48 research outputs found
Carotid intima–media thickness (IMT) in patients with severe familial and non-familial hypercholesterolemia: The effect of measurement site on the IMT correlation with traditional cardiovascular risk factors and calcium scores
Background: The carotid intima–media thickness (IMT) measurement may be carried out proximally (pIMT) or distally (dIMT) in relation to the bulb of the common carotid artery which has significant implications on the results and correlation with risk factors. The aim of the study was to compare the pIMT and dIMT in patients with familial hypercholesterolemia confirmed by genetic testing (FH group) and patients with severe non-familial hypercholesterolemia, with negative results of genetic testing (NFH group) and to determine the correlation of results with traditional atherosclerotic risk factors and calcium scores.Methods: A total of 86 FH and 50 NFH patients underwent pIMT and dIMT measurements of both carotid arteries as well as computed tomography (CT) with coronary and thoracic aorta calcium scoring.Results: The meanpIMT of both right and left common carotid artery were significantly higher in patients with FH compared to the NFH group (meanpRIMT 0.721 ± 0.152 vs. 0.644 ± 0.156, p < 0.01, meanpLIMT 0.758 ± 0.173 vs. 0.670 ± 0.110, p < 0.01). Patient age, pre-treatment lowdensity lipoprotein (LDL) cholesterol levels (LDLmax) at baseline and systolic blood pressure were independent predictors of pIMT increases in both carotid arteries. Smoking history, age and LDLmax were independent predictors of dIMT increase. There was a significant correlation between the calcium scores of the ascending aorta, coronary artery and aortic valve and all IMT parameters.Conclusions: The IMT measured proximally better between patients with familial and non-familial hypercholesterolemia. The association between IMT and traditional cardiovascular risk factors varies between measurement sites. IMT values correlate CT calcium scores in all patients with hypercholesterolaemia regardless of genetic etiology
Prevalence of diabetes in Poland in the years 2010–2014
Introduction. Each year diabetes affects larger and larger number of people. Despite this fact, the number of people suffering from diabetes in Poland is not known precisely. In order to assess this prevalence, the thesis aims at assessing the prevalence of diabetes in the years 2010–2014 in the total Polish population by using the databases of the National Health Fund.
Material and methods. In the period from 1st January 2010 until 31st December 2014 patients were distinguished according to PESEL (Personal Identification) numbers: 1. for whom health care providers have indicated diabetes-related ICD-10 codes as the main cause of the medical intervention in billing reports; 2. who had got their prescriptions filled for any hypoglycemic agents or for glucose meter test strips. The number of patients recorded as diabetes patients according to the ICD-10 code and the number of patients who had their prescriptions filled for hypoglycemic agents or test strips were assessed. On the basis of these data the prevalence of diabetes (percentage of people with diabetes in a given year or a percentage of people who had got their prescriptions filled for hypoglycemic agents or test strips in relation to the general population) in respective years and an average prevalence rate for respective voivodeships were assessed.
Results. The average percentage of people with diabetes in the years 2010–2014 were found to be 4.47% (± 0.09%). This percentage has gradually increased in the consecutive years from 4.39% in 2010 to 4.61% in 2014. The average percentage of people who had got their prescriptions filled for diabetes related medicines or glucose meter test strips amounted to 5.88% in the years 2010–2014. The largest percentage of people with diabetes was in Silesian Voivodeship and amounted to 5.5% (± 0.1%), the second consecutive voivodeship was Łódź with 5.0% (± 0.2%) of people with diabetes and Opole Voivodeship on the third place with 4.9% (0.1%) inhabitants with diabetes. The smallest percentage of people with diabetes was noted in Warmian-Masurian Voivodeship — 3.5% (± 0.1%) and Subcarpathian Voivodeship — 3.6% (± 0.2%).
Conclusions. 1. Average diabetes prevalence rate in Poland in the years 2010–2014 amounted to 4.47% (the assessment was carried out on the basis of the number of people recorded by the National Health Fund as patients with diabetes) or 5.88% (assessment on the basis of the number of people who got their prescriptions filled for reimbursable hypoglycemic agents or glucose meter test strips). 2. Diabetes prevalence in Poland increases in the consecutive years. 3. Prevalence of diabetes varies among voivodeships.
Matrix metalloproteinases-2, -7 and tissue metalloproteinase inhibitor-1 expression in human endometrium
Introduction. Endometrium undergoes regular, cyclic tissue remodeling mostly associated to the endocrine system status. It is well-known fact that steroid hormones are strongly responsible for changes in endometrium. The precise mechanism of their action is still under investigation. The aim of the study was to evaluate the expression of metalloproteinases 2 and 7 (MMP-2, -7) and tissue inhibitor of metalloproteinase 1 (TIMP-1) in human endometrium in relation to serum concentrations of estradiol and progesterone during different phases of menstrual cycle.Material and methods. The study material consisted of 52 biopsy samples; 12 obtained in the proliferative phase, 11 in the secretory phase and 29 during menstruation. Expression of MMP-2, MMP-7 and TIMP-1 was assessed by immunohistochemistry. Serum concentrations of estradiol and progesterone at time of biopsy were evaluated by immunochemistry assay. Results of the study were statistically assessed by linear regression model.Results. Increased serum concentration of estradiol was associated with increased MMP-2 expression in proliferative phase but decreased in secretory phase and during menstruation. No significant relationship was found between progesterone concentration and MMP-2 expression. Moreover, no difference in the expression of MMP-7 and TIMP-1 in the endometrium in relation to hormone levels and menstrual cycle phases were observed.Conclusions. The results of the study indicate that estradiol influence MMP-2 expression in the endometrium depends on the phase of menstrual cycle. Such relationships were not found for MMP-7 and TIMP-1 and further tests clarifying association between estradiol and MMPs are needed.
Diurnal blood pressure profile in patients with hypertension and coronary artery disease confirmed by angiography
Wstęp Nadciśnienie tętnicze jest uznanym, klasycznym
czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej.
Ambulatoryjny pomiar ciśnienia tętniczego krwi
(ABPM, ambulatory blood pressure monitoring) ma
udowodnione znaczenie w oszacowaniu ryzyka
zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z rozpoznanym
nadciśnieniem tętniczym. Celem pracy
była analiza dobowego profilu ciśnienia tętniczego
krwi (BP, blood pressure) w grupie pacjentów ze stabilną,
potwierdzoną koronarograficznie chorobą
wieńcową.
Materiał i metody Badaniem objęto grupę 279 pacjentów
przyjętych do kliniki w celu wykonania planowej
koronarografii. Badaną grupę podzielono na
dwie podgrupy: A - z istotnymi hemodynamicznie
zmianami tętnic wieńcowych i B - bez istotnych
zwężeń tętnic wieńcowych. Dwa tygodnie po
wykonanej koronarografii przeprowadzano pomiar
BP metodą tradycyjną oraz ABPM. Dzienne wartości
BP były rejestrowane co 20 minut w godzinach
6.00-22.00, nocne natomiast co 30 minut w godzinach
22.00-6.00. Jako non-dippers określono pacjentów,
u których spadek średniej wartości BP w nocy
nie przekraczał 10% w stosunku do średniej wartości
dziennej.
Wyniki Statystycznie istotne różnice średnich wartości
BP między grupami A i B zaobserwowano jedynie
w nocy w zakresie średniego ciśnienia skurczowego
(124 ± 14 vs. 117 ± 14 mm Hg, p < 0,01)
oraz rozkurczowego (68 ± 9 vs. 65 ± 8 mm Hg,
p < 0,02). W grupie A odnotowano większy odsetek
non-dippers w porównaniu z grupą B (72% vs. 54%,
p < 0,05). Prawidłowe nocne wartości BP osiągnęło
znacząco mniej pacjentów w podgrupie A w porównaniu
z podgrupą B (36% vs. 51, p < 0,02).
Średnia wartość rozkurczowego ciśnienia tętniczego
(DBP, dystolic blood pressure) zmierzonego metodą
tradycyjną, była statystycznie niższa w podgrupie
A niż w podgrupie B (78 ± 13 mm Hg vs.
81 ± 11 mm Hg, p < 0,05).
Wnioski Występowanie istotnych hemodynamicznie
zmian w tętnicach wieńcowych ma związek
z nieprawidłowym profilem ciśnienia tętniczego.
Pomiary w warunkach gabinetu lekarskiego
mogą być niewystarczające w podejmowaniu
decyzji o terapii hipotensyjnej u chorych z nadciśnieniem
tętniczym i współistniejącą chorobą
wieńcową.Background Hypertension is a common risk factor of coronary
artery disease. Ambulatory blood pressure monitoring
(ABPM) is a recognized predictive method of risk evaluation
of cardiovascular events in patients with history of hypertension.
The aim of present study was the analysis of
diurnal blood pressure (BP) profile in patients with coronary
artery disease (CAD) confirmed by coronary angiography.
Material and methods The study was performed in group
of 279 patients who underwent coronary angiography. Enrolled
patients were divided into two groups: A group -
with significant coronary artery stenosis (stenosis > 70%)
(n = 196) and B - without coronary artery stenosis
(n = 83). Two weeks after coronary angiography office BP
measurement and ABPM were performed. Day records
were performed every 20 minutes between 8.00 and 20.00
and night records every 30 minutes between 22.00 and
6.00. Patients with night dip of blood pressure < 10% of
day values was classify as non-dippers. Abnormal value of
blood pressure was ≥ 135/80 mm Hg for 24 hour measurement,
≥ 135/85 mm Hg for day and ≥ 120/70 mm Hg for
night. Results Significant differences between group A and
groups B were observed only in night systolic BP (124 ±
14 vs. 117 ± 14 mm Hg, p < 0,01) and diastolic BP (68 ±
9 vs. 65 ± 8 mm Hg, p < 0,02). In group A in comparison
with group B there were more non-dippers (72% vs. 54%,
p < 0,05). In group A less patients reached normal BP values
at night than in group B (36% vs. 51, p < 0,02). Mean value
of diastolic BP measured in office was lower in group A
than in B (78 ± 13 mm Hg vs. 81 ± 11 mm Hg, p < 0,05).
Conclusions CAD can play significant role in disruption
of diurnal blood pressure profile. Office BP measurements
cannot be sufficient in optimal regulation of BP in patients
with CAD
Pacjent z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory po wypisie ze szpitala — co dalej?
Heart failure (HF) is a chronic syndrome regarded as one of the most important challengesto be faced by clinicians in everyday practice, both during hospitalizations and in ambulatory care. HF is often described as an epidemic of the 21st century. In recent yearsa constant rise in morbidity has been obser ved. HF is associated with increased socialburden, has negative impact on quality of life and leads to poor prognosis both in short anddistant perspective. Moreover, HF is the leading cause of both hospitalizations in patientsaged 65 years or more and disability and mortality in developed countries. Therefore, HFpatients should be offered a comprehensive ambulator y care. Such care should includerecommended pharmacotherapy and non-pharmacological treatment with the aim of achievingan increase in treatment efficacy, reduction of re-hospitalizations and improvement inprognosis and quality of life.This article presents recommended, up-to-date ESC guidelines on non-ph armacologicaltreatment as well as optimal pharmacotherapy in HF patients with reduced left ventricularejection fraction after HF decompensation. Niewydolność serca (HF) jest chorobą przewlekłą, stanowiącą obecnie jedno z największych wyzwań w codziennej praktyce lekarza, zarówno w opiece ambulatoryjnej jak i leczeniu szpitalnym. HF często określana jest mianem epidemii XXI wieku. W ostatnich latach w krajach rozwiniętych obserwujemy ciągły wzrost liczby zachorowań. HF jest ogromnym obciążeniem społecznym, ma negatywny długotrwały wpływ na jakość życia i wiąże się ze złym rokowaniem zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jak i odległej. HF stanowi najczęstszą przyczynę hospitalizacji u pacjentów powyżej 65 roku życia, a także jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności i śmiertelności w krajach rozwiniętych.
Dlatego też, tak istotne jest, aby pacjenci obciążeni HF, byli objęci kompleksową opieką ambulatoryjną. W ramach opieki tej powinni być poddani optymalnej terapii farmakologicznej i niefarmakologicznej, celem zwiększenia skuteczności leczenia, zmniejszenia liczby ponownych hospitalizacji oraz poprawy rokowania, a także jakości życia.
W niniejszym artykule przedstawiono aktualne zalecenia dotyczące prawidłowego postępowania niefarmakologicznego i optymalnej farmakoterapii u pacjentów po przebytym epizodzie zaostrzenia HF z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory. W artykule omówiono aktualny stan wiedzy na temat leczenia HF z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory
Pacjent z niewydolnością serca i obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory po wypisie ze szpitala — co dalej?
Niewydolność serca (HF) jest chorobą przewlekłą, stanowiącą obecnie jedno z największych wyzwań w codziennej praktyce lekarza, zarówno w opiece ambulatoryjnej, jak i leczeniu szpitalnym. Bywa często określana mianem epidemii XXI wieku. W ostatnich latach w krajach rozwiniętych obserwuje się ciągły wzrost liczby zachorowań. Niewydolność serca jest ogromnym obciążeniem społecznym, ma negatywny długotrwały wpływ na jakość życia i wiąże się ze złym rokowaniem zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jak i odległej. Stanowi najczęstszą przyczynę hospitalizacji u pacjentów powyżej 65. roku życia, a także jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności i śmiertelności w krajach rozwiniętych. Dlatego tak istotne jest, aby pacjenci obciążeni HF byli objęci kompleksową opieką ambulatoryjną. W ramach tej opieki powinni być poddani optymalnej terapii farmakologicznej i niefarmakologicznej w celu zwiększenia skuteczności leczenia, zmniejszenia liczby ponownych hospitalizacji oraz poprawy rokowania, a także jakości życia. W niniejszym artykule przedstawiono aktualne zalecenia dotyczące prawidłowego postępowania niefarmakologicznego i optymalnej farmakoterapii u pacjentów po przebytym epizodzie zaostrzenia HF z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (HFrEF)
Diurnal Blood Pressure Profile after the First Dose of Peryndopryl in Acute Myocardial Infarction
Wstęp Niewiele jest danych dotyczących wpływu pierwszej dawki inhibitora konwertazy angiotensyny na dobowy profil ciśnienia tętniczego krwi i częstość akcji serca we wczesnym okresie zawału serca. Celem badania była ocena wpływu peryndoprylu, inhibitora ACE o przedłużonym działaniu na dobowy profil ciśnienia tętniczego krwi u chorych we wczesnej fazie ostrego zawału serca.
Materiał i metody Badanie przeprowadzono wśród 58 chorych hospitalizowanych w I Klinice Chorób Serca AM w Gdańsku z powodu ostrego zawału serca. Grupa I obejmowała 28 chorych z zawałem serca w wieku 60 ± 14 lat, leczonych peryndoprylem. Grupę II stanowiło 30 pacjentów z ostrym zawałem serca w wieku 58 ± 12 lat, u których dobowe monitorowanie ciśnienia przeprowadzono przed podaniem pierwszej dawki inhibitora ACE. Pacjenci
w obu grupach nie byli wcześniej leczeni inhibitorami konwertazy angiotensyny. Wykonano 24-godzinny pomiar ciśnienia tętniczego krwi skurczowego (SBP) i rozkurczowego (DBP) oraz częstości akcji serca (HR) w 1., 2. lub 3. dobie zawału serca u pacjentów obu grup.
Wyniki Średnie 24-godzinne SBP w grupie I było niższe (na granicy znamienności statystycznej) w porównaniu z grupą II (grupa I 110 ± 13 mm Hg vs grupa II 119 ± 15 mm Hg, p = 0,057). Wartości 24-godzinnego DBP było niemal identyczne w obu grupach (grupa I 70 ± 10 mm Hg vs grupa II 71 ± 10 mm Hg, p = 0,8). Podobnie jak średnie 24-godzinne HR (grupa I 76 ± 11/min vs grupa II 77 ± 12/min, p = 0,8). Wartość dobowa podwójnego iloczynu SBP ´ HR była znamiennie niższa w grupie I.
Wnioski Monitorowanie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi nie wykazało istotnego obniżenia ciśnienia w 1. dobie stosowania peryndoprylu w dawce 4 mg, podawanego doustnie we wczesnej fazie ostrego zawału serca. Dobowa wartość podwójnego iloczynu skurczowego ciśnienia tętniczego i akcji serca jest znamiennie zmniejszona
u osób z grupy przyjmującej peryndopryl.Background There is lack of data on 24-hour blood pressure after the first dose of ACE inhibitor in acute myocardial infarction. Because potentially serious consequences of hypotension after the first dose of angiotensin converting enzyme inhibitors may occur the aim of our study was to evaluate the hypotensive effects of early treatment with ACE inhibitor — peryndopryl in patients with acute myocardial infarction.
Material and methods The study was performed in 58 consecutive patients with acute myocardial infarction. On the first, second or third day of acute myocardial infarction 28 patients from group I (age 60 ± 14 years, EF 52% ± 8%) received one dose of 4 mg of peryndopryl per os. Group II, not treated with ACE inhibitor, consisted of 30 patients with acute myocardial infarction (age 58 ± 12 years, EF 54% ± ± 9%). Non-invasive 24-hour ambulatory blood pressure monitoring was programed to measure blood pressure every 20 minutes during a day and every 30 minutes at night.
Results Mean 24-hour systolic blood pressure was lower in group I but not significant (110 ± 13 mm Hg vs. 119 ±
± 15 mm Hg, p = 0.057), similar there was no significant differences in diurnal mean diastolic blood pressure (70 ± ± 10 mm Hg vs. 71 ± 10 mm Hg, p = 0.8) and mean diurnal heart rate (76 ± 11/min vs. 77 ± 12/min, p = 0.8). There was significant difference in mean 24-hour
SBP x HR between group I and II (8140 ± 613 vs. 8740 ± ± 637 mm Hg/min, p = 0.03).
Conclusions 24-hour blood pressure profile analysis in patients with acute myocardial infarction after the first 4 mg dose of peryndopryl (1–3 day) did not produce exacerbated hypotension. Mean diurnal double product SBP ´ HR was significantly lower in patients treated with peryndopryl
Chorobowość z powodu cukrzycy w Polsce w latach 2010–2014
Wstęp. Cukrzyca każdego roku dotyka coraz większej grupy osób. Mimo to liczba osób chorych na cukrzycę w Polsce nie jest dokładnie znana. Aby móc tę chorobowość oszacować, celem pracy stała się ocena chorobowości z powodu cukrzycy w latach 2010–2014 w całej populacji polskiej z użyciem bazy danych Narodowego Funduszu Zdrowia.
Materiał i metody. Od 1 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2014 roku wyodrębniono według numerów PESEL pacjentów: 1. dla których świadczeniodawcy w sprawozdaniach rozliczeniowych ze świadczeń jako główną przyczynę interwencji medycznej wykazali kody ICD-10 związane z cukrzycą; 2. którzy zrealizowali recepty na jakikolwiek refundowany lek hipoglikemizujący lub na refundowane testy paskowe do glukometrów. Oceniono liczbę pacjentów wykazanych jako osoby chore na cukrzycę na podstawie kodu ICD-10 oraz liczbę pacjentów, którzy zrealizowali recepty na leki hipoglikemizujące lub testy paskowe. Na podstawie tych danych oceniono chorobowość z powodu cukrzycy (odsetek osób wykazanych jako chore na cukrzycę w danym roku lub odsetek osób, które zrealizowały recepty na leki hipoglikemizujące lub testy paskowe w odniesieniu do populacji ogólnej) w poszczególnych latach oraz średni wskaźnik chorobowości dla poszczególnych województw.
Wyniki. Średni odsetek osób wykazanych jako chore na cukrzycę w latach 2010–2014 wyniósł 4,47% (± 0,09%). Odsetek ten w kolejnych latach sukcesywnie wzrastał z 4,39% w 2010 roku do 4,61% w 2014. Średni odsetek osób, które zrealizowały recepty na leki lub paski w latach 2010–2014, wyniósł 5,88%. Największy średni udział osób wykazanych jako chore na cukrzycę był w województwie śląskim i wynosił 5,5% (± 0,1%), drugim województwem w kolejności było województwo łódzkie — 5,0% (± 0,2%), a trzecim województwo opolskie — 4,9% (0,1%). Najmniejszym średnim odsetkiem osób wykazanych jako chore na cukrzycę odznaczały się województwa warmińsko-mazurskie — 3,5% (± 0,1%) i podkarpackie — 3,6% (± 0,2%).
Wnioski. 1. Średni wskaźnik chorobowości z powodu cukrzycy w Polsce w latach 2010–2014 wyniósł 4,47% (ocena dokonana na podstawie liczby osób wykazanych do NFZ jako chore na cukrzycę) albo 5,88% (ocena na podstawie liczby osób, które zrealizowały recepty na refundowane leki hipoglikemizujące lub paski testowe do glukometrów). 2. Chorobowość z powodu cukrzycy w Polsce wzrasta w kolejnych latach. 3. Chorobowość z powodu cukrzycy różni się między poszczególnymi województwami.
Chorobowość z powodu cukrzycy w Polsce w latach 2010–2014
Introduction. Each year diabetes affects larger and larger number of people. Despite this fact, the number of people suffering from diabetes in Poland is not known precisely. In order to assess this prevalence, the thesis aims at assessing the prevalence of diabetes in the years 2010–2014 in the total Polish population by using the databases of the National Health Fund.
Material and methods. In the period from 1st January 2010 until 31st December 2014 patients were distinguished according to PESEL (Personal Identification) numbers: 1. for whom health care providers have indicated diabetes-related ICD-10 codes as the main cause of the medical intervention in billing reports; 2. who had got their prescriptions filled for any hypoglycemic agents or for glucose meter test strips. The number of patients recorded as diabetes patients according to the ICD-10 code and the number of patients who had their prescriptions filled for hypoglycemic agents or test strips were assessed. On the basis of these data the prevalence of diabetes (percentage of people with diabetes in a given year or a percentage of people who had got their prescriptions filled for hypoglycemic agents or test strips in relation to the general population) in respective years and an average prevalence rate for respective voivodeships were assessed.
Results. The average percentage of people with diabetes in the years 2010–2014 were found to be 4.47% (± 0.09%). This percentage has gradually increased in the consecutive years from 4.39% in 2010 to 4.61% in 2014. The average percentage of people who had got their prescriptions filled for diabetes related medicines or glucose meter test strips amounted to 5.88% in the years 2010–2014. The largest percentage of people with diabetes was in Silesian Voivodeship and amounted to 5.5% (± 0.1%), the second consecutive voivodeship was Łódź with 5.0% (± 0.2%) of people with diabetes and Opole Voivodeship on the third place with 4.9% (± 0.1%) inhabitants with diabetes. The smallest percentage of people with diabetes was noted in Warmian-Masurian Voivodeship — 3.5% (± 0.1%) and Subcarpathian Voivodeship — 3.6% (± 0.2%).
Conclusions. 1. Average diabetes prevalence rate in Poland in the years 2010–2014 amounted to 4.47% (the assessment was carried out on the basis of the number of people recorded by the National Health Fund as patients with diabetes) or 5.88% (assessment on the basis of the number of people who got their prescriptions filled for reimbursable hypoglycemic agents or glucose meter test strips). 2. Diabetes prevalence in Poland increases in the consecutive years. 3. Prevalence of diabetes varies among voivodeships. Wstęp. Cukrzyca każdego roku dotyka coraz większej grupy osób. Mimo to liczba osób chorych na cukrzycę w Polsce nie jest dokładnie znana. Aby móc tę chorobowość oszacować, celem pracy stała się ocena chorobowości z powodu cukrzycy w latach 2010–2014 w całej populacji polskiej z użyciem bazy danych Narodowego Funduszu Zdrowia.
Materiał i metody. Od 1 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2014 roku wyodrębniono według numerów PESEL pacjentów: 1. dla których świadczeniodawcy w sprawozdaniach rozliczeniowych ze świadczeń jako główną przyczynę interwencji medycznej wykazali kody ICD-10 związane z cukrzycą; 2. którzy zrealizowali recepty na jakikolwiek refundowany lek hipoglikemizujący lub na refundowane testy paskowe do glukometrów. Oceniono liczbę pacjentów wykazanych jako osoby chore na cukrzycę na podstawie kodu ICD-10 oraz liczbę pacjentów, którzy zrealizowali recepty na leki hipoglikemizujące lub testy paskowe. Na podstawie tych danych oceniono chorobowość z powodu cukrzycy (odsetek osób wykazanych jako chore na cukrzycę w danym roku lub odsetek osób, które zrealizowały recepty na leki hipoglikemizujące lub testy paskowe w odniesieniu do populacji ogólnej) w poszczególnych latach oraz średni wskaźnik chorobowości dla poszczególnych województw.
Wyniki. Średni odsetek osób wykazanych jako chore na cukrzycę w latach 2010–2014 wyniósł 4,47% (± 0,09%). Odsetek ten w kolejnych latach sukcesywnie wzrastał z 4,39% w 2010 roku do 4,61% w 2014. Średni odsetek osób, które zrealizowały recepty na leki lub paski w latach 2010–2014, wyniósł 5,88%. Największy średni udział osób wykazanych jako chore na cukrzycę był w województwie śląskim i wynosił 5,5% (± 0,1%), drugim województwem w kolejności było województwo łódzkie — 5,0% (± 0,2%), a trzecim województwo opolskie — 4,9% (0,1%). Najmniejszym średnim odsetkiem osób wykazanych jako chore na cukrzycę odznaczały się województwa warmińsko-mazurskie — 3,5% (± 0,1%) i podkarpackie — 3,6% (± 0,2%).
Wnioski. 1. Średni wskaźnik chorobowości z powodu cukrzycy w Polsce w latach 2010–2014 wyniósł 4,47% (ocena dokonana na podstawie liczby osób wykazanych do NFZ jako chore na cukrzycę) albo 5,88% (ocena na podstawie liczby osób, które zrealizowały recepty na refundowane leki hipoglikemizujące lub paski testowe do glukometrów). 2. Chorobowość z powodu cukrzycy w Polsce wzrasta w kolejnych latach. 3. Chorobowość z powodu cukrzycy różni się między poszczególnymi województwami.
Association of the I/D Polymorphism of ACE and A1166C Polymorphism of the Angiotensin II AT1 Receptor Gene and Blood Preassure in Men without Clinical Manifestations of Atherocslerotic Diseases
Wstęp Na występowanie pierwotnego nadciśnienia tętniczego u ludzi wpływ mają czynniki środowiskowe i genetyczne. Układ renina-angiotensyna-aldosteron wywiera znaczny wpływ na regulację ciśnienia tętniczego poprzez działanie na gospodarkę wodno-elektrolitową, funkcję śródbłonka i kurczliwość błony mięśniowej naczyń. Większość poznanych działań angiotensyna II wywiera poprzez receptor AT1. Celem naszej pracy była analiza współwystępowania polimorfizmów I/D genu ACE i A1166C genu receptora AT1 angiotensyny w zależności od wysokości ciśnienia tętniczego.
Materiał i metody Badaniem objęto 539 mężczyzn
w wieku 44 ± 9 lat, u których nie rozpoznawano wcześniej jawnych schorzeń miażdżycopochodnych. U każdego badanego określono na czczo poziom glikemii i frakcji lipidów. Ponadto zmierzono ciśnienie tętnicze, masę ciała, wzrost, obwód talii i bioder. Analizę polimorfizmów I/D genu ACE i A1166C genu receptora AT1 angiotensyny II przeprowadzono za pomocą łańcuchowej reakcji polimerazy DNA oraz techniki długości fragmentów restrykcyjnych i elektroforezy uzyskanych produktów na żelu agarozowym.
Wyniki Wykonana analiza znaczenia interakcji wariantów polimorficznych genów AT1R i ACE dla nadciśnienia tętniczego nie wykazała istotnych zależności. Iloraz szans dla nadciśnienia tętniczego związany z genotypem AC+CC genu receptora AT1 wynosił 0,59 (95% CI 0,28–1,26) wśród homozygot DD genu ACE, p = 0,36 i 1,26 (95% CI 0,76–2,07) wśród heterozygot ID, p = 0,36 oraz 0,76 (95% CI 0,36–1,61) wśród homozygot II, p = 0,61. Współwystępowanie badanych polimorfizmów było także nieistotne statystycznie po uwzględnieniu wpływu innych czynników ryzyka miażdżycy.
Wnioski Nie stwierdzono istotnego związku współwystępowania wariantów polimorficznych I/D genu ACE i A1166C genu receptora angiotensyny AT1
z nadciśnieniem tętniczym w badanej przez autorów grupie mężczyzn.Background Genetic and enviromental factors influence
the developement of arteraial hypertension. Increased activity
of the renin-angiotensin-aldosteron system can facilitate
development of arteriosclerosis and may play a role in
pathophysiology of arterial hypertension. We investigated
the interaction between ACE gene I/D polymorphism and
AT1 receptor gene A1166C polymorphism on the risk of
arterial hypertension.
Material and methods We examined 539 men, mean age
44 ± 9 years, who did not have any symptoms of coronary
artery disease, stroke or other atherosclerotic diseases.
We measured blood pressure, weight, height, weist
and hip circumference, fasting serum glucose and lipids
levels. In each subject resting ecg was recorded. The polymerase
chain reaction, RFLP procedure and agarose
gel electrophoresis were used to determine the ACE I/D
genotype and the angiotensin II AT1 receptor A1166C
genotype.
Results The odds ratio for arterial hypertension associated
with the AT1R AC+CC genotype was 0.59 (95% Cl
0.28–1.26) for men without the ACE I allele p = 0.36 and
1.26 (95% Cl 0.76–2.07) in ID heterozygotes, p = 0.36 and
0.76 (95% Cl 0.36–1.61) in II homozygotes, p = 0.61. The
assoctiation was also not significant after adjustment for
other significant common atherosclerotic risk factors.
Conclusions We did not find any significant interaction
between ACE and AT1R gene polymorphisms in men with
and without arterial hypertension