Comparative Analysis of the Aesthetic Experience Offered by Koreanovelas and Filipinovelas According to Filipino Viewers (Komparatibong Analisis sa Estetikong Danas na Hatid ng Koreanobela at Filipinobela ayon sa mga Pilipinong Manonood)

Abstract

The paper highlights a thorough discussion of the vast influence and prominence of Korean dramas (Koreanobela) in the Philippines, which has become a central focus among critics in the discourse of film and television. Their rise in popularity has fostered an appreciation for both local and foreign spaces that continue to shape and influence Filipino culture. Although the importation of films from Latin American countries—an influence rooted in Spanish colonization—is not new in the Philippines, the unparalleled appeal of Korean dramas in capturing the attention of Filipino audiences cannot be denied. To identify the reasons behind this fascination, the researcher compared the aesthetic qualities of Koreanobela and Filipinobela. The study aimed to examine their similarities and differences in the context of film using Patrick D. Flores’ six elements of cinema: film, screenplay, cinematography and visual design, editing, sound, and performance. These elements bring beauty, vibrancy, and appeal to the viewers. The study employed the Focus Group Discussion method with six (6) participants who have been long-time viewers and avid fans of Korean dramas for over a decade. Findings revealed the deep-seated reasons for the continuous presence and dominance of Koreanobela in the Philippines, categorized as follows: (1) realistic narrative and setting, (2) artistry in scriptwriting, (3) technical and visual design, (4) engaging cliffhangers, (5) use of original soundtracks (OST), and (6) artistry in characterization. This paper seeks to contribute to the field of film and television by broadening the understanding of viewing as a cultural experience.   Tampok sa papel na ito ang masusing pagtalakay sa papalaking espasyo ng Koreanobela sa Pilipinas na siyang tuon ng maraming kritiko sa usapin ng pelikula at/o palabas. Ang kanilang pagsikat sa larangan ng pampanitikang pelikula ay nakalilikha ng panibagong pagpapahalaga sa pagtanaw ng lokal at dayuhang espasyo na kasalukuyang bumabahid sa kultura ng Pilipinas. Bagaman hindi na bago sa Pilipinas ang pag- angkat ng mga pelikula mula sa mga bansang Latino-Amerika na malapit sa mga Pilipino dulot nang matagal na pananakop ng mga Kastila, hindi maitatanggi ang kakaibang lakas ng pagkuha ng Koreanobela sa atensyon ng mga Pilipino. Bilang pagpapatuloy, pinaghambing ng mga mananaliksik ang estetikong taglay ng dalawang teleserye sa bansa, ang Koreanobela at Filipinobela upang malinaw na makita ang pagkakalapit at pagkakalayo ng mga ito sa usaping pelikula. Minabuting gamitin ang salitang Filipinobela upang iakma ito sa Koreanobela. Ang pagsusuri sa estetiko ay nakabatay sa anim na elemento ng sine ni Patrick D. Flores na inilapat sa teleserye; pelikula, dulang pampelikula, sinematograpiya at disenyong biswal, editing, tunog at pagganap. Ang mga elementong ito ang nagbibigay tingkad, ganda, at hikayat sa mga manonood. Ginamit ang metodong Focus Group Discussion sa anim (6) na kalahok na lagpas dekada na ang pagkapanatiko. Natuklasan sa papel ang malalim na dahilan sa pananahan at espasyong Koreanobela sa Pilipinas na naikategorya sa direksyon sa pagkamakatotohanan, sining sa pagkakasulat, kagamitang teknikal at biswal, paghahati ng eksena, musika, at karakterisasyon. Mahalagang makapag-ambag ang papel na ito sa larangan ng pelikula at teleserye