniczych (BRS) za pomocą testu
fenylefrynowego oraz oceny 24-godzinnej zmienności rytmu zatokowego (HRV) wykazano
w wielu pracach, testy te nie są powszechnie stosowane. Powodem tego jest m.in. złożoność
metodyki badań. W niniejszej pracy oceniano przydatność nowych, prostych wskaźników BRS
oraz krótkoczasowych rejestracji HRV w przewidywaniu śmierci sercowej u pacjentów po
zawale serca (MI).
Materiał i metody: Badaniami objęto 72 pacjentów, przyjętych kolejno do kliniki z powodu
ostrego MI. U wszystkich chorych obliczono spektralne wskaźniki BRS: Robbe-BRS i TFM-BRS, oraz wskaźniki HRV: SDNN, TP, LF, HF, LF/HF. Okres obserwacji wynosił 2,5 roku.
Porównań dokonano w grupie, w której wystąpiły incydenty śmierci sercowej (A), i w grupie,
w której takie zdarzenia się nie pojawiły (B).
Wyniki: Wartości diagnostyczne TFM-BRS uzyskano u wszystkich, a Robbe-BRS - u 51%
chorych. Wartość średnia TFM-BRS wynosiła w badanej grupie 4,9 ± 4,5 ms/mm Hg, Robbe-BRS - 7,7 ± 5,9 ms/mm Hg, a SDNN - 21 ± 14 ms. Wartości średnie TFM-BRS i SDNN
były istotnie niższe w grupie A niż w grupie B i wynosiły odpowiednio 2,5 ± 1,3 ms/mm Hg vs.
5,5 ± 4,7 ms/mm Hg, p = 0,025 oraz 14 ± 4 ms i 22 ± 15 ms, p = 0,014. U osób z TFM-BRS Ł 3 ms/mm Hg ryzyko śmierci sercowej podczas 2,5-letniej obserwacji było prawie
4-krotnie większe w porównaniu z pozostałymi osobami. Dla TFM-BRS czułość, swoistość,
wartość prognostyczna wyniku dodatniego i ujemnego wynosiły odpowiednio 70%, 85%, 25%
i 93%, natomiast dla SDNN - 90%, 79%, 25% i 97%. Wśród chorych z frakcją wyrzutową
lewej komory (LVEF) Ł 40% wykazano tendencję w kierunku niższych wartości TFM-BRS
i SDNN w grupie A niż B (TFM-BRS 2,5 ± 1,3 ms/mm Hg vs. 6,1 ± 4,7 ms/mm Hg; SDNN
11 ± 3 ms vs. 24 ± 14 ms).
Wnioski: Wykazano wartość prognostyczną nowego, nieinwazyjnego wskaźnika TFM-BRS
w przewidywaniu śmierci sercowej u pacjentów po ostrym MI, należących do grupy niskiego
ryzyka. Spośród wskaźników krótkoczasowych zapisów HRV przydatny w stratyfikacji ryzyka
pacjentów po MI okazał się SDNN. Ponadto wydaje się, że zarówno wskaźnik TFM-BRS, jak
i SDNN mogą być pomocne w identyfikowaniu osób szczególnie zagrożonych śmiercią sercową
wśród pacjentów po MI z LVEF Ł 40%, chociaż ze względu na małą liczebność badanej
populacji i stwierdzaną graniczną znamienność statystyczną przedstawione sugestie wymagają
potwierdzenia w badaniu większej grupy chorych. (Folia Cardiol. 2003; 10: 307–316
Przydatność nieinwazyjnych testów wrażliwości baroreceptorów tętniczych i oceny krótkoczasowej zmienności rytmu serca w przewidywaniu śmierci sercowej u osób po ostrym zawale serca
Wstęp: Chociaż wartość oceny wrażliwości baroreceptorów tętniczych (BRS) za pomocą testu
fenylefrynowego oraz oceny 24-godzinnej zmienności rytmu zatokowego (HRV) wykazano
w wielu pracach, testy te nie są powszechnie stosowane. Powodem tego jest m.in. złożoność
metodyki badań. W niniejszej pracy oceniano przydatność nowych, prostych wskaźników BRS
oraz krótkoczasowych rejestracji HRV w przewidywaniu śmierci sercowej u pacjentów po
zawale serca (MI).
Materiał i metody: Badaniami objęto 72 pacjentów, przyjętych kolejno do kliniki z powodu
ostrego MI. U wszystkich chorych obliczono spektralne wskaźniki BRS: Robbe-BRS i TFM-BRS, oraz wskaźniki HRV: SDNN, TP, LF, HF, LF/HF. Okres obserwacji wynosił 2,5 roku.
Porównań dokonano w grupie, w której wystąpiły incydenty śmierci sercowej (A), i w grupie,
w której takie zdarzenia się nie pojawiły (B).
Wyniki: Wartości diagnostyczne TFM-BRS uzyskano u wszystkich, a Robbe-BRS - u 51%
chorych. Wartość średnia TFM-BRS wynosiła w badanej grupie 4,9 ± 4,5 ms/mm Hg, Robbe-BRS - 7,7 ± 5,9 ms/mm Hg, a SDNN - 21 ± 14 ms. Wartości średnie TFM-BRS i SDNN
były istotnie niższe w grupie A niż w grupie B i wynosiły odpowiednio 2,5 ± 1,3 ms/mm Hg vs.
5,5 ± 4,7 ms/mm Hg, p = 0,025 oraz 14 ± 4 ms i 22 ± 15 ms, p = 0,014. U osób z TFM-BRS Ł 3 ms/mm Hg ryzyko śmierci sercowej podczas 2,5-letniej obserwacji było prawie
4-krotnie większe w porównaniu z pozostałymi osobami. Dla TFM-BRS czułość, swoistość,
wartość prognostyczna wyniku dodatniego i ujemnego wynosiły odpowiednio 70%, 85%, 25%
i 93%, natomiast dla SDNN - 90%, 79%, 25% i 97%. Wśród chorych z frakcją wyrzutową
lewej komory (LVEF) Ł 40% wykazano tendencję w kierunku niższych wartości TFM-BRS
i SDNN w grupie A niż B (TFM-BRS 2,5 ± 1,3 ms/mm Hg vs. 6,1 ± 4,7 ms/mm Hg; SDNN
11 ± 3 ms vs. 24 ± 14 ms).
Wnioski: Wykazano wartość prognostyczną nowego, nieinwazyjnego wskaźnika TFM-BRS
w przewidywaniu śmierci sercowej u pacjentów po ostrym MI, należących do grupy niskiego
ryzyka. Spośród wskaźników krótkoczasowych zapisów HRV przydatny w stratyfikacji ryzyka
pacjentów po MI okazał się SDNN. Ponadto wydaje się, że zarówno wskaźnik TFM-BRS, jak
i SDNN mogą być pomocne w identyfikowaniu osób szczególnie zagrożonych śmiercią sercową
wśród pacjentów po MI z LVEF Ł 40%, chociaż ze względu na małą liczebność badanej
populacji i stwierdzaną graniczną znamienność statystyczną przedstawione sugestie wymagają
potwierdzenia w badaniu większej grupy chorych. (Folia Cardiol. 2003; 10: 307–316
Ocena wrażliwości baroreceptorów tętniczych za pomocą nowej metody spektralnej u chorych z dysfunkcją lewej komory serca
Wstęp: W niniejszej pracy dokonano porównawczej oceny wrażliwości
baroreceptorów tętniczych (BRS) badanej za pomocą testu fenylefrynowego (Phe-BRS)
oraz nieinwazyjnej, spektralnej analizy spontanicznej zmienności skurczowego ciśnienia
tętniczego (SAP) i długości cyklu serca (HP). Nieinwazyjnej oceny BRS dokonywano
za pomocą klasycznej metody Robbego, a także przy użyciu własnej modyfikacji tej
metody, umożliwiającej ocenę BRS przy koherencji niższej niż 0,5.
Materiał i metody: Badaniami objęto 86 chorych po dawno przebytym
zawale serca, z frakcją wyrzutową lewej komory serca (LVEF) niższą niż 40%.
Wyniki: Wskaźnik Robbe-BRS był niediagnostyczny u 45% chorych,
wartość średnia diagnostycznych wyników tego wskaźnika wynosiła 4,7 ± 5,3 ms/mm
Hg, a w odniesieniu do Phe-BRS współczynnik korelacji, błąd systematyczny oraz
zakres zgodności były równe odpowiednio 0,61, 0,02 i od -7,6 do 7,6 ms/mm Hg.
Wskaźnik TFM-BRS był diagnostyczny u wszystkich chorych. Wartość średnia wyników
tego wskaźnika w grupie 47 osób z koherencją większą od 0,5 wynosiła 4,1± 4,6
ms/mm Hg, a w odniesieniu do Phe-BRS współczynnik korelacji, błąd systematyczny
oraz zakres zgodności w tej grupie były równe odpowiednio 0,61, 0,02 i od –7,6
do 7,6. Wartości tych samych parametrów w całej badanej grupie 86 chorych wynosiły
4,1 ± 4,7 ms/mm Hg oraz 0,63; –0,9 i od –7,5 do 5,5 ms/mm Hg. Korelacja wyników
TFM-BRS i Robbe-BRS była bardzo silna (r = 0,98, p < 0,05), a ich zakresy zgodności
wąskie (od –1 do 3 ms/mm Hg).
Wnioski: Zastosowanie nowego wskaźnika spektralnej oceny spontanicznej
zmienności SAP i HP umożliwia ocenę BRS u wszystkich badanych osób z dysfunkcją
skurczową lewej komory serca. Akceptacja wyników uzyskanych przy koherencji sygnałów
niższej niż 0,5 nie zmniejsza zgodności tych danych z wynikami testu fenylefrynowego.
(Folia Cardiol. 2002; 9: 537–543
Ocena wrażliwości baroreceptorów tętniczych za pomocą nowej metody spektralnej u chorych z dysfunkcją lewej komory serca
Wstęp: W niniejszej pracy dokonano porównawczej oceny wrażliwości
baroreceptorów tętniczych (BRS) badanej za pomocą testu fenylefrynowego (Phe-BRS)
oraz nieinwazyjnej, spektralnej analizy spontanicznej zmienności skurczowego ciśnienia
tętniczego (SAP) i długości cyklu serca (HP). Nieinwazyjnej oceny BRS dokonywano
za pomocą klasycznej metody Robbego, a także przy użyciu własnej modyfikacji tej
metody, umożliwiającej ocenę BRS przy koherencji niższej niż 0,5.
Materiał i metody: Badaniami objęto 86 chorych po dawno przebytym
zawale serca, z frakcją wyrzutową lewej komory serca (LVEF) niższą niż 40%.
Wyniki: Wskaźnik Robbe-BRS był niediagnostyczny u 45% chorych,
wartość średnia diagnostycznych wyników tego wskaźnika wynosiła 4,7 ± 5,3 ms/mm
Hg, a w odniesieniu do Phe-BRS współczynnik korelacji, błąd systematyczny oraz
zakres zgodności były równe odpowiednio 0,61, 0,02 i od -7,6 do 7,6 ms/mm Hg.
Wskaźnik TFM-BRS był diagnostyczny u wszystkich chorych. Wartość średnia wyników
tego wskaźnika w grupie 47 osób z koherencją większą od 0,5 wynosiła 4,1± 4,6
ms/mm Hg, a w odniesieniu do Phe-BRS współczynnik korelacji, błąd systematyczny
oraz zakres zgodności w tej grupie były równe odpowiednio 0,61, 0,02 i od –7,6
do 7,6. Wartości tych samych parametrów w całej badanej grupie 86 chorych wynosiły
4,1 ± 4,7 ms/mm Hg oraz 0,63; –0,9 i od –7,5 do 5,5 ms/mm Hg. Korelacja wyników
TFM-BRS i Robbe-BRS była bardzo silna (r = 0,98, p < 0,05), a ich zakresy zgodności
wąskie (od –1 do 3 ms/mm Hg).
Wnioski: Zastosowanie nowego wskaźnika spektralnej oceny spontanicznej
zmienności SAP i HP umożliwia ocenę BRS u wszystkich badanych osób z dysfunkcją
skurczową lewej komory serca. Akceptacja wyników uzyskanych przy koherencji sygnałów
niższej niż 0,5 nie zmniejsza zgodności tych danych z wynikami testu fenylefrynowego.
(Folia Cardiol. 2002; 9: 537–543
Ocena długotrwałego wpływu sportu wyczynowego na czynność autonomicznego układu nerwowego
Wstęp: U osób wyczynowo uprawiających sport spoczynkowa akcja serca jest wolniejsza niż
u prowadzących siedzący tryb życia. Powszechnie uważa się, że taki stan jest następstwem
wzmożonego napięcia układu przywspółczulnego u sportowców. Jednak istnieją doniesienia
sugerujące, że mechanizmy spoczynkowej bradykardii nie są tak jednoznaczne. Celem pracy
była ocena zmian zachodzących w czynności autonomicznego układu nerwowego w grupie
sportowców w porównaniu z osobami prowadzącymi siedzący tryb życia.
Materiał i metody: Do badanej grupy włączono 40 osób (34 mężczyzn) w średnim wieku
22 ± 3 lata wyczynowo uprawiających sport. Grupę kontrolną stanowiło 20 zdrowych mężczyzn
w średnim wieku 20 ± 4 lata nieuprawiających sportu na poziomie wyczynowym.
U każdej osoby przeprowadzano 10-minutową ciągłą nieinwazyjną rejestrację skurczowego
ciśnienia tętniczego oraz długości cyklu serca. Na podstawie uzyskanych sygnałów obliczano
następnie spoczynkową częstość akcji serca, wrażliwość baroreceptorów tętniczych metodą spektralną
oraz poszczególne wskaźniki zmienności rytmu serca.
Wyniki: Stwierdzono istotne wydłużenie cyklu serca w grupie badanej w porównaniu z grupą
kontrolną: 1096 ± 136 vs. 1001 ± 146 ms (p = 0,01). Natomiast żaden z ocenianych parametrów
odczynowości autonomicznej, zarówno wrażliwość baroreceptorów określana metodą spektralną,
jak i zmienność rytmu serca, nie różnicował znamiennie porównywanych grup.
Wnioski: U osób wyczynowo uprawiających sport stwierdza się znamiennie większą trwałą
spoczynkową bradykardię niż u nietrenujących zawodowo. Jednoczesny brak różnic w zakresie
aktywności autonomicznego układu nerwowego prawdopodobnie wskazuje, że bradykardia ta
nie wynika ze wzmożonego napięcia nerwu błędnego. (Folia Cardiol. 2005; 12: 504–509
Wpływ niewielkiego wysiłku fizycznego na czynność autonomicznego układu nerwowego zdrowych osób w młodym wieku
Wstęp: Celem pracy było zbadanie, czy jednorazowy łagodny wysiłek o charakterze wytrzymałościowym
powoduje u młodych mężczyzn zauważalne zmiany w czynności autonomicznego
układu nerwowego.
Materiał i metody: Badaniami objęto 15 młodych, zdrowych mężczyzn, w wieku 20–24 lat,
studentów pierwszego roku Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku; żaden
z nich nie uprawiał regularnie sportu w ciągu ostatnich 3 miesięcy. W pierwszym etapie badań
przeprowadzono 10-minutową, ciągłą rejestrację sygnałów skurczowego ciśnienia krwi (Finapres,
Ohmeda) i długości cyklu serca. W drugim etapie wykonywano próbę wysiłkową na
bieżni (30 min, 65% maksymalnej częstości akcji serca). Następnie pacjent wypoczywał przez
60 min, po czym ponownie przeprowadzano badanie jak w etapie pierwszym. Z uzyskanych
zapisów obliczano parametry zmienności rytmu serca (SDNN, RMSSD, pNN50, TP, LF, HF,
nLF, LF/HF) oraz wrażliwości baroreceptorów tętniczych (TF-BRS i BRS-peak), wykorzytując
program POLYAN (Montescano, Włochy).
Wyniki: Stwierdzono, że w drugiej rejestracji średnie wielkości SDNN, TP i TF-BRS były
istotnie wyższe niż w pierwszej, wynosząc odpowiednio 74 ± 49 ms i 91 ± 53 ms (p = 0,01);
6866 ± 9793 ms2 i 9841 ± 1196 ms2 (p = 0,05); oraz 9,8 ± 5,7 ms i 13,7 ± 6,5 ms/mm Hg
(p = 0,049). Stwierdzono też obniżenie ciśnienia skurczowego (z 127 ± 14 do 121 ± 12 mm Hg,
p = 0,078). Pozostałe wskaźniki nie różniły się w obu badaniach w sposób istotny.
Wnioski: Niewielki wysiłek fizyczny wykonywany przez osoby młode, nieuprawiające sportu
powodował korzystne zmiany w czynności autonomicznego układu nerwowego u większości
badanych. (Folia Cardiol. 2003; 10: 195–201
Wpływ niewielkiego wysiłku fizycznego na czynność autonomicznego układu nerwowego zdrowych osób w młodym wieku
Wstęp: Celem pracy było zbadanie, czy jednorazowy łagodny wysiłek o charakterze wytrzymałościowym
powoduje u młodych mężczyzn zauważalne zmiany w czynności autonomicznego
układu nerwowego.
Materiał i metody: Badaniami objęto 15 młodych, zdrowych mężczyzn, w wieku 20–24 lat,
studentów pierwszego roku Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku; żaden
z nich nie uprawiał regularnie sportu w ciągu ostatnich 3 miesięcy. W pierwszym etapie badań
przeprowadzono 10-minutową, ciągłą rejestrację sygnałów skurczowego ciśnienia krwi (Finapres,
Ohmeda) i długości cyklu serca. W drugim etapie wykonywano próbę wysiłkową na
bieżni (30 min, 65% maksymalnej częstości akcji serca). Następnie pacjent wypoczywał przez
60 min, po czym ponownie przeprowadzano badanie jak w etapie pierwszym. Z uzyskanych
zapisów obliczano parametry zmienności rytmu serca (SDNN, RMSSD, pNN50, TP, LF, HF,
nLF, LF/HF) oraz wrażliwości baroreceptorów tętniczych (TF-BRS i BRS-peak), wykorzytując
program POLYAN (Montescano, Włochy).
Wyniki: Stwierdzono, że w drugiej rejestracji średnie wielkości SDNN, TP i TF-BRS były
istotnie wyższe niż w pierwszej, wynosząc odpowiednio 74 ± 49 ms i 91 ± 53 ms (p = 0,01);
6866 ± 9793 ms2 i 9841 ± 1196 ms2 (p = 0,05); oraz 9,8 ± 5,7 ms i 13,7 ± 6,5 ms/mm Hg
(p = 0,049). Stwierdzono też obniżenie ciśnienia skurczowego (z 127 ± 14 do 121 ± 12 mm Hg,
p = 0,078). Pozostałe wskaźniki nie różniły się w obu badaniach w sposób istotny.
Wnioski: Niewielki wysiłek fizyczny wykonywany przez osoby młode, nieuprawiające sportu
powodował korzystne zmiany w czynności autonomicznego układu nerwowego u większości
badanych. (Folia Cardiol. 2003; 10: 195–201
Ocena długotrwałego wpływu sportu wyczynowego na czynność autonomicznego układu nerwowego
Wstęp: U osób wyczynowo uprawiających sport spoczynkowa akcja serca jest wolniejsza niż
u prowadzących siedzący tryb życia. Powszechnie uważa się, że taki stan jest następstwem
wzmożonego napięcia układu przywspółczulnego u sportowców. Jednak istnieją doniesienia
sugerujące, że mechanizmy spoczynkowej bradykardii nie są tak jednoznaczne. Celem pracy
była ocena zmian zachodzących w czynności autonomicznego układu nerwowego w grupie
sportowców w porównaniu z osobami prowadzącymi siedzący tryb życia.
Materiał i metody: Do badanej grupy włączono 40 osób (34 mężczyzn) w średnim wieku
22 ± 3 lata wyczynowo uprawiających sport. Grupę kontrolną stanowiło 20 zdrowych mężczyzn
w średnim wieku 20 ± 4 lata nieuprawiających sportu na poziomie wyczynowym.
U każdej osoby przeprowadzano 10-minutową ciągłą nieinwazyjną rejestrację skurczowego
ciśnienia tętniczego oraz długości cyklu serca. Na podstawie uzyskanych sygnałów obliczano
następnie spoczynkową częstość akcji serca, wrażliwość baroreceptorów tętniczych metodą spektralną
oraz poszczególne wskaźniki zmienności rytmu serca.
Wyniki: Stwierdzono istotne wydłużenie cyklu serca w grupie badanej w porównaniu z grupą
kontrolną: 1096 ± 136 vs. 1001 ± 146 ms (p = 0,01). Natomiast żaden z ocenianych parametrów
odczynowości autonomicznej, zarówno wrażliwość baroreceptorów określana metodą spektralną,
jak i zmienność rytmu serca, nie różnicował znamiennie porównywanych grup.
Wnioski: U osób wyczynowo uprawiających sport stwierdza się znamiennie większą trwałą
spoczynkową bradykardię niż u nietrenujących zawodowo. Jednoczesny brak różnic w zakresie
aktywności autonomicznego układu nerwowego prawdopodobnie wskazuje, że bradykardia ta
nie wynika ze wzmożonego napięcia nerwu błędnego. (Folia Cardiol. 2005; 12: 504–509
- …