ANTIBIOTIC PRESCRIPTION FOR ACUTE RESPIRATORY INFECTIONS IN FAMILY MEDICINE IN SPLIT

Akutne respiratorne infekcije (ARI) su jedan od najčešćih razloga za dolazak u ordinaciju obiteljske medicine (OOM); prema podatcima Hrvatskog zdravstveno-statističkog ljetopisa za 2014. godinu ARI su činile 11,6% svih utvrđenih stanja i bolesti u OOM. Virusi su odgovorni za oko 85% ARI, ali se bez obzira na to, u liječenju često uptrebljavaju antibiotici. Cilj našeg istraživanja bio je pokazati koliko antibiotika, koju vrstu i u kojem postotku propisujemo pacijentima za najčešće zabilježene dijagnoze ARI. Istraživanje je provedeno u četiri specijalističke ordinacije obiteljske medicine na području grada Splita. Prikupljeni su podatci o pacijentima kojima je propisan antibiotik za ARI u razdoblju od 01. siječnja do 31. prosinca 2015. godine. Najčešće propisivana skupina antibiotika su penicilini s 50,75%, dok su na drugom mjestu makrolidi s 35,50%. U akutnoj upali tonzila najviše je propisivan azitromicin (35,03%) i penicilini širokog spectra (36,73%). Penicilini uskog spektra su propisani u 25,71%, a doksiciklin u 0,56% slučajeva. Prekomjerna i neprimjerena uporaba antibiotika pogoduje širenju bakterijske rezistencije pa su njihovo primjereno propisivanje i odgovorno uzimanje izuzetno važni.Acute respiratory infections (ARI) are most common reasons for family medicine practice (FMP) visits according to the Croatian Health Statistical Yearbook for the year 2014. ARI represent 11.6% of all conditions and diseases diagnosed in FMP. Viruses are responsible for about 85% of ARI, but antibiotics are often applied. The aim of our study was to show how many antibiotics we prescribed, what kind of antibiotics and in which percentage to the patients with ARI. The study was conducted in four FMPs in the city of Split, Republic of Croatia. We collected data for patients who were prescribed antibiotics for ARI in the period from January 1st to December 31st, 2015. The most commonly prescribed group of antibiotics was penicillin (50.75%), followed by macrolides (35.50%). In acute tonsillitis azithromycin was mostly prescribed (35.03%) and broad spectrum penicillin (36.73%). Narrow spectrum penicillin were prescribed to 25.71% of patients and doxycycline only to two patients, i.e. 0.56%. Excessive and inappropriate use of antibiotics promotes the spread of antibiotic-resistant bacteria. It is, therefore, extremely important to know when it is appropriate to prescribe antibiotics and how to take them responsibly

Prognostic factors in the endoscopic treatment of sinonasal polyposis

Uvod: Nosno-sinusna polipoza je hronično inflamatorno oboljenje sluznice nosa i paranazalnih sinusa koje dovodi do nastanka polipoidnih formacija u šupljini nosa. Smatra se podgrupom hroničnog rinosinuzitisa, a često se javlja u sklopu različitih oboljenja kao što su astma, intolerancija aspirina i cistična fibroza. Ranija istraživanja su pokazala da je prisustvo polipa u nosu povezano sa težom formom bolesti. Prema novijim istraživanjima, nosno-sinusna polipoza može dovesti do značajnih ograničenja u fizičkim, emocionalnim i socijalnim aspektima života obolelih. Stoga, osim kliničkih merenja težine bolesti na osnovu intenziteta simptoma, nalaza endoskopije nosa i kompjuterizovane tomografije (CT) paranazalnih sinusa, važan dodatni aspekt u globalnoj evaluaciji bolesnika predstavlja merenje kvaliteta života u vezi sa zdravljem. Neuspeh medikamentoznog tretmana u lečenju nosno-sinusne polipoze zahteva hirurško lečenje. Stopa uspešnosti funkcionalne endoskopske sinusne hirurgije (FESS) u lečenju hroničnog rinosinuzitisa i polipoze nosa je prema podacima iz literature 76-97,5%. Posle hirurškog lečenja 2,5-24% bolesnika i dalje ima simptome. Neuspeh u hirurškom lečenju se obično pripisuje anatomskim abnormalnostima, alergiji, astmi, recidivu polipoze, intoleranciji aspirina, cilijarnoj disfunkciji i drugim sistemskim oboljenjima. Iz navedenih razloga, jedan od glavnih ciljeva u novijim istraživanjima predstavlja pronalaženje potencijalnih prognostičkih faktora za rezultate hirurškog lečenja. Cilj: Proceniti terapijski efekat FESS-a u lečenju bolesnika sa nosno-sinusnom polipozom i ispitati prognostički značaj pojedinih faktora i komorbiditeta za rezultate lečenja. Materijal i metode: Ovom prospektivnom studijom je obuhvaćeno 85 bolesnika sa nosno-sinusnom polipozom (≥18 godina) koji su lečeni endoskopskom sinusnom hirurgijom posle neuspeha medikamentoznog tretmana. Simptome bolesnika smo grupisali kao major i minor faktore, a njihov intenzitet je prikazan pomoću vizuelne analogne skale (VAS). Kvalitet života je prikazan pomoću generičkog upitnika SF-36. Objektivni status bolesnika je prikazan kao endoskopski i CT skor. Bolesnici su evaluirani u okviru cele grupe i odgovarajućih podgrupa, koristeći demografske faktore, kliničke faktore i komorbiditete kao dihotomne varijable (pol, godine života, prethodno hirurško lečenje, alergija, astma, intolerancija aspirina)...Introduction: Sino-nasal polyposis is a chronic inflammatory disease of the mucous membrane of the nose and paranasal sinuses, which leads to the forming of polypoid formations inside the nasal cavity. It is considered to be a subgroup of chronic rhinosinusitis, and it often appears related to variuos diseases such as asthma, intolerance to aspirin and cystic fibrosis. Earlier research indicated that the presence of polyps in the nose is related to a more serious form of disease. According to later research sino-nasal polyposis can lead to significant limitations regarding physical, emotional and social aspects of patients’ lives. Therefore, besides clinical evaluation of the seriousness of disease based on the intensity of symptoms, nasal endoscopy findings and computerized tomography (CT) of paranasal sinuses, the important additional aspect in the global evaluation of a patient is the evaluation of the quality of life regarding health. The failure of medicamentous treatment of sino-nasal polyposis requires surgical treatment. The success rate of functional endoscopic sinus surgery (FESS) in treatment of chronic rhinosinusitis and nasal polyposis, according to literature data, is 76-97,5%. After surgical treatment 2,5-24% patiens continue to have symptoms. The failure of surgical treatment is usually ascribed to anatomical abnormalities, allergy, asthma, recurrency of polyposis, intolerance to aspirin, ciliary dysfunction and other system diseases. Due to aforementioned reasons, one of the primary goals in the recent research is discovering the potential prognostic factors for the outcome of surgical treatment. Outcomes: The evaluation of therapeutic effect of FESS in the treatment of patients with sino-nasal polyposis and the examining of prognostic significance of certain factors and comorbidities for the outcomes of treatment. Material and methods: This prospective study has comprised 85 patients with sinonasal polyposis (age ≥18) who were treated by endoscopic sinus surgery after the failure of medicamentous treatment. We have grouped the patients’ symptoms into major and minor factors, and their intensity is presented by means of visual analogous scale (VAS). The quality of life is presented by general health survey SF-36. The objective status of patients is presented as endoscopic and CT score..

Biološka zdravila v sodobnem zdravljenju hudih oblik astme in kroničnega rinosinuzitisa

Med pogoste kronične vnetne bolezni zgornjih in spodnjih dihalnih poti sodijo alergijski rinitis, kronični rinosinuzitis in astma. Bolezni so znotraj enotne dihalne pot med seboj epidemiološko in patofiziološko povezane. Pri večini bolnikov z astmo lahko preodzivnost in obstrukcijo dihalnih poti nadzorujemo z zdravili. Bolnike s kroničnim rinosinuzitisom z nosnimi polipi zdravimo z lokalnimi glukokortikoidi, sistemskimi antibiotiki v podaljšanem odmerjanju, pulzno s sistemskimi glukokortikoidi in kirurško. Slab nadzor bolezni zgornjih dihal lahko povzroči poslabšanje bolezni spodnjih dihal, saj jih v okviru enotne dihalne poti razumemo kot eno funkcionalno enoto. S pomočjo bioloških označevalcev je treba bolnike z astmo in/ali kroničnim rinosinuzitisom z nosnimi polipi razdeliti v endotipe. Z endotipizacijo bi utegnili v prihodnosti razkriti tudi patofiziološko ozadje bolezni in napovedati odziv na zdravljenje. Huda astma in hud kronični rinosinuzitis sta stanji, ko bolnikovih težav, kljub skrajnim oblikam zdravljenja, ne uspe več nadzorovati, sistemsko zdravljenje z glukokortikoidi pa povzroča obolevnost zaradi njihovih neugodnih učinkov. Biološka zdravila so protitelesa, ki predstavljajo bolj usmerjen način zdravljenja težkega rinosinusitisa z nosnimi polipi in težke astme. Vsako biološko zdravilo je tarčno zdravilo, ki zavira samo določene dele vnetne poti, zato gre za personalizirano zdravljenje bolezni dihalnih poti. Na aktivnost posameznih poti sklepamo iz klinične slike in nekaterih bioloških označevalcev. Dragoceno bi bilo zgodnje prepoznavanje dejavnikov in bioloških označevalcev ugodnega odziva, kar bi omogočilo hitrejšo in lažjo odločitev o načinih zdravljenja

Ethiopathogenetic aspects of allergic fungal rhinosinusitis

Alergijski fungalni rinosinuzitis (AFRS) predstavlja značajan entitet hronične invazivne forme fungalnih rinosinuzitisa. Uprkos mnogobrojnim istraživanjima, etiologija, patofiziologija i lečenje ovog oboljenja nisu u potpunosti jasni i ostaju predmet diskusije. Bolest se odlikuje preosetljivošću na fungalne antigene, hroničnim sinuzuitisom koji je u većini slučajeva praćen polipozom, eozinofilnim mucinom, prisustvom gljivica i karakterističnim nalazom kompjuterizovane tomografije (CT). Cilj rada je bio da se pregledom savremene literature sagleda etiopatogeneza AFRS-a. Kao glavni mehanizam u nastanku oboljenja navodi se stvaranje IgE anti tela po tipu i alergijske preosetljivosti i imunih kompleksa po tipu III mada je i reakcija na nivou Th1 i Th2 lifocita u fokusu istraživanja. Prvi mehanizam se zasniva na tome da prilikom normalne nazalne respiracije dolazi do kontakta sa antigenom gljivica, a kod atopičara započinje antigena stimulacija alergijske reakcije. Kao posledica dolazi do stvaranja IgE po tipu I alergijske preosetljivosti i imunih kompleksa po tipu III. Drugi koncept je baziran na saznanju da je kod osoba sa CRS prisutan preterani humoralni i celularni imuni odgovor Th1 i Th2 tipa od strane perifernih mononukleara nakon izloženosti fungalnim antigenima, naročito familije Alternaria. Th1 i Th2 limfociti luče citokine IL-5, IL-13 i IFN-γ koji podstiču eozinofilnu inflamaciju. Na osnovu dosadašnjih iskustava, terapijska metoda izbora je endoskopska sinusna hirurgija, u kombinaciji sa kombinovanom imuno modulatornom terapijom u cilju adekvatne kontrole bolesti. Dalja istraživanja su neophodna za kompletno razumevanje patofiziologije oboljenja u pravcu razumevanja kompleksnih interakcija na nivou humoralnog i celularnog imunog odgovora. Samo adekvatno razumevanje etiopatogenetskih aspekata otvara nove mogućnosti za razvoj efikasne i kauzalne terapije.Allergic fungal rhinosinusitis (AFRS) is an important entity of chronic non-invasive form of fungal rhinosinusitis. Despite numerous studies, etiology, pathophysiology and treatment of this disease are not fully understood and remain a subject of discussion. The disease is characterized by hypersensitivity to fungal antigens, chronic sinusitis which in most cases is accompanied by polyps, eosinophilic mucin, the presence of fungi and characteristic findings of computed tomography (CT). The aim of the study was to review the up to date literature on the etiopathogenesis of AFRS. The main mechanism in the onset of the disease is the creation of IgE anti-body by type and allergic hypersensitivity and immune complexes (type III allergic reaction), although, reaction of Th1 and Th2 lymphocytes is also in focus of researchers in many studies. The first mechanism is based on the fact that during normal nasal respiration there is contact with the antigen of the fungus and in the atopic person the antigen begins to stimulate the allergic reaction. As a result, the formation of IgE starts according to type I allergic hypersensitivity and immune complexes according to type III. The second concept is based on the knowledge that a person with CRS has an excessive humoral and cellular immune response of Th1 and Th2 type by peripheral mononuclears after exposure to fungal antigens, in particular the Alternaria family. Th1 and Th2 lymphocytes start the secretion of cytokines of IL-5, IL-13 and IFN-γ that stimulate eosinophilic inflammation. Based on previous experience, the therapeutic method of choice is endoscopic sinus surgery, combined with combined immunomodulatory therapy for the purpose of adequate control of the disease. Further research is necessary for a complete understanding of pathophysiology of the disease in order to understand complex interactions at the level of humoral and cellular immune responses. Only an adequate understanding of the etiopathogenetic aspects opens up new opportunities for the development of effective and causal therapy

Predictive value of clinical and microbiological caracteristics of sinonasal poliposis on postoperative outcome

Hroniĉni rinosinuzitis (engl. chronic rhinosinusitis, CRS) je definisan kao sindrom koji se karakteriše perzistirajućom inflamacijom mukoze nosa i paranazalnih sinusa uz postojanje odgovarajuće simptomatologije koja negativno utiĉe na kvalitet ţivota i remeti dnevne aktivnosti.Sa ciljem naglašavanja razliĉite patofiziologije u zavisnosti od endoskopskog nalaza, podeljen je u dve grupe-formu sa i bez polipa.U moguću etiologiju su ukljuĉeni mikrobiološki faktori meĊu kojima je i bakterijski biofilm.Kod velikog broja pacijenata nakon hirurškog leĉenja, funkcionalne endoskopske hirurgije sinusa (eng. Funcional Endoscopis sinus Surgery- FESS), simptomatologija nestane ili se znaĉajno redukuje. Ipak kod nekih, ona perzistira i dalje.Rezultati istraţivanja govore da postojanje biofilma predstavlja negativan prediktor u ishodu leĉenja.Brojne studije su pokazale da se više od 99% bakterija u prirodi nalazi u biofilmovima, i da je upravo biofilm odgovoran za patogenezu 80% hroniĉnih bolesti. U istraţivanju je ispitivan odnos kliniĉkih karakteristika ispitanika sa nosno-sinusnom polipozom i mikrobiloških karakteristika in vitro formiranih biofilmova bakterijskih uzoraka sa sinusne mukoze.Ispitivane su mikrobiloške karakteristika in vitro formiranih biofilmova uzoraka sa sinusne mukoze na uspešnost postoperativnog ishoda i kvalitet ţivota i uticaj atmosfere inkubiranja, osetljivosti na antibiotike, efekata kortikosteroida i slanih rastvora na sposobnost formiranja i produkciju biofilma. Najĉešće izolovana bakterija iz uzetog materjala je S.aureus i S. Epidermidis.Preoperativne kliniĉke karakteristike koristeći Lund- Kennedy i Lund Mckey skalu ne razlikuju se izmeĊu grupa pacijenata ĉiji uzorci formiraju biofilm razliĉitih karakteristika u in vitro uslovima. Niţi nivo ţivotne energije, slabije opšte zdravstveno stanje i lošije socijalno funkcionisanje imaju pacijenti ĉiji uzorci intenzivnije formiraju biofilm u in vitro uslovima.Chronic rhinosinusitis (CRS) is defined as a syndrome characterized by persistent inflammation of the mucosa of the nose and paranasal sinuses with symptoms that adversely affect quality of life and disrupts daily activities.Highlighting the different pathophysiology, based on the endoscopic findings, CRS is devided into two groups-form with and without polyps. The possible etiology include microbiological factors as the bacterial biofilm.A significant number of patients after surgical treatment, functional endoscopic sinus surgery (FESS), symptomatology is resolved or significantly reduced. Nevertheless, for some patients symptomatologyt still persists.The results of previous research show that the presence of a biofilm is a negative predictor of the treatment. Numerous studies have shown that more than 99% of the bacteria in nature is in biofilms, and patogenesis of over 80% of chronic diseases is conected with biofilm presence.The study analised the relationship of clinical characteristics of patients with sino-nasal polyposis and microbiologic characteristics of biofilms formed in vitro. Microbiological characteristics of samples taken during surgery were investigated in vitro and influence on the postoperative outcomes and quality of life. Influence of the atmosphere of incubation, sensitivity to antibiotics, the effects of corticosteroids and saline solution on the ability of biofilm formation and production were invetigated, too. The most frequently isolated bacteria from the material taken wasS. aureus and S. epidermidis.Preoperative clinical characteristics using the Lund- Kennedy and Lund Mckey scale did not differ between the groups of patients whose samples form a intensive biofilm in vitro. The lower level of life energy, poor general health and poorer social functioning of patients whose samples have a more intense form biofilm in vitro

Effects of different antibiotics in the treatment of acute rhinosinusitis

Introduction: Sinusitis is an inflammation of the paranasal sinuses and it can be infectious, allergic or autoimmune. Acute rhinosinusitis commonly has viral origin and occurs as part of the upper respiratory tract infections. The most common pathogens are Streptococcus, Pneumococcus and Haemophilus influenzae. Some inflammations may start as viral, but develop into bacterial superinfection, i.e., subsequent colonization of the bacteria in 0.5-2% of cases. Viral sinusitis lasts for 7-10 days, whereas bacterial may take longer. The aim: The aim of this study was to compare three therapeutic protocols for the treatment of acute bacterial rhinosinusitis. Materials and Methods: A prospective clinical study was conducted at the Ear, Nose and Throat Clinic, Clinical Center Nis from October 2019 to January 2020, and it involved patients with acute bacterial rhinosinusitis in whom we compared the efficiency and safety of levofloxacin administration for five and 10 days with the efficiency of amoxicillin clavulanate treatment. The study included 62 patients with documented clinical and radiological symptoms. Results: Confirmation of bacterial etiology is not routinely performed in clinical practice since it requires antral puncture or endoscopic examination of the middle nasal meatus. Consequently, the choice of antibiotic therapy is empiric. In our study, we used levofloxacin for five (500 mg once a day) and 10 days (500 mg once a day) and amoxicillin-clavulanatefor 10 days (500 mg-125 mg three times a day), and the results showed no statistically significant difference in regard to the choice of antibiotics and the duration of therapy. Conclusion: The findings of this study suggest that a short course of antibiotic treatment has similar efficiency compared to a longer course of treatment of patients with uncomplicated acute bacterial sinusitis when treatment is indicated

Ispitivanje faktora povezanih sa težinom simptoma bolesnika sa nosnosinusnom polipozom

Uvod. Hronični rinosinuzitis sa nosnosinusnom polipozom je hronični upalniproces sluznice nosnih i paranazalnih sinusa koji se klinički manifestujepojavom polipoznih masa u nosnoj šupljini. Prisustvo polipa u nosnimi paranazalnim šupljinama izaziva karakteristične simptome koji utiču nakvalitet života pacijenta. U ovoj studiji je ispitana povezanost između endoskopskog,mikrobiološkog, radiološkog nalaza i težine simptoma pacijenatasa hroničnim rinosinuzitisom i nosnosinusnom polipozom.Metode. Istraživanjem je obuhvaćeno 45 pacijenata sa hroničnim rinosinuzitisomi nosnosinusnom polipozom, kod kojih je indikovano operativnoliječenje nakon neuspjeha konzervativne terapije i 25 ispitanika kontrolnegrupe. Intenzitet simptoma kod ispitanika je procjenjivan na osnovu vizuelneanalogne skale. Svim bolesnicima je urađeno bakteriološko ispitivanjesekreta srednjeg nosnog hodnika. Klinička i radiološka procjena težineoboljenja je vršena na osnovu endoskopskog i skora kompjuterizovanetomografije (CT).Rezultati. Utvrdili smo značajnu statističku razliku u težini simptoma izmeđueksperimetalne i kontrolnu grupe. Endoskopski skor je statistički značajnokorelirao sa težinom simptoma (r = 0,315; p = 0,035), CT-skorom (r = 0,720;p < 0,001) i prisustvom astme (r = 0,335; p = 0,025)). CT skor je statističkiznačajno korelirao sa prisustvom astme (r = 0,419; p = 0,004). Binarnom logističkomregresijom smo utvrdili statistički značajnu povezanost izmeđuendoskopskog skora i težine simptoma (OR = 1,513; p = 0,044).Zaključak. U odnosu na objektivne kliničke parametre, težina simptomakod pacijenata sa nosnosinusnom polipozom statistički značajno korelirasa endoskopskim skorom

Farmakoterapija faringitisa, sinuzitisa i otitis media

Upper respiratory tract infections (pharyngitis, sinusitis and otitis media) are common and usually self-limiting conditions, most frequently caused by viruses. Despite this, in clinical practice an antibiotic is usually prescribed. The wide use of antibiotics contributes to development of bacterial resistance, which could have a great influence on public health. Distinguishing viral and bacterial upper respiratory tract infections represents a basis for rationale use of antibiotics. Clinical criteria alone are not sufficiently accurate in patients with pharyngitis to distinguish a cause of infection. Thus positive throat culture or rapid antigen detection test are required to establish the diagnosis of streptococcal pharyngitis. The first choice treatment is phenoxymethylpenicillin. Sinusitis and otitis media are similar in terms of cause, pathogenesis and treatment. Recognizing bacterial infection on basis of symptoms is extremely hard, thus therapy is mostly empirical. Management of pediatric acute otitis media might consider observation strategy with symptomatic treatment (48-72h) for uncomplicated cases, older than 6 months of age. If the symptoms do not improve, an antibiotic treatment is prescribed. Amoxicillin is preferred as the first-choice therapy of mild-symptoms otitis media and bacterial sinuzitis. The strict diagnostic criteria and use of antibiotic only in proven/highly suspected cases could contribute to reduction of antibiotic usage and the development of bacterial resistance.Infekcije gornjeg respiratornog trakta (faringitis, sinuzitis, otitis media) su veoma česta i obično samolimitirajuća oboljenja. Najčešće su uzrokovana virusima. Uprkos tome, u kliničkoj praksi, za terapiju ovih bolesti obično se propisuju antibiotici. Široka primena antibiotika doprinosi razvoju rezistencije bakterija, što može imati velike posledice za javno zdravlje. Razlikovanje virusne i bakterijske etiologije kod infekcija gornjih respiratornih puteva predstavlja osnov za racionalnu primenu antibiotika. Kod faringitisa, klinički kriterijumi nisu pouzdani za razlikovanje uzročnika. Za dijagnozu streptokoknog faringitisa potreban je pozitivan nalaz kulture brisa ždrela ili brzog antigenskog testa. Lek prvog izbora je fenoksimetilpenicilin. Sinuzitis i otitis media slični su po uzročnicima, patogenezi i terapiji. Prepoznavanje bakterijske infekcije na osnovu simptoma kod obe bolesti je izuzetno teško, pa je terapija uglavnom empirijska. Terapija akutnog otitisa media u dece starije od 6 meseci sa nekomplikovanom bolešću može početi praćenjem simptoma tokom 48-72 h, uz primenu simptomatske terapije. U slučaju da se simptomi ne umanje, uvodi se antibiotik. U lečenju akutnog otitisa media i bakterijskog sinuzitisa sa umerenim simptomima lek izbora je amoksicilin. Striktni dijagnostički kriterijumi i primena antibiotika samo u potvrđenim/visoko suspektnim bakterijskim infekcijama mogu doprineti smanjenju primene antibiotika i razvoja bakterijske rezistencije

Non-necrotising bacterial infections of the skin

Koža je barijera koja je kolonizirana apatogenim bakterijama koje ograničavaju invaziju i rast patogenih bakterija. Najčešće bakterijske infekcije kože jesu piodermije uzrokovane beta hemolitičkim streptokokom (BHS) ili zlatnim stafilokokom (SA). Impetigo je površinska infekcija kože najčešće djece predškolske dobi uzrokovana BHS ili SA. Terapijski pristup ovisi o broju i veličini kožnih promjena. Apsces kože zahtjeva inciziju, evakuaciju gnoja, a ponekad i antimikrobnu terapiju. Folikulitis, furunkul i karbunklu su infekcije folikula dlake u pravilu uzrokovane SA koje se razlikuju u opsežnosti inflamacije. Erizipel i celulitis se patohistološki razlikuju po dubini zahvaćene kože, a klinički po izgledu i morfologiji kožnih lezija. Promjenama na koži prethode sistemske manifestacije infekcije. Etiološka dijagnoza erizipela/celulitisa rijetko se uspije postaviti. Osim BHS i SA i neke druge bakterije mogu uzrokovati celulitis, ali u nekim posebnim situacijama. Dijagnoza erizipela/celulitisa postavlja se na temelju kliničke slike. No, u pravilu se ne može uočiti klinička razlika između streptokokne i stafilokokne infekcije kože. Od značaja je na vrijeme prepoznati nekrotizirajuće infekcije mekih česti koje zahtjevaju brzi kiruški tretman. Liječenje erizipela/celultiisa podrazumijeva antimikrobnu terapiju u trajanju od 10 dana, a ponekad i duže. U osoba s ponavljajućim erizipelom/celulitisom potrebno je nakon uspješno provedenog liječenja provoditi odgovarajuće preventivne mjere koju uključuju odgovarajuće higijenske mjere, liječenje popratnih čimbenika rizika, eradikaciju potencijalnog kliconoštva, a u nekim slučajevima i profilaktičku primjenu antibiotika. Celulitis orbite je ozbiljna bolest koja može izazvati ozbiljne komplikacije te ga je potrebno razlikovati od preseptalnog celulitisa koji je blaga bolest. Perianalni apsces zahtijeva neodgodivu kirušku drenažu te ponekad i antimikrobnu terapiju.The skin is a barrier colonized with apathogenic bacteria that limit the invasion and growth of pathogenic bacteria. The most common bacterial infections of the skin are pyodermas caused by Beta-hemolytic streptococcus (BHS) or Staphylococcus aureus (SA). Impetigo is a superficial skin infection caused by BHS or SA, that most commonly affects preschool children. Therapeutic approach depends on the number and size of skin changes. Skin abscess requires incision, pus drainage, and sometimes antimicrobial therapy. Folliculitis, furuncles, and carbuncles are infections of the hair follicle in general caused by SA that differ in the extensiveness of inflammation. Erysipelas and cellulitis pathohistologically differ in depth of the affected skin, and clinically in the appearance and morphology of skin lesions. Skin changes are preceded by systemic manifestations of infection. Etiological diagnosis of erysipelas/cellulitis is rarely established. Apart from BHS and SA, also some other bacteria may cause cellulitis, in some special circumstances. Diagnosis of erysipelas/cellulitis is based on clinical presentation of disease. However, streptococcal and staphylococcal skin infections cannot be clinically distinguished. It is important to timely recognize necrotizing soft tissue infections that require rapid surgical intervention. The treatment of erysipelas/cellulitis includes antimicrobial therapy lasting for 10 days, and sometimes even longer. After successful completion of treatment, in patients with recurrent erysipelas/cellulitis appropriate preventive measures need to be implemented, which include proper hygiene measures, treatment of accompanying risk factors, eradication of carriage of potential pathogens, and in some cases, prophylactic use of antibiotics. Orbital cellulitis is a serious condition that can cause severe consequences and should be distinguished from preseptal cellulitis which is a mild disease. Perianal abscess requires immediate surgical drainage and sometimes also antimicrobial therapy