Πειραματική μελέτη της συμμετοχής της απορογοννοποίησης στην πρώιμη επούλωση των εντερικών αναστομώσεων

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η αναστομωτική διαφυγή παραμένει καίριο ζήτημα για τους χειρουργούς του γαστρεντερικού σωλήνα. Το ποσοστό των αναστομωτικών διαφυγών, στα χέρια έμπειρων χειρουργών, παραμένει σε σχετικά υψηλά επίπεδα (2-7%). Τις τελευταίες δεκαετίες, η προοδευτική κατανόηση των πολύπλοκων παθολογοανατομικών μηχανισμών της επούλωσης, προσέφερε στους επιστήμονες ένα ευρύ φάσμα εργαλείων, προς περαιτέρω μελέτη και πειραματισμό. Στα πλαίσια αυτά δοκιμάστηκαν πολλές διαφορετικές χειρουργικές τεχνικές, υλικά και φαρμακευτικοί παράγοντες με σκοπό την ενίσχυση της επουλωτικής διαδικασίας, με αντικρουόμενα αποτελέσματα. ΣΚΟΠΟΣ Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της συμμετοχής της απορρογονοποίησης στην επούλωση των εντεροεντερικών αναστομώσεων, και η επίδραση της στη μηχανική αντοχή και το σχηματισμό κολλαγόνου. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ Επτά οικόσιτοι χοίροι άρρενες τύπου Landrace, υποβλήθηκαν σε λαπαροτομία και διενέργεια 3 διαφορετικών τύπων πλαγιο- πλάγιας αναστόμωσης λεπτού εντέρου, σε απόσταση ~ 1,5 μέτρο από το σύνδεσμο του Treitz και με απόσταση 20 εκ. μεταξύ τους. Η πρώτη ομάδα αναστομώσεων (Ομάδα Α ή Ομάδα ελέγχου) περιελάμβανε τις αναστομώσεις χωρίς απορογοννοποίηση των αναστομωτικών επιφανειών. Στην Ομάδα Β αφαιρείτο ο ορογόννος από τη μία πλευρά της αναστομωτικής επιφάνειας, ενώ στην Ομάδα Γ διενεργείτο απορρογονοποίηση και των 2 πλεύρων της αναστόμωσης. Σε κάθε πειραματόζωο, πραγματοποιούνταν σε ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, 2 αναστομώσεις από κάθε ομάδα. Όλα τα πειραματόζωα θυσιάζονταν την 7η μετεγχειρητική ημέρα. Η μηχανική αντοχή της αναστόμωσης ελέγχθηκε με τη μέτρηση της πίεσης διάσπασης (BP) εντός της κοιλιακής χώρας (in vivo). Η επούλωση αξιολογήθηκε και βαθμονομήθηκε σε ιστολογικό επίπεδο με ημιποσοτική κλίμακα για τον βαθμό επιθηλιοποίησης, τον βαθμό διήθησης από ουδετερόφιλα, την παρουσία και έκταση εξιδρώματος και αιμορραγίας, τη νέκρωση, καθώς επίσης τον πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών, την εναπόθεση κολλαγόνου και την νεοαγγείωση. Στη συνέχεια, υπολογίστηκε το ιστολογικό σκορ επούλωσης [Histologic Repair Score System (HRS 0-9)] και το ιστολογικό σκορ αξιολόγησης της φλεγμονής [Histologic Assesment Inflammation System (HAIS 0-12)]. Η περιεκτικότητα σε κολλαγόνο αξιολογήθηκε μέσω των μετρήσεων της συγκέντρωσης υδροξυπρολίνης για κάθε δείγμα της αναστόμωσης, με τη χρήση της μεθόδου ELISA (BlueGene Hyp Kit). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η μακροσκοπική εξέταση των αναστομωτικών περιοχών δεν ανέδειξε σημεία διαφυγής, συλλογές ή αποστήματα σε κανένα από τα πειραματόζωα. Η ιστολογική αξιολόγηση της επούλωσης με τη χρήση της χρώσης αιματοξυλίνη- ιωσίνη και της τριχρωμίας Masson, ήταν συγκρίσιμη στις 3 ομάδες, χωρίς στατιστικά σημαντικές διαφορές. Η διάμεση BP διαμορφώθηκε για τις 3 ομάδες ώς εξής: oμάδα 1 (ομάδα ελέγχου) 59 mm Hg, ομάδα 2 (Ορογόνος- Υποβλεννογόνος) 73 mm Hg και ομάδα 3 (Υποβλεννογόνος- Υποβλεννογόνος) > 100 mm Hg, αναδεικνύοντας την υπεροχή της Ομάδας με την απορρογονοποίηση και στις 2 πλευρές. Επιπλέον, οι τιμές συγκέντρωσης σε υδροξυπρολίνη, ως εκφραστή της περιεκτικότητας κολλαγόνου, ήταν υψηλότερες για την εν λόγω ομάδα, με στατιστικά σημαντική διαφορά από την ομάδα χωρίς απορρογονοποίηση. Υψηλότερες τιμές υδροξυπρολίνης σημειώθηκαν και για την ομάδα με απορρογονοποίηση της μίας πλευράς [HYP]= 0.30 (± 0.05 SD), χωρίς ωστόσο στατιστικά σημαντικές διαφορές με την ομάδα της αμφοτερόπλευρης απορρογονοποίησης [HYP] = 0.38 nmol/ml ± 0.8 (SD). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η απορρογονοποίηση της αναστομωτικής επιφάνειας φαίνεται να έχει θετική επίδραση στην επούλωση των εντεροεντερικών αναστομώσεων, όπως αυτό διαφαίνεται από τα αποτελέσματα των πειραμάτων της παρούσας διδακτορικής διατριβής. Ειδικότερα, η απορρογονοποίηση και των δύο πλευρών των εντεροεντερικών αναστομώσεων οδηγεί σε υψηλότερες πιέσεις διάσπασης και συγκέντρωσης υδροξυπρολίνης, ως έκφραση της αύξησης της μηχανικής αντοχής και της περιεκτικότητας τους σε κολλαγόνο.Background The aim of this study is to investigate the impact of deserosalization on healing process and collagen formation in jejuno- jejunal anastomoses. Methods Seven female Landrace porcine were used. We performed three types of side to side jejuno- jejunal anastomosis. Group A anastomoses performed with no serosa removal, group B anastomoses performed after one- sided removal of jejunal serosa, and group C anastomoses were performed after serosa had been removed from both sides. Animals were survived up to 7 days before the anastomosis specimen was resected en bloc. Bursting pressure was measured in vivo as an indicator for anastomotic strength. Anastomotic collagen content was indirectly measured through Hydroxyproline (Hyp) concentration, as an indicator of the anastomotic healing. Hematoxylin- Eosin, and Mason Trichrome stained- sections were assessed by two independent histopathologists for the evaluation of cellular parameters and calculation of Histologic Repair Score System(HRS 0-9) and Histologic Assessment Inflammation System(HAIS 0-12). Results Increased Hyp concentration was observed in 6 out of 7 animals with jejuno- jejunal anastomoses lacking serosa from at least one side of the jejunal helices, compared to anastomoses that serosa remained intact (p< 0.05). Bursting pressure of the anastomosis achieved higher rates in cases of deserosalization as well. Histopathological assessment-, mechanical properties, and biochemical parameters of the three different types of anastomoses further support our findings, however, without reaching statistical significance. Conclusion Deserosalization from one or both sides of the jejunal helices in a jejuno- jejunal anastomosis seems to improve anastomotic healing in an experimental porcine model

Impact of opioid-free analgesia on pain severity and patient satisfaction after discharge from surgery: multispecialty, prospective cohort study in 25 countries

Background: Balancing opioid stewardship and the need for adequate analgesia following discharge after surgery is challenging. This study aimed to compare the outcomes for patients discharged with opioid versus opioid-free analgesia after common surgical procedures.Methods: This international, multicentre, prospective cohort study collected data from patients undergoing common acute and elective general surgical, urological, gynaecological, and orthopaedic procedures. The primary outcomes were patient-reported time in severe pain measured on a numerical analogue scale from 0 to 100% and patient-reported satisfaction with pain relief during the first week following discharge. Data were collected by in-hospital chart review and patient telephone interview 1 week after discharge.Results: The study recruited 4273 patients from 144 centres in 25 countries; 1311 patients (30.7%) were prescribed opioid analgesia at discharge. Patients reported being in severe pain for 10 (i.q.r. 1-30)% of the first week after discharge and rated satisfaction with analgesia as 90 (i.q.r. 80-100) of 100. After adjustment for confounders, opioid analgesia on discharge was independently associated with increased pain severity (risk ratio 1.52, 95% c.i. 1.31 to 1.76; P < 0.001) and re-presentation to healthcare providers owing to side-effects of medication (OR 2.38, 95% c.i. 1.36 to 4.17; P = 0.004), but not with satisfaction with analgesia (beta coefficient 0.92, 95% c.i. -1.52 to 3.36; P = 0.468) compared with opioid-free analgesia. Although opioid prescribing varied greatly between high-income and low- and middle-income countries, patient-reported outcomes did not.Conclusion: Opioid analgesia prescription on surgical discharge is associated with a higher risk of re-presentation owing to side-effects of medication and increased patient-reported pain, but not with changes in patient-reported satisfaction. Opioid-free discharge analgesia should be adopted routinely

P69 INTRAOPERATIVE ENDOSCOPY IS OF A GREAT IMPORTANCE IN COMPLEX REVISIONAL UPPER GI SURGERY. CASE PRESENTATION OF RECURRENT ACHALASIA PREVIOUSLY TREATED WITH 3 LAPAROSCOPIC HELLERS CARDIOMYOTOMIES.

Abstract Aim To demonstrate the ability to perform increasingly complex revisional surgery utilising minimally invasive techniques and synchronous endoscopy for recurrent achalasia. Background &amp; Methods We present a case of recurrent achalasia previously treated with 3 laparoscopic Hellers cardiomyotomies. Traditionally such a case would be considered for either open revisional surgery or oesophagectomy. In this case a fourth laparoscopic Hellers cardiomyotomy was succesfully performed using 3D laparoscopy combined with synchronous intraoperative endoscopy. The 3D video footage we present demonstrates the added safety provided by depth perception and high resolution imaging in revisional laparoscopic surgery. Synchronous endoscopy confirms altered anatomy, pathology and luminal change from extraluminal interventions resulting in prompt recognition of LES and subsequent efficient gastric myotomy. Results After a laborious adhesiolysis using the advantages of 3D imaging system we faced difficulties recognizing the exact LES location, in order to proceed with the gastric myotomy. In our opinion this could be the reason for previous treatment failures. At this point the use of synchronous flexible endoscopy enabled the recognition of cardia, so we could safely and efficiently complete a fourth laparoscopic Hellers cardiomyotomy including repair of a distal oesophageal diverticulum and a substantially lengthened gastric myotomy. This resulted in a substantial improvement in dysphagia symptoms with the patient resuming consumption of liquid and solid food as well. Conclusion Early adoption of technological advancements facilitates organ preserving revisional surgery and the avoidance of significant patient morbidity. These techniques radically increase the safety profile of minimally invasive surgery by facilitating anatomic recognition and provisioning for tailored intervention. </jats:sec

Type 2 diabetes mellitus status in obese patients following sleeve gastrectomy or one anastomosis gastric bypass

AbstractThis study aims to compare sleeve gastrectomy (SG) and one anastomosis gastric bypass (OAGB) in terms of remission of type 2 diabetes mellitus (T2DM) in obese patients. All T2DM patients were followed-up for at least 36 months. The primary outcome was remission of T2DM. Secondary endpoints included weight reduction and the procedure’s impact on quality of life. In total, 53/1177 morbidly obese patients who underwent SG (Group A, n = 28) or OAGB (Group B, n = 25) had T2DM. Preoperatively, the mean Body Mass Index (BMI) values were 52.2 ± 8.5 kg/m2 and 52.9 ± 10.9 kg/m2 for Group A and Group B, respectively. Six patients in Group A were insulin dependent, while 8 were insulin dependent in Group B. After 36 months, diabetes remission was achieved by only 10 patients (35.7%) in Group A. However, in Group B, 22 patients (88%) remained off antidiabetic agents (p &lt; 0.0001), with ΔHbA1c (%) reaching 1.4 ± 1.5% in Group A and 2.7 ± 2.1% in Group B (p = 0.02). Excess weight loss% (%EWL) was again significantly different between the two groups (MA = 79.8 ± 14.5%, MB = 93.3 ± 16.0%, p = 0.003). OAGB is more effective in improving glycaemic control and %EWL, with almost immediate resolution of diabetes, as well as long-term weight loss.</jats:p

A rare case of obstructive ileus due to ileal pouch torsion: a case report and systematic review

Restorative proctocolectomy with ileal pouch-anal anastomosis (IPAA) has become the standard surgical treatment for ulcerative colitis patients. Among others, it is important for clinicians to be aware of a rare, though urgent situation, the ileal pouch torsion. A high degree of suspicion is essential as obstruction due to pouch torsion is not likely to resolve conservatively. Delay in diagnosis and treatment can lead to pouch jeopardy and life-threatening complications. The aim of this study was to present a systematic review of the literature combined with the presentation of a case report of our department regarding this rare entity. A systematic literature review according to QUORUM guidelines was conducted in July 2019 using MEDLINE, SCOPUS, and COCHRANE databases. We included studies reporting pouch torsion after IPAA in English or German language with no restriction regarding publication time.  Outcomes after different treatment options, such as operative pouch detorsion, and/or pouchpexy, and/or pouch reconstruction, and/or end-ileostomy through laparoscopic or open procedures were evaluated. We identified 170 publications. After duplicates and irrelevant articles have been excluded, 25 publications remained for full-text review. Finally, 12 articles were included in this systematic review, concerning 14 cases. To the best of our knowledge, this is the first comprehensive systematic review on this topic to date. </jats:p