Czy publiczność podpali teatr? Fenomen Indignados wobec kryzysu legitymizacji i modelu demokracji deliberatywnej

This article presents the history and the development of tthe Spanish “Indignant” movement in the long term, i.e. from the occupation of Puerta del Sol to this day. The paper discusses social functions carried out by collectives constituting the above-mentioned movement. The main focus is put on the analysis of civic groups’ influence on solving problems connected with the crisis of the Spanish state and on the political and legal system of this country. The condition of Spanish state institutions (being an the example of contemporary European democratic system) is considered from the perspective of the legitimization of its resolutions and citizens’ participation in making key decisions. The analysis aims at describing the place of the “Indignados” in Spanishpolitical life and forecasting the directions of the movement’s development. The model of eliberative democracy by Jürgen Habermas is used in the course of the work. The selection of information and the analysis of the Indignants’ actions are based on media reports and participant observations made by the author who during the last three years has participated in the actions of the movement in Sevilla, Alicante and Saragossa

New social movements in Germany in the context of migration crisis

Celem artykułu jest przybliżenie profilu trzech ruchów społecznych funkcjonujących we współczesnych Niemczech, których działalność związana jest bezpośrednio z problemem kryzysu migracyjnego, a które wykazują pod względem programowo-ideologicznym profil skrajnie prawicowy, a także próba ich umieszczenia w teorii nowych ruchów społecznych. Działalność wybranych ruchów, zgodnie z przyjętą hipotezą, nastręcza licznych wątpliwości w związku z zastosowaniem do nich wspomnianej teorii. Przy zastosowaniu analizy jakościowej materiałów publikowanych przez wybrane ruchy społeczne, analizy ich działalności w przestrzeni publicznej oraz dyskursu naukowego im poświęconego, wykazano, że zjawisko skrajnie prawicowych ruchów społecznych nie jest zbieżne z kategorią nowych ruchów społecznych. W pierwszej części tekstu przedstawiono profil trzech skrajnie prawicowych ruchów społecznych działających w Niemczech (PEGIDA, Pro-Bewegung oraz HoGeSa). Następnie przybliżono dostępne wyniki badań socjologicznych i politologicznych, przeprowadzonych do tej pory przez niemieckich badaczy, podkreślając problematyczność w zdobyciu wystarczających danych niezbędnych do wnioskowania o faktycznym zapleczu społecznym i charakterze tych grup. W kolejnej części zestawiono elementy teorii nowych ruchów społecznych z obecnym wizerunkiem skrajnie prawicowych ruchów antyimigracyjnych, wskazując zarówno na podobieństwa, jak i różnice. W podsumowaniu stwierdzono, że wykazane rozbieżności stanowią lukę w analizie nowych ruchów skrajnie prawicowych i potencjał do przyszłych badań.The aim of the article is to present the profile of three social movements operating in contemporary Germany, whose activities are directly connected with the issue of migration crisis and the ideological profile can be classified as extreme right, as well as an attempt at placing them in the theory of new social movements. According to the research hypothesis, the selected groups present multiple difficulties in terms of applying this theory into their activities. By the application of qualitative content analysis, analysis of the activities of the selected movements in a public sphere but also the scientific discourse dedicated to them, it was demonstrated, that the phenomenon of extreme right social movements is not convergent with the category of new social movements. In the first part of the article the profile of three German extreme right groups (PEGIDA, Pro-Bewegung and HoGeSa) was presented. Subsequently, the results of available sociological and political research conducted recently by German scientists were demonstrated, highlighting the difficulties in obtaining sufficient research material that is required in order to draw scientific conclusions about this type of movements. In the next part, the elements of the theory of new social movement were correlated with the current profile of new extreme right anti-immigrant social movements, indicating similarities and discrepancies. In the conclusion it was shown that the differences pose a gap in the analysis of new extreme right social movements and opens up the possibility of further research

The Importance of the Muslim Brotherhood in Egyptian Policy and the Events of the 2011 Arab Spring

Przedmiotem niniejszego artykułu jest przedstawienie roli Bractwa Muzułmańskiego w polityce Egiptu w XX wieku oraz analiza stanowiska i wpływu, jaki wywarło na wydarzenia Arabskiej Wiosny w 2011 roku. Bracia Muzułmanie od momentu założenia w 1928 roku są związani z muzułmańskim nurtem myśli politycznej określanym jako islamizm. Od początku swojego istnienia Bracia proponowali jako podstawę swojego programu społeczno-narodowego indologię islamu. Wykorzystywali go również do walki politycznej. Bractwo do końca lat czterdziestych XX w. kierowane przez swojego założyciela Hasana al-Bannę działało legalnie. Po jego śmierci w 1949 roku zostało zmuszone przez rządzących Egiptem do przejścia do głębokiej konspiracji. Konsekwencją tej sytuacji było zradykalizowanie doktryny Braci Muzułmanów, która w latach pięćdziesiątych XX w. przybrała charakter rewolucyjny i antynaserowski. Nastąpiło to w okresie kierowania Bractwem przez jednego z głównych ideologów radykalnego fundamentalizmu islamskiego, jakim był S. Kutb. Mimo że Bractwo w okresie rządów A. Sadata i H. Mubaraka działało w podziemiu, odcisnęło swoje piętno na polityce wewnętrznej Egiptu. W latach osiemdziesiątych XX w. stało się główną siłą opozycyjną tego kraju. Bractwo Muzułmańskie zostało zaskoczone nagłym wybuchem protestu społecznego w Egipcie w 2011 r. i początkowo jako organizacja w nim nie uczestniczyło, stojąc na stanowisku działania w ramach opozycji parlamentarnej. Jednak w momencie kiedy Bractwo Muzułmańskie dostrzegło szansę na zmiany polityczne w Egipcie, przyłączyło się do wystąpień antyrządowych i poparło podstawowe żądanie protestujących, jakim było ustąpienie prezydenta Egiptu H. Mubaraka. Mimo późnego włączenia się Braci Muzułmanów w wydarzenia Arabskiej Wiosny uzyskali oni bardzo duże poparcie społeczne, które umożliwiło im przejście do legalnej działalności politycznej i w końcu przejęcie władzy w Egipcie. Jednak dwa lata ich rządów w Egipcie nie poprawiły sytuacji społeczno-gospodarczej w tym kraju, a działania polityczne byłego prezydenta M. Mursiego zmierzały do wprowadzenia dyktatury. Ich konsekwencją był zamach stanu dokonany przez armię egipską w 2013 roku, który spowodował ponowne odsunięcie Braci Muzułmanów od władzy.This paper presents the role of the Muslim Brotherhood in 20th century Egyptian politics and analyzes its position and influence on the 2011 Arab Spring events. Since the establishment of the Brotherhood, in 1928, the Muslim Brothers have been connected with the Muslim trend of political thought defined as Islamism. From the beginning of the Brotherhood, the Brothers an Islamic ideology as the foundation of its socio-national program. They also used it for their political struggle. Till the end of the1940s, the Brotherhood, headed by its founder Hassan al-Banna, operated legally. After his death in 1949, the Brotherhood was forced to withdraw into deep conspiracy by the Egyptian government. This resulted in the radicalization of the Muslim Brothers’ doctrine, which in the 1950s became revolutionary and anti-Nasser in character. This took place while the Brotherhood was headed by one of the main ideologists of Islamic fundamentalism - S. Kutb. Though the Brotherhood was an underground organization during the administrations of A. Sadat and H. Mubarak, it left its mark on the internal politics of Egypt. In the 1980s it became the main opposition force in this country. The Muslim Brotherhood was surprised by the sudden outbreak of the social protest in Egypt in 2011 and initially, as an organization, it did not participate in this protest, supporting the idea of operating within the parliamentary opposition. However, when the Muslim Brotherhood saw a chance for political change in Egypt, it joined theanti-government protests and supported the basic demand of the protesters, i.e. the resignation of the Egyptian President H. Mubarak. Though the Muslim Brothers joined the Arab Spring’s events late, theyacquired very strong social support which made it possible for them to return to legal politics and finally to seize power in Egypt. However, two years of their rule in Egypt did not improve the socio-economic situation in this country, and the political actions of ex-president M. Mursi headed towards the introduction of dictatorship. This resulted in a coup d’etat organized by the Egyptian army in 2013, which caused the removal of the Muslim Brothers from power again

Populizm lewicowy w Europie na przykładzie partii „Die Linke” w Republice Federalnej Niemiec

One of the main challenges European democracy has faced recently is growing political radicalism, and primarily the increasing importance of populist parties originating from both left and right sides of the political arena. This paper refers to the theoretical assumptions concerning this phenomenon to analyze the operations of the ‘Die Linke’ party in the German party system. This party is an excellent example of taking skillful advantage of the circumstances favoring the development of the populist tendencies that have emerged following the recent, radical, social, and political changes in the Federal Republic of Germany. Against the background of European extremist left-wing parties, the paper presents the influence this Left-Wing Party exerts on the changing balance of power on the German political arena on a regional and national level, the ideological profile and party platform, and the changing structure of both its members and voters

O roszczeniach pozaparlamentarnej (post?)polityki. Przypadek miejskich ruchów społecznych w Polsce.

Główne problemy planowego artykułu dotyczą krytycznej analizy uniwersalistycznych roszczeń wysuwanych przez rozmaite podmioty pozaparlamentarnej polityki, w tym wypadku część tzw. miejskich ruchów społecznych. Podstawowe pytanie jakie stawiam dotyczy (nie)możliwości takiego modelu pozaparlamentarnej polityczności, który próbuje być jednocześnie polityczny i aideologiczny. Przedmiotem rozważań są wewnętrzne napięcia pomiędzy rozmaitymi frakcjami miejskich ruchów społecznych we współczesnej Polsce, ze szczególnym uwzględnienie kontekstu tak zwanych „narracji konkretnych” jako próby ich „odpolitycznienia”. Konkluzją rozważań jest koncepcja „demokracji miejskiej”, przede wszystkim w jej wersji Purcellowskiej ( Recapturing Democracy , 2008), jako możliwie proste narzędzie nietotalizującego, uniwersalistycznego pluralizmu politycznego

The causes and course of the political transformation in Egypt in 2011-2014

Proces zmian politycznych w Egipcie po 2011 roku zyskał szczególne znaczenie w ramach szerszego procesu zmian w ramach świata arabskiego - tak zwanej arabskiej wiosny. Kairski plac Tahrir stał się najważniejszym symbolem zmian nie tylko w wymiarze wewnętrznym, ale także regionalnym. Sukces Egipcjan stał się źródłem inspiracji dla innych arabskic społeczeństw, rządzonych przez autorytarnych przywódców, na przykład, w Syrii, Jemenie, Libii i Bahrajnie. W tym kontekście ważna jest odpowiedź na pytanie, jakie czynniki społeczne, polityczne i ekonomiczne doprowadziły do tak nagłej zmiany politycznej w Egipcie. Ponadto, czy doszło do rzeczywistej wymiany elity rządzącej, czy też wydarzenia z 2011 roku były w dużej mierze inspirowane przez najbliższe otoczenie prezydenta Hosni Mubaraka i tym samym stanowiły jedynie przejaw wewnętrznej rywalizacji w ramach armii oraz reżimowej Partii Narodowo Demokratycznej (NDP).The political crises in Egypt in 2011 and 2013 constituted an essential element in the entire process of socio-political transformations in the Arab states of North Africa and the Middle East. The ousting of the influential President Hosni Mubarak in February 2011 had a special and symbolic meaning for both Egyptians and the citizens of other Arab states. Therefore, the victory of the demonstrators in Tahrir Square was significant in both its domestic and regional dimensions. The Egyptian success provided a clear incentive for the societies of other authoritarian Arab states, such as Syria, Libya and Yemen. In this context, it is crucial to answer the question of what social, political and economic factors brought about such a rapid political change in Egypt. From the point of view of 2015, is it really true that the ruling elite was replaced, or were the 2011 events largely inspired by circles close to President Mubarak, thereby being only a manifestation of internal competition inside the army and the National Democratic Party belonging to the regime

PRL wobec II rozszerzenia Wspólnot Europejskich o Grecję (1961–1981)

The main goal of this article is to present the attitude of authorities of Polish People’s Republic towards the southern extension of the European Community of Greece between 1961 and 1981. In this article, among other things, the classified correspondence between the Polish diplomats who were allocated to posts in Athen’ s and the fourth department of Polish People’s Republic’s Ministry of Foreign Affairs, has been presented. This article has also presented the responses of the Polish press (i.e. “Trybuna Ludu”, “Życie Warszawy”, “Polityka”) to the cooperation of Greece to EWG.Zasadniczym celem artykułu było zaprezentowanie stanowiska władz Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej wobec południowego rozszerzenia Wspólnot Europejskich o Grecję w latach (1961–1981). W artykule przedstawiono m.in., korespondencję pomiędzy polskimi dyplomatami przebywającymi w Atenach a DEP. IV Ministerstwa Spraw Zagranicznych PRL (Europa Zachodnia), w której przybliżono polskie oceny długiego i skomplikowanego procesu adaptacji Grecji do wymogów wspólnotowych. W artykule zaprezentowano także reakcje prasy polskiej (m.in.: „Trybuny Ludu”, „Życia Warszawy”, „Polityki”, „Prawa i Życia”) na kooperację kraju z EWG

Obywatele ACTA

S\u142owa kluczowe: ruchy spo\u142eczne; nowe media; dyskusje publiczne; ruch obywatelski; internet; media cyfrowe; portale spo\u142eczno\u15bciow

Od sprzeciwu do oportunizmu – postawy przedstawicieli polskiego środowiska literackiego wobec sprawy Listu 34

List 34 był protestem polskich pisarzy i naukowców przeciwko polityce kulturalnej PZPR skierowanym do władz w marcu 1964 r. Wywołał on reakcję rządzących oraz społeczeństwa, zarówno w kraju, jak i za granicą. W artykule krótko zarysowano genezę dokumentu, przebieg zbierania podpisów oraz rozpowszechniania memoriału. Wskazano też konsekwencje wynikające z podpisania go przez sygnatariuszy. Skupiono się na scharakteryzowaniu postaw przedstawicieli środowiska literackiego wobec sprawy Listu 34. Pisarze zostali podzieleni na trzy grupy – sygnatariuszy, zwolenników polityki Partii oraz tych, którzy zgadzali się z ideą protestu, choć go nie podpisali. Ich postawy omówiono na przykładach konkretnych wydarzeń związanych ze sprawą Listu 34, m.in. spotkań literatów z przedstawicielami władzy, stworzenia kontrlistu oraz walnego zebrania Oddziału Warszawskiego ZLP. Opisane zostało również dwuznaczne podejście do sprawy protestu prezesa związku pisarzy – Jarosława Iwaszkiewicza. Można stwierdzić, że solidarność przedstawicieli omawianego środowiska była częstsza niż głosy potępienia, choć funkcjonowała również grupa literatów partyjnych, którzy nie popierali idei dokumentu. List 34 przyczynił się do podziału w ZLP oraz stanowił zapowiedź większego protestu z roku 1968.The Letter of 34 was the protest of Polish writers and scientists against the Polish United Worker’ Party cultural politic, which was conveyed to the authorities on March 1964. This document provoked a strong reaction among the authorities and the Polish society within the country’s borders and abroad. In this essay the Letter of 34’ genesis, the process of collecting signatures and publication of the memorial were briefly described. The consequences of signing were also enumerated. The main focus was on the writers’ attitudes toward the Letter of 34. The writers were divided between three groups – the signers of the document, the Communist Party supporters and those who agreed with the protest, but did not sign the letter. Their attitudes were exemplified by specific events related to the letter, e.g. meetings between the writers and the authorities, the making of the counter-letter and the general assembly of the Warsaw Branch of the Union of Polish Writers. The ambiguous attitude of Jarosław Iwaszkiewicz – the chairman of the aformentioned organization – was also discussed. It is valid to say that the supporters of the letter had an overwhelming majority within the writer community, although some voices of condemnation were certainly heard. The Letter of 34 contributed to the division in the Union of Polish Writers and foreshadowed a bigger protest in 1968

Hongkong w nowej rzeczywistości

The article examines evolution of Hong Kong's political system since reunification with China in 1997