2 research outputs found

    Study of the Effect and Persistence of Neuromuscular Exercises on Activity Timing of Lower Extremity Distal and Proximal Muscles in Athletes with Functional Ankle Instability

    Get PDF
    سابقه و هدف: اثر و ماندگاري اثر تمرينات عصبي- عضلاني بر زمان‌بندي فعاليت عضلات پروگزيمال اندام تحتاني مورد سوال است. لذا هدف از تحقيق حاضر بررسي اثر و ماندگاري اثر تمرينات عصبي- عضلاني بر زمان‌بندي فعاليت عضلات ديستال و پروگزيمال اندام تحتاني در ورزشکاران مبتلا به بي‌ثباتي عملکردي مچ پا بود. روش بررسي: تعداد 26 ورزشکار مبتلا به بي‌ثباتي عملکردي مچ پا بصورت تصادفي به دو گروه تمرينات عصبي- عضلاني و کنترل تقسيم شدند. انتخاب آزمودني‌ها بر اساس معيارهاي ورود و خروج از تحقيق بود. در مرحله پيش‌آزمون زمان‌بندي فعاليت عضلاني آزمودني‌ها بوسيله دستگاه الکتروميوگرافي سطحي مورد ارزيابي قرار گرفت. پس از آن گروه تمريني به مدت 6 هفته تمرينات مربوط به خود را انجام دادند. تمرينات 3 جلسه در هفته و هر جلسه تمريني به مدت 15 الي 20 دقيقه برگزار شد. سپس کليه اندازه‌گيري‌هاي مرحله پيش‌آزمون در مرحله پس‌آزمون و آزمون ماندگاري نيز به انجام رسيد. از روش‌هاي آماري تحليل واريانس ترکيبي با اندازه‌هاي تکراري و آزمون تعقيبي بونفروني جهت انجام تجزيه و تحليل‌هاي آماري استفاده شد. سطح معني‌داري کوچکتر از 05/0 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج آزمون تحليل واريانس ترکيبي براي مقايسه نتايج بين‌ دو گروه در مورد زمان‌بندي فعاليت عضلات نشان از اثر تعاملي زمان(پيش‌آزمون‌پس‌آزمون‌ماندگاري) بر گروه (عصبي‌عضلاني و کنترل) در عضلات تيبياليس انتريور، پرونئوس لانگوس و گاستروکنميوس خارجي در گروه عصبي‌عضلاني شده است(P≤0/05). اما تفاوتي در زمان‌بندي فعاليت عضلات رکتوس فموريس، گلوتئوس مديوس و گلوتئوس ماکزيموس هيچ‌يک از دو گروه‌ در دو مرحله پس‌آزمون و ماندگاري نسبت به پيش‌آزمون مشاهده نشد (05/0<P). نتيجه‌گيري: اگرچه تمرينات عصبي-عضلاني موجب بهبود زمان‌بندي فعاليت عضلات ديستال و ماندگاري آن شده است، اما اين بهبود در مورد عضلات پروگزيمال که نقش مهمي در زنجيره حرکتي اندام تحتاني دارند، صدق نمي‌کند. لذا پيشنهاد مي‌شود در توانبخشي عارضه بي‌ثباتي عملکردي مچ پا، از تمريناتي استفاده شود که علاوه بر تاثير بر بخش‌هاي ديستال، عضلات پروگزيمال را نيز مورد توجه قرار داده تا ريسک بروز آسيب مجدد کاهش يابد. How to cite this article: Kalantariyan M, Minoonejad H, Rajabi R, Seydi F. Study of the Effect and Persistence of Neuromuscular Exercises on Activity Timing of Lower Extremity Distal and Proximal Muscles in Athletes with Functional Ankle Instability. J Saf Promot Inj Prev. 2020; 8(2):75-85.Background and Objectives: The effect and persistence of neuromuscular activities on the timing of lower extremity proximal muscles are questionable. So the purpose of this study was to investigate the persistence effect of neuromuscular exercise on activity timing of lower extremity distal and proximal muscles in athletes with functional ankle instability. Materials and Methods: 26 athletes with functional ankle instability were randomly divided into two groups of neuromuscular exercises and control. Subjects were selected based on inclusion and exclusion criteria. In the pretest phase, the activity timing of muscles was evaluated with surface electromyography. The next step was to exercise group performing their own exercises for 6 weeks. Exercises were performed 3 sessions per week and each exercise session lasted 15 to 20 minutes. Then all pre-test measurements were performed in the post-test and persistence test. Repeated analysis using ANOVA and Bonferroni post hoc tests were used for statistical analysis. The significance level was considered less than 0.05. Results: Results of Mixed-ANOVA showed the interactive effect of time(pretest-posttest-persistence) on the group(neuromuscular-control) significantly changes the activity timing of distal muscles in the neuromuscular group(P≤0/05). But there was no difference in the activity timing of proximal muscles in either of two groups in post-test and persistence compared to pre-test(P≥0/05). Conclusion: Although neuromuscular exercises improves the activity timing of distal muscles and persistence, this improvement does not apply to proximal muscles that play an important role in the lower extremity chain. Therefore, it is suggested that in the rehabilitation of functional ankle instability, use exercises that, in addition to affecting the distal segments, also focus on the proximal muscles to reduce the risk of re-injury. How to cite this article: Kalantariyan M, Minoonejad H, Rajabi R, Seydi F. Study of the Effect and Persistence of Neuromuscular Exercises on Activity Timing of Lower Extremity Distal and Proximal Muscles in Athletes with Functional Ankle Instability. J Saf Promot Inj Prev. 2020; 8(2):75-85

    تاثير تمرينات پيشگيرانه تعليقي- مقاومتي بر برخي آزمون هاي پيشگوي بروز آسيب اندام تحتاني دانشجويان ورزشکار مستعد آسيب

    No full text
    Background and Objectives: TRX exercises with injury prevention approach have been introduced as a new way to prevent lower extremity injury in athletes. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of TRX preventive exercises on some predictor tests of lower extremity injury in athletes at risk of injury. Materials and Methods: 24 student Athletes were randomly divided according to the inclusion and exclusion criteria in to the control and training groups. In the pretest, jump tests such as side hop, figure 8, and three single-leg hop and Y balance functional test and also LESS were performed as predictive tests for lower extremity injury. The training group then performed TRX exercises for 6 weeks and 3 sessions per week. The control group was also asked to do not any special sport activities. After 6 weeks training, All tests performed in the pre-test phase were also performed in the post-test phase. Independent T-test and analysis of covariance methods at a significant level of P≤0.05 were used to analyze the research findings. Results: The results of the covariance analysis test showed that doing the TRX exercises significantly improved the results of side hop, figure 8, three single-leg hop, Y balance tests and LESS in the training group rather than control (P≤0.001). So that subjects of the TRX training group had better performance in post-test than in pre-test. However, there was no significant improvement in the performance of control group subjects in any of the tests (P≥0.05). Conclusion: Given the impact of TRX exercises on predictive tests for lower extremity injury in athletes prone to injury, it is recommended that this exercises method be used in the form of preventive injury protocols in sport teams, especially university sports teams.  How to cite this article: Kalantariyan M, Rajabi R. The effect of TRX Preventive Exercises on some Tests for Predicting Lower Extremity Injury in Athlete’s Students Prone to Injury. Irtiqa Imini Pishgiri Masdumiyat. 2021;9(3):190-200.  سابقه و هدف: تمرینات تعلیقی- مقاومتی با رویکرد پیشگیری از آسیب به عنوان روشی جدید برای جلوگیری از بروز آسیب اندام تحتانی در ورزشکاران معرفی شده است. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات پیشگیرانه  تعلیقی- مقاومتی بر برخی آزمون‌های پیشگوی بروز آسیب اندام تحتانی دانشجویان ورزشکار مستعد آسیب بود. روش بررسی: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بر روی 24 دانشجوی ورزشکار مستعد آسیب که بر اساس معیارهای ورود و خروج و به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تمرینی تقسیم‌بندی شدند، اجراشد. در مرحله پیش‌آزمون آزمون‌های جهشی شامل جهش جانبی، جهش 8 لاتین و سه جهش تک‌پا و آزمون عملکرد تعادلی Y و همچنین آزمون خطای فرود به عنوان آزمون‌های پیشگوی بروز آسیب اندام تحتانی اجرا شدند. سپس گروه تمرینی به مدت 6 هفته و 3 جلسه در هفته تمرینات پیشگیرانه تعلیقی- مقاومتی با استفاده از TRX را انجام دادند. از گروه کنترل نیز خواسته شد تا در این مدت فعالیت ورزشی خاصی انجام ندهند. پس از پایان 6 هفته تمرینات، تمامی آزمون‌هایی که در مرحله پیش‌آزمون اجرا شده بودند، در مرحله پس‌آزمون نیز اجرا شدند. از روش‌های آماري تی مستقل و آنالیز کوواریانس در سطح معنی‌داری 05/P≤0 جهت تجزیه و تحلیل یافته‌های تحقیق استفاده شد. یافته‌ها: نتایج آزمون آماری آنالیز کوواریانس نشان داد که انجام تمرینات TRX موجب بهبود معنی‌دار نتایج آزمون‌های جهش جانبی، جهش 8 لاتین، سه جهش تک‌پا، آزمون عملکرد تعادلی Y و آزمون خطای فرود در گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل شد (001/P≤0). به طوری که آزمودنی‌های گروه تمرینی در پس‌آزمون عملکرد بهتری را نسبت به پیش‌آزمون داشتند. اما بهبود معنی‌داری در عملکرد آزمودنی‌های گروه کنترل در هیچ‌یک از آزمون‌های مورد بررسی مشاهده نشد(05/P≥0). نتیجه‌گیری: با توجه به اثرگذاری تمرینات TRX بر آزمون‌های پیشگوی بروز آسیب اندام تحتانی در ورزشکاران مستعد آسیب، پیشنهاد می‌شود از این شیوه تمرینی در قالب پروتکل‌های پیشگیرانه از بروز آسیب، در تیم‌های ورزشی و بخصوص تیم‌های ورزشی دانشگاهی استفاده شود. How to cite this article: Kalantariyan M, Rajabi R. The effect of TRX Preventive Exercises on some Tests for Predicting Lower Extremity Injury in Athlete’s Students Prone to Injury. Irtiqa Imini Pishgiri Masdumiyat. 2021;9(3):190-200
    corecore