La sélection naturelle, l’alignement et l’éternelle retour du même. Comment Nietzsche touche au darwinisme dans ses efforts pour dépasser la dichotomie entre l’esprit et le corps

This paper addresses the ongoing debate on Nietzsche’s relationship to Darwinism, pursuing the specific meaning of Nietzsche’s integrative account of evolution in his writings. Exploring the evolutionary vocabulary in his discussion of the will to power and his criticism of Malthus’s concept of adaptation, the article claims that the so-called explicit Anti-Darwin position in Nietzsche’s late writings is part of his encompassing attempt to surpass the narrow margins of a strictly anatomical-biological or socio-Darwinist concept of evolution. That Nietzsche does so by using biological vocabulary shows his eagerness to map the impact of biological and cultural forces on humankind’s evolution. This article wants to put the contemporary debate on culture and evolution in a broader historical perspective. At the same time, it also wants to contribute to a better understanding of Nietzsche’s philosophical anthropology, and in particular, of his changing ideas on weakness and strength, on the intellect and eternal recurrence as a principle of selection – ideas Nietzsche developed in his effort to surpass the traditional dichotomy of body and mind.Ovaj se rad bavi aktualnom raspravom o Nietzscheovoj vezi s darvinizmom, usmjeren na posebno značenje Nietzscheova integrativnog razmatranja evolucije u njegovim spisima. Istražujući rječnik evolucije u njegovim raspravama o volji za moć i kriticizmu Malthusova pojma prilagodbe, radom se tvrdi da je takozvana anti-darvinistička pozicija u Nietzscheovim kasnim spisima dio njegova obuhvatnog pokušaja da nadiđe uske granice strogo anatomskobiološkog ili društveno-darvinističkog pojma evolucije. Da Nietzsche to čini služeći se biologijskim rječnikom pokazuje njegova revnost u kartiranju utjecaja bioloških i kulturnih sila na ljudsku evoluciju. Radom se aktualna rasprava o kulturi i evoluciji želi smjestiti u širu povijesnu perspektivu. Istovremeno, želi doprinijeti i boljem razumijevanju Nietzscheove filozofijske antropologije, a posebno, njegove mijenjajuće ideje o slabosti i snazi, o intelektu i vječnom vraćanju istoga kao principu selekcije – ideje koje je Nietzsche razvio u nastojanju da nadiđe tradicionalnu podjelu tijela i uma.Diese Arbeit setzt sich mit der gegenwärtigen Diskussion über Nietzsches Verbindung zum Darwinismus auseinander und konzentriert sich auf die besondere Bedeutung von Nietzsches integrativer Betrachtung der Evolution in seinen Schriften. Indem man den Wortbestand zur Evolution in seinen Erörterungen über den Willen zur Macht und den Kritizismus im Hinblick auf Malthus‘ Anpassungsbegriff erforscht, argumentiert man mit diesem Aufsatz, dass die sogenannte antidarwinistische Position in Nietzsches späteren Schriften Teil seines eingehenden Bemühens ist, den engen Rahmen eines streng anatomisch-biologischen oder sozialdarwinistischen Begriffs der Evolution zu sprengen. Dass Nietzsche dies mithilfe der biologischen Lexik tut, offenbart seinen Eifer, den Einfluss biologischer und kultureller Kräfte auf die menschliche Evolution zu kartieren. Der Beitrag versucht, die aktuelle Debatte über Kultur und Evolution in eine breitere historische Perspektive hineinzuversetzen. Gleichlaufend möchte man zu einer besseren Auslegung von Nietzsches philosophischer Anthropologie und insbesondere von seiner sich verändernden Vorstellung von Schwäche und Stärke, vom Intellekt und einer ewigen Wiederkunft des Gleichen als Prinzip der Selektion beisteuern – Ideen, die Nietzsche entfaltet hat, im Bestreben, die traditionelle Trennung von Körper und Geist zu überwinden.Ce travail traite de la discussion actuelle sur la relation de Nietzsche avec le darwinisme, en se concentrant sur les considérations intégratives nietzschéennes de l’évolution dans ses écrits. Recherchant le vocabulaire de l’évolution dans ses discussions sur la volonté de puissance et dans la critique du concept malthusien de l’adaptation, ce travail affirme que ladite position anti-darwiniste dans les écrits tardifs nietzschéens constitue un élément de sa tentative d’ensemble de dépasser les limites du concept d’évolution strictement biologico-anatomique ou du darwinisme social. Que Nietzsche s’y applique en se servant du vocabulaire biologique montre son zèle pour représenter l’influence des forces biologiques et culturelles sur l’évolution humaine. À travers ce travail, la discussion actuelle sur la culture et l’évolution est située dans une perspective historique plus large. En même temps, ce travail souhaite aussi contribuer à une compréhension plus exhaustive de la philosophie anthropologique de Nietzsche, et particulièrement, de ses idées changeantes sur la faiblesse et la force, sur l’intellect et l’éternel retour du même comme principes de sélection – idées que Nietzsche a développées dans ses efforts pour dépasser la séparation traditionnelle du corps et de l’esprit

Over de verlichamelijking in Nietzsches genealogische werken

This dissertation investigates the ‘embodiment’, Einverleibung in German, in Nietzsche's genealogical works and how it explains the transformation of individuals, groups, and cultures. A seemingly mundane word referring to the absorption of nutrients into the body, by eating, Nietzsche changes it into a scientific concept. He equates Einverleibung with the operation of a mechanism that encompasses all phases, from detection to incorporation of knowledge into the body and how the human body was shaped by this incorporation of knowledge throughout history. As a result, Einverleibung can describe and explain the body through evolutionarily formed knowledge processing structures, such as drives, instincts, feelings, and thoughts. Because Nietzsche considers the individual body as always embedded in a social environment, embodiment allows him to aggregate analyses that are at the level of the body to group and social levels. Einverleibung describes, for example, how cultural phenomena, such as being bound to morality, previous periods and books, knowledge or virtues are incorporated into the body. It also describes the assimilating power of the will to power and the impetus for growth of the whole of life through Einverleibung. The mechanism of embodiment enables Nietzsche to provide an integrated analysis of humans without falling into the classical dualism of mind and body. In research, on the other hand, Einverleibung is rarely understood other than in its everyday sense or as a trivial or secondary process. Nietzsche research lacks a systematic study of Einverleibung. Unless the meaning and impact of this concept on Nietzsche's entire philosophical corpus are examined, scholarly conclusions and logical deductions that make use of Einverleibung may be incomplete, debatable, or invalid. The first part of this work addresses this shortcoming in Nietzsche research by reconstructing the mechanism of Einverleibung in three steps. In the first place, I map out how Nietzsche explains the interaction of an organism with its outer and inner environment through his theory of judgments and the pleasure-unpleasure principle. Secondly, I analyze how this interaction of organisms with their immediate environment leads to information or knowledge being incorporated into the body as bodily structures, namely drives, instincts, feelings, thoughts, opinions, and affects, and how the interrelationship between these structures explains how individuals, groups, and cultures were and can be formed. Thirdly, I explore how this mechanism of embodiment enables Nietzsche, in contrast to the traditional distinction between body and mind in Western philosophy, to provide an integrated understanding of the human body. Instincts, for example, are characteristically described by Nietzsche as the most intelligent type of intelligence yet discovered. And affects organize the entire body into a total state that allows individuals to participate in their immediate environment thanks to an aligned externalized form of behavior. The mechanism of Einverleibung explains the operation of the human body. This prompts me to consider in the second part how Nietzsche describes the evolutionary development of the body and what role Einverleibung plays in it. I approach Nietzsche's ‘theory of evolution’ from two perspectives. From the point of view of biological evolution, I look at what embodiment means for ‘selection’, ‘fitness’, ‘race’ and ‘the eternal return’. I also take the perspective of cultural evolution to describe how this process shapes individuals, groups, and cultures and how Einverleibung can offer insight into Nietzsche's assessment of the re-evaluation of all values as a vast and transformative project for all humanity. I will also place amor fati in this context, as an answer to the question of how humanity can be uplifted toward a higher level of health. In the third and final part, I explore whether Einverleibung can make a constructive contribution to contemporary transformational issues. I examine the current state of our educational system from the perspective of embodiment and will argue that philosophical didactics, founded on an integrated Nietzschean view on humans, contains the building blocks for a 21st-century learning theory. Concluding, I argue from the perspective of will to power that embodiment can lead to a redesign of human rights, from a framework that assumes universally innate values to a scientifically based decision-making tool that allows societies to facilitate maximum self-development of individuals.Dit proefschrift bestudeert de ‘verlichamelijking’, Einverleibung in het Duits, in Nietzsches genealogische werken en hoe het het transformeren van individuen, groepen en culturen verklaart. Een op het eerste gezicht alledaags woord dat verwijst naar opname van voedingsstoffen in het lichaam door te eten, past Nietzsche aan tot een wetenschappelijk concept. Einverleibung stelt hij gelijk met de werking van een mechanisme dat alle fasen van kennisverwerking omvat en hoe het menselijke lichaam door deze incorporatie van kennis doorheen de geschiedenis gevormd werd. Hierdoor is de Einverleibung in staat om het lichaam te beschrijven en verklaren aan de hand van evolutionair gevormde kennisverwerkingsstructuren, zoals driften, instincten, gevoelens en gedachten. Doordat Nietzsche het individuele lichaam immer ingebed beschouwt in een sociale omgeving, laat de Einverleibung hem toe om analyses die zich op het niveau van het lichaam bevinden te aggregeren naar groeps- en maatschappelijk niveau. De verlichamelijking beschrijft, bijvoorbeeld, hoe culturele fenomenen, zoals gebondenheid aan de moraal, voorgaande periodes en boeken, kennis of deugden in het lichaam opgenomen worden. Ook worden de assimilerende kracht van de wil tot macht en de impetus tot groei van het hele leven door middel van Einverleibung omschreven. Het mechanisme van verlichamelijking stelt Nietzsche in staat om een geïntegreerde analyse van de mens te geven zonder te vervallen in het klassieke dualisme van geest en lichaam. In het onderzoek, daarentegen, wordt het begrip Einverleibung zelden anders opgevat dan in zijn alledaagse betekenis of als triviaal of secundair proces. Het ontbreekt in het Nietzsche-onderzoek aan een systematische studie van Einverleibung. Tenzij de betekenis en de impact van dit concept op het gehele filosofische corpus van Nietzsche onderzocht worden, kunnen wetenschappelijke conclusies en logische deducties die gebruik maken van de verlichamelijking incompleet, betwistbaar of ongeldig zijn. Het eerste deel van dit werk komt tegemoet aan dit manco in het Nietzsche-onderzoek door het mechanisme van de Einverleibung te reconstrueren in drie stappen. Eerst breng ik in kaart hoe Nietzsche de interactie van een organisme met zijn uiterlijke en innerlijke omgeving verklaart door middel van zijn oordeelstheorie en een lust-onlust-principe. Ten tweede analyseer ik hoe deze interactie van organismen met hun onmiddellijke omgeving ertoe leidt dat in het lichaam informatie of kennis opgenomen wordt als lichamelijke structuren, namelijk driften, instincten, gevoelens, gedachten, meningen en affecten en hoe de onderlinge verhouding van deze structuren ten opzichte van elkaar verklaren hoe individuen, groepen en culturen gevormd werden en gevormd kunnen worden. Ten derde onderzoek ik hoe dit mechanisme van verlichamelijking Nietzsche in staat stelt om, in tegenstelling tot het traditionele onderscheid tussen lichaam en geest in de Westerse wijsbegeerte, een geïntegreerd begrip van het menselijke lichaam te geven. De instincten worden, bijvoorbeeld, door Nietzsche kenmerkend omschreven als het meest intelligente type intelligentie dat tot dusver ontdekt is. En affecten maken van het gehele lichaam een totaaltoestand en zorgen er zo voor dat individuen dankzij een gelijkgerichte veruitwendigde gedragsvorm kunnen deelnemen aan hun onmiddellijke omgeving. Het mechanisme van Einverleibung verklaart de werking van het menselijke lichaam. Dit zet me er toe aan om in het tweede deel te bekijken hoe Nietzsche de evolutionaire vorming van het lichaam beschrijft en welke rol de Einverleibung hierin speelt. Ik benader Nietzsches ‘evolutietheorie’ vanuit twee perspectieven. Vanuit biologische evolutie bekijk ik wat de verlichamelijking betekent voor ‘selectie’, ‘fitness’, ‘ras’ en ‘de eeuwige wederkeer’. Ik neem ook het perspectief van culturele evolutie in om te beschrijven hoe dit proces individuen, groepen en culturen vormgeeft en hoe de Einverleibung inzicht kan bieden in Nietzsches inschatting van de herwaardering van alle waarden als een omvangrijk en transformerend project voor de gehele mensheid. Ik zal ook amor fati in deze context plaatsen, als een antwoord op de vraag hoe de mensheid richting een hoger niveau van gezondheid getild kan worden. In het derde en laatste deel verken ik of de Einverleibung een constructieve bijdrage kan leveren aan hedendaagse transformationele vraagstukken. Ik neem het huidige onderwijs onder de loep vanuit het perspectief van de verlichamelijking en zal beargumenteren dat filosofische didactiek, gestoeld op een Nietzscheaans geïntegreerd mensbeeld, de bouwstenen bevat om een 21ste-eeuwse leertheorie te zijn. Besluitend argumenteer ik vanuit de wil tot macht dat de verlichamelijking tot een hertekening van mensenrechten kan leiden, van een raamwerk dat universeel aangeboren waarden veronderstelt naar een wetenschappelijk gebaseerd besluitvomingsinstrument dat maatschappijen toelaat om maximale zelfontwikkeling van individuen te faciliteren

How 'amor fati' became Nietzsche’s formula for learning to love necessity and human thriving

This article addresses the ongoing debate on the meaning and scope of Nietzsche’s formula for human greatness: amor fati. Identifying and exploring the constituents of amor fati, the article reconstructs the intellectual genesis of the philosophical concept in Nietzsche’s writings and substantiates, through textual, chronological, and conceptual analysis, the pivotal meaning of these constituents (fate, love, and the judging activity of the body). This article provides insight into how amor fati functions as a transformative mindset, denoting a learning process between individuals and the world they inhabit, thereby allowing individuals to foster the highest form of interaction between their inner and outer environment

Nietzsches Einverleibung als leertheorie

AbstractNietzsche’sEinverleibungas learning theory: Towards an integrated corporality in pedagogy and philosophy educationThe traditional distinction of Western philosophy between body and mind still permeates many contemporary pedagogical frameworks. In this article, I will reconstruct in Nietzsche’s philosophy the basis for a constructive pedagogical model that understands learners in an integrated way. The first part of this article will argue that this model ofembodiment(‘Einverleibung’) forms a learning theoretical foundation. In the second part, I will build on this Nietzschean learning theory in order to re-evaluate specific contemporary pedagogical trends, a.o. Bloom’s taxonomy and competency-based education within the context of expertise development. Finally, I elaborate on the meaning of Nietzsche’s model of Einverleibung for a 21st century philosophy education thatembodiesan emancipatory and inclusive didactic.</jats:p

Nietzsches Einverleibung als leertheorie : naar een geïntegreerde lichamelijkheid in de pedagogie en het filosofie-onderwijs

The traditional distinction of Western philosophy between body and mind still permeates many contemporary pedagogical frameworks. In this article, I will reconstruct in Nietzsche’s philosophy the basis for a constructive pedagogical model that understands learners in an integrated way. The first part of this article will argue that this model of embodiment (‘Einverleibung’) forms a learning theoretical foundation. In the second part, I will build on this Nietzschean learning theory in order to re-evaluate specific contemporary pedagogical trends, a.o. Bloom’s taxonomy and competency-based education within the context of expertise development. Finally, I elaborate on the meaning of Nietzsche’s model of Einverleibung for a 21st century philosophy education that embodies an emancipatory and inclusive didactic