37 research outputs found
Bezpieczeństwo pacjentów poddawanych badaniu scyntygrafii perfuzyjnej mięśnia sercowego po obciążeniu dipirydamolem
Introduction. Myocardial perfusion scintigraphy (MPS) with dipyridamole is an accepted method for assessment of is- chaemic heart disease, in case of contraindication to exercise testing. However, very often we observe clinical symptoms and changes in ECG while monitoring patients during the study with pharmacologic stress with dipyridamole. The aim of this study was to investigate the safety of patients diagnosed with MPS with dipyridamole.
Material and methods. Twenty-five patients with stable coronary artery disease participated in a 2-day protocol (0.56 mg/ kg dipyridamole i.v. and then rest) using Tc-MIBI imaging. Continuous clinical monitoring and 12-lead serial ECG has been used since the beginning of the MPS up to 20 minutes after the examination. High-sensitive cardiac troponin I (hscTnI) concentration was measured before, four hours and the next day after stress test. Primary endpoint included hscTnI concentration above 99th percentile of the upper reference limit in second or third measurement or new persistent ST-T segment changes. Secondary endpoints were: new persistent or transient ECG changes (ST-T segment elevation or depression or negative T waves, prolongation of QRS complex, PR interval or QTc), or any drug-related adverse event.
Results. The concentrations of hscTnI were below 99th percentile of the upper limit among all the patients. Primary and secondary endpoint were observed in 6 (24%) and 23 (92%) patients, respectively. Transient ST-T segment elevation occurred in 4 (16%) patients, transient ST-T segment depression or negative T wave — in 7 (25%) patients, QRS complex prolongation — in 11 (44%) patients, PR interval prolongation — in 18 (75%) patients, QTc prolongation — in 22 (88%) patients, any clinical adverse event related to dipyridamole — in 16 (64%) patients. Following endpoints were correlated with positive MPS results: ST-T segment changes, RP interval prolongation, and with a history of chest pain: ST-T seg- ment changes, QRS complex and QTc prolongation.
Conclusions. MPS with dipyridamole stress is relatively safe, as hscTnI concentration remains within normal in prolon- ged observation after the examination. While there is a significant risk of minor clinical and electrocardiographic adverse events it is not related with a myocardial necrosis. Wstęp. Scyntygrafia perfuzyjna mięśnia sercowego (MPS) z obciążeniem dipirydamolem jest szeroko akceptowaną metodą oceny niedokrwienia mięśnia sercowego, szczególnie u pacjentów z przeciwwskazaniami do elektrokardiogra- ficznego testu wysiłkowego. Jednak podczas obciążenia dipirydomolem często obserwuje się objawy kliniczne i zmiany w badaniu elektrokardiograficznym (EKG). Celem badania jest określenie bezpieczeństwa badań MPS z obciążeniem dipirydamolem.
Materiał i metody. Do badania włączono kolejnych 25 pacjentów, u których wykonywano badanie MPS w celu diagno- styki niedokrwienia mięśnia sercowego w protokole dwudniowym (po obciążeniu dipirydamolem w dawce 0,56 mg/kg mc. i.v. i w spoczynku). Badania wykonywano z wykorzystaniem Tc-MIBI. W trakcie badania pacjenci byli monitorowani za pomocą 12-odprowadzeniowaego EKG. U wszystkich pacjentów oznaczono stężenie troponiny I metodą wysokoczułą (hscTnI) przed badaniem, 4 godziny po obciążeniu dipirydamolem i następnego dnia. Pierwszorzędowym punktem koń- cowym było stężenie hscTnI ponad 99. percentyla górnej granicy wartości referencyjnej w 2. lub 3. oznaczeniu albo nowe i utrzymujące się zmiany odcinka ST-T. Drugorzędowym punktem końcowym były nowe przemijające lub utrzymujące się zmiany w zapisie EKG (uniesienie lub obniżenie odcinka ST-T, wydłużenie czasu trwania zespołu QRS, odstępu PR lub skorygowanego czasu QT [QTc]) lub jakiekolwiek zdarzenie niepożądane związane z dipirydamolem.
Wyniki. Stężenia troponiny w kolejnych pomiarach mieściły się w wartościach referencyjnych u wszystkich pacjentów. Pierwszorzędowy i drugorzędowy punkt końcowy obserwowano u odpowiednio 6 (24%) i 23 (92%) badanych. Przemi- jające uniesienie odcinka ST-T wystąpiło u 4 (16%) badanych, przemijające obniżenie odcinka ST lub ujemne załamki T u 7 (25%) badanych, wydłużenie zespołu QRS u 11 (44%) badanych, odstępu PR u 18 (75%) badanych, QTc u 22 (88%) badanych, a jakiekolwiek zdarzenie niepożądane związane z lekiem u 16 (64%) badanych. Obecność punktów końcowych korelowała z dodatnim wynikiem badania MPS (zmiany odcinka ST-T, wydłużenie odstępu PR) i wywiadem dolegliwości dławicowych (zmiany odcinka ST-T, wydłużenie zespołu QRS i QTc).
Wnioski. Stężenie hscTnI w granicy normy w przedłużonej obserwacji pacjentów po badaniu MPS z obciążeniem dipiry- damolem wskazuje na to, że jest to względnie bezpieczna procedura diagnostyczna. W trakcie badania obserwuje się zmiany elektrokardiograficzne i kliniczne zdarzenia niepożądane niezwiązane z martwicą miokardium.
Pre-operative cardiological assessment of patients undergoing non-cardiac surgery
Ocena ryzyka przedoperacyjnego u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego powinna obejmować, poza stanem klinicznym oraz wydolnością chorego, ryzyko związane z procedurą chirurgiczną i rodzajem znieczulenia. Powinna być dostosowana do stanu pacjenta i pilności zabiegu. Wielu pacjentów w stabilnym stanie, kwalifikowanych do operacji o małym lub pośrednim ryzyku, po ocenie kardiologicznej, może być poddanych zabiegowi bez wykonywania badań dodatkowych. W przypadku osób obciążonych klinicznymi czynnikami ryzyka, zwłaszcza poddawanych procedurom chirurgicznym wysokiego ryzyka, wnikliwa ocena kardiologiczna uzupełniona badaniami dodatkowymi oraz optymalizacja farmakoterapii pomaga przygotować chorego do zabiegu i zminimalizować ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych w okresie okołooperacyjnym.Pre-operative risk assessment in patients with cardiovascular diseases beside clinical state and functional capacity, should cover risk associated with surgical procedure and type of anaesthesia. It should be tailored to the patient’s state and urgency of surgery. Majority of stable patients, after cardiological assessment, can undergo low or intermediate risk surgery without additional examinations. In patients with clinical risk factors, in whom high risk surgery procedure is planned, profound cardiological assessment supported with additional examination and optimization of pharmacotherapy may help prepare them to the surgery and decrease peri-operative cardiovascular risk
Badanie EKG metodą Holtera u chorego z urządzeniem wszczepialnym — przykłady algorytmów ograniczających stymulację prawej komory
High percentage of right ventricular pacing is associated with an increased risk of adverse clinical events such asworsening of heart failure symptoms or atrial fibrillation. Right ventricular pacing should be minimized especially inpatients with heart failure and reduced left ventricular ejection fraction after implantation of one- or two-chambercardioverter-defibrillator. Adequate atrioventricular delay programming or appropriate pacing mode programming thatpromotes patients own rhythm for example AAI/DDD or DDD/ADI helps in avoiding right ventricular pacing. There arespecial algorithms, different between pacemaker-producing companies, basing on the above methods that spare rightventricular pacing. Some of those algorithms can mimic pacemaker dysfunction and can be a challenge during Holterelectrocardiogram (ECG) interpretations. In this article Holter ECG examples of different algorithms to reduce right ventriclepacing are presented and discussed.Wysoki odsetek stymulacji prawej komory u chorych z urządzeniami wszczepialnymi wiąże się z większą częstością niekorzystnych zdarzeń klinicznych takich jak zaostrzenia niewydolności serca czy migotanie przedsionków. Szczególną grupą chorych, u których należy dążyć do unikania stymulacji prawej komory są pacjenci z niewydolnością serca z niską frakcją wyrzutową, u których wszczepiono jedno- lub dwujamowy układ kardiowertera-defibrylatora. W przypadku układów dwujamowych redukcję stymulacji prawokomorowej można uzyskać posługując się odpowiednim programowaniem odstępu przedsionkowo-komorowego lub programami/trybami stymulacji, które pozwalają na aktywne promowanie własnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Istnieją również algorytmy łączące elementy powyższych metod, mające na celu zminimalizowanie częstości stymulacji prawokomorowej. Liczne sposoby programowania przypominają nieprawidłowe funkcjonowanie urządzenia wszczepialnego, symulując niedoczułość lub nadczułość układu, mogą stanowić duże wyzwanie dla lekarza opisującego badanie Holter EKG. Prezentujemy przykłady zapisów algorytmów zmniejszających odsetek stymulacji prawej komory zarejestrowanych w badaniu Holter EKG
Fizjologiczne zmiany w układzie sercowo-naczyniowym w trakcie ciąży obserwowane za pomocą implantowalnego kardiowertera-defibrylatora
The role of hemostatic markers as venous stenosis or occlusion predictors following first transvenous cardiac device implantation
Background: Among patients with an implanted cardiac implantable electronic device (CIED), ipsilateral upper extremity vein stenosis or occlusion (VSO) is observed more frequently than in the general population. However, there are no data available concerning the relationship between hemostatic markers (and their dynamics) and the occurrence of VSO. The aim of this study was to assess the predictive value of beta-thromboglobulin, the von Willebrand factor (vWF), fibrynogen and D-dimer for VSO development among first time CIED recipients.Methods: This is a single-center, prospective study of consecutive first time CIED recipients without upper extremity VSO in baseline ultrasound examination. Biochemical data were collected from all the patients before CIED implantation (first measuring), up to 7 days subsequent (second measuring) and 6 months after the operation (third measuring). Primary endpoint was defined as the presence of upper extremity VSO at the implantation site during the ultrasound examination 6 months after the operation.Results: The study included 71 patients (mean age 73.1 ± 10.5 years; 39 [55%] male). The incidence of VSO within 6-months follow up was 21.1%. Average concentrations of hemostatic markers increased significantly in all patients immediately after CIED implantation. Serial hemostatic marker concentrations were similar in patients who met or did not meet the primary endpoint, apart from vWF. The mean concentration was significantly elevated in the group of 15 patients who reached the primary endpoint (p = 0.032).Conclusions: A significant increase in vWF concentration at 6 months post implantation may be a marker for VSO occurrence
Diagnostyka elektrokardiograficzna w warunkach SOR za pomocą mobilnego jednoodprowadzeniowego urządzenia EKG
Introduction. Electrocardiography (ECG) is one of the basic diagnostic tests used in emergency departments and byemergency medical services. Life-threatening arrhythmias can be detected using a single-lead ECG. Therefore, single--lead ECG devices can be used for arrhythmia detection, as their availability steadily increases. Kardia Mobile from Alive-Cor is an example of such a device, recording a single-lead ECG and automatically detecting atrial fibrillation (AF) — themost common complex supraventricular tachyarrhythmia. The aim of our study was to evaluate the utility of a single-leadmobile ECG device in detecting AF in medical practice of emergency services.
Material and methods. Study included 118 patients (62 women and 56 men) who were hospitalized in a hospitalemergency department and consented to examination with Kardia Mobile immediately after a standard 12-lead ECG.Results of both tests were subsequently compared. Ultimately, 121 different pairs of ECG recordings were analyzed (in3 cases an additional ECG recording was performed after an electrical cardioversion).
Results. Sinus rhythm was identified in 99 patients and 22 were diagnosed with AF using a 12-lead ECG (reference).Kardia Mobile correctly detected AF in 19 of 22 patients with AF (sensitivity: 86.4%) and absence of AF in 96 of 99people without AF (specificity: 97%).
Conclusions. Kardia Mobile device is effective in automated detection of AF among patients hospitalized in the emergencydepartment.Wstęp. Elektrokardiografia (EKG) jest jednym z podstawowych badań wykorzystywanych w praktyce szpitalnych oddziałów
ratunkowych (SOR) i zespołów ratownictwa medycznego. Zaburzenia rytmu mogące powodować zatrzymanie krążenia
należą do najważniejszych dla zdrowia pacjenta nieprawidłowości wykrywanych w badaniu EKG. Są one widoczne
we wszystkich odprowadzeniach EKG, co pozwala używać do ich wykrywania jednoodprowadzeniowych aparatw EKG,
których dostępność na rynku istotnie się zwiększyła. Przykładem takiego urządzenia jest Kardia Mobile firmy AliveCor,
zdolne do akwizycji pojedynczego odprowadzenia EKG oraz do automatycznej detekcji rytmu zatokowego oraz migotania
przedsionków (AF), najczęściej występującej złożonej tachyarytmii nadkomorowej. Celem pracy jest określenie przydatności
mobilnych jednoodprowadzeniowych rejestratorów EKG detekcji AF w warunkach SOR.
Materiał i metody. Do badania włączono 118 osób (62 kobiety i 56 mężczyzn) hospitalizowanych na SOR, które wyraziły
zgodę na wykonanie badania urządzeniem Kardia Mobile bezpośrednio po wykonaniu standardowego 12-odprowadzeniowego
badania EKG. Wyniki obu badań porównywano. Ostatecznie analizowano 121 różnych par odczytów EKG
(u 3 pacjentów wykonano akwizycję EKG przed zabiegem kardiowersji elektrycznej i po nim).
Wyniki. W 12-odprowadzeniowym (referencyjnym) zapisie EKG rytm zatokowy rozpoznano u 99 badanych, u 22 badanych
rozpoznano AF. Urządzenie Kardia Mobile prawidłowo rozpoznało AF u 19 spośród 22 badanych z arytmią (czułość:
86,4%), a brak AF — u 96 z 99 badanych (swoistość: 97%).
Wnioski. Urządzenie Kardia Mobile jest w efektywnym narzędziem w diagnostyce AF w warunkach SOR
Nieinwazyjne metody pomiaru rzutu serca i ich znaczenie w codziennej praktyce klinicznej — aktualny stan wiedzy
Pojemność minutową serca, stanowiącą istotny parametr oceny hemodynamicznej pacjentów, można mierzyć wieloma metodami o różnym stopniu inwazyjności. Wyróżnia się metody inwazyjne (takie jak cewnikowanie tętnicy płucnej, termodylucja przezpłucna, dylucja litu), małoinwazyjne (analiza konturu krzywej ciśnienia tętniczego z użyciem cewnika, dopler przezprzełykowy) oraz nieinwazyjne (bioimpedancja elektryczna, echokardiografia przezklatkowa, pomiar wydychanego CO2, analiza konturu fali tętna za pomocą urządzeń do ciągłego nieinwazyjnego pomiaru ciśnienia tętniczego). Wraz z rozwojem medycyny coraz bardziej umacnia się rola metod nieinwazyjnych serca jako alternatywy dla cewnikowania tętnicy płucnej. Niewątpliwą zaletą metod nieinwazyjnych są ich bezpieczeństwo dla pacjentów oraz powszechny i łatwy dostęp. Metody inwazyjne natomiast cechuje większa precyzja pomiaru. Do lekarza należy decyzja o ostatecznym wyborze metody monitorowania hemodynamicznego pacjentów w zależności od sytuacji klinicznej. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie nieinwazyjnych metod pomiaru rzutu serca i ich zastosowania w codziennej praktyce klinicznej
Effectiveness of Medtronic CareLink Express System in identifying patients with high-energy electrotherapy devices requiring clinically significant intervention
Background: The number of patients with implantable cardioverter-defibrillator (ICD) or cardiac resynchronization therapy and defibrillator (CRT-D) is growing. This results in high workloads for centers performing standard controls (SC) of these systems. Medtronic CareLink Express® (MCLE) is a solution enabling remote controls (RC) of implantable devices. In cases of detecting arrhythmias or device malfunctioning, it automatically generates alarms transmitted to the controlling physician. The objective of the study was to evaluate the effectiveness of alarms generated by MCLE in identification of patients that require clinically significant intervention during SC.
Methods: A total of 119 patients (age 64 ± 14, 17 women) implanted with ICD/CRT-D were included in the trial. Device reprogramming or pharmacological treatment modifications during SC were assessed as significant if they were required for optimal clinical management of the patient (effectiveness of antiarrhythmic and resynchronization therapy, also patient safety). Analysis of generated alarms was then performed to assess the effectiveness (sensitivity and specificity) of MCLE in identifying patients that require changes in therapy.
Results: Data from 129 transmissions and 129 subsequent SCs were analyzed. 179 alarms were recorded during 96 (74%) transmissions. A total of 333 program changes of implanted devices took place during 107 (83%) SCs. Device reprogramming was considered clinically significant in 27 cases Additionaly, 13 pharmacological treatment modifications were performed. Sensitivity and specificity of alarms generated by MCLE with regards to identification of patients requiring clinically significant intervention was 87% and 31%, respectively. Finally, a statistically significant difference was observed in the number of clinically significant interventions among patients with and without MCLE alarms (33 [86.8%] vs. 5 [13.2%], p = 0.037).
Conclusions: Medtronic CareLink Express® is an RC system enabling high-sensitivity supervision of patients with cardia
Pierwsze doświadczenia z dwujamowymi stymulatorami firmy Medtronic objętymi alertem bezpieczeństwa
Introduction. Medtronic released a subset of dual chamber pacemakers that are suspected of a software error that can result in a lack of pacing. The Food and Drug Administration has deemed a class I recall.
Material and methods. Medtronic advise reprogramming for patients with susceptible mode to non-susceptible pacing modes that are: DVI, DVIR, DOO(R), VVI, VVIR, VOO(R), VVT, AAI, AAIR, AOO(R), AAT, OVO.
Results. 48 patients received an atrioventricular recalled device. Initially the DDD/DDDR mode was programmed in 44 patients and VVI/VVIR mode in the other four patients. The atrial and ventricular lead parameters such as pacing threshold, sensing threshold and impedance were within normal ranges. Pacemaker dependency in atria concerned 16/48 (33.33%) patients and in ventricles 13/48 (27.1%) patients. Three patients complained of fatigue, dizziness and near syncope. In 24 patients, devices were reprogrammed: in 17 (35.41%) patients to the DVIR mode and in seven (14.58%) patients to the VVI(R) mode. Two patients chose to be reprogrammed to the DDDR mode because of intolerance to non-susceptible pacing modes.
Conclusions. Only three patients experienced symptoms that may be associated with pacemaker dysfunction; in 24/48 patients we programmed safety mode DVI(R) or VVI(R). The pacemaker dependency concerned almost 33.33% of patients.Wstęp. Firma Medtronic wypuściła na rynek grupę przedsionkowo-komorowych stymulatorów podejrzanych o błąd oprogramowania, który może prowadzić do wstrzymania stymulacji. Agencja ds. Żywności i Leków objęła powyższe urządzenia alertem klasy pierwszej.
Materiały i metody. Firma Medtronic zaleca zmianę programu u chorych stymulowanych w trybie podatnym na wystąpienie błędu na tryb niepodatny, czyli: DVI, DVIR, DOO(R), VVI, VVIR, VOO(R), VVT, AAI, AAIR, AOO(R), AAT, OVO.
Wyniki. Przedsionkowo-komorowy stymulator objęty obecnie alertem wszczepiono 48 chorym. U 44 pacjentów początkowo występował tryb DDD/DDDR, natomiast u 4 pacjentów — VVI/VVIR. Parametry elektrod, takie jak próg stymulacji, amplituda sygnału czy oporność, pozostawały w granicach normy. Zależność od stymulatora w przedsionkach dotyczyła 16 spośród 48 (33,33%) pacjentów, natomiast w komorach — 13 spośród 48 (27,1%) chorych. U 3 osób wystąpiły zmęczenie, zawroty głowy, prawie omdlenie. U 24 chorych stymulatory przeprogramowano w tryb bezpieczny — u 17 (35,41%) pacjentów w tryb DVIR, a 7 (14,58%) chorych w tryb VVI(R). Dwóch chorych zdecydowało o powrocie do trybu DDDR z powodu nietolerancji trybów niepodatnych na wystąpienie błędu.
Wnioski. Trzech pacjentów doświadczyło objawów, które mogą się wiązać z dysfunkcją stymulatora, u 24 z 48 chorych zaprogramowano tryb bezpieczny [DVI(R) lub VVI(R)]. Stymulatorozależność dotyczyła 33,3% chorych